pomówmy o twoich ramionach Li

[hubertk]

nie znam żadnej techniki na rozwiązanie twoich ramion
i jeśli już o nich mowa też nie znasz sposobu
który mi ciebie zwraca

rachunek jest wtedy prosty

ty masz ramiona Chagalla
mi życie podkłada pod nogi ramiona mostów
bezdomne psy po Wrightach i niebo Eiffla
- i tylko wtedy możesz mnie sobie zatrzymać

Edytowane 10 Marca 2018 przez hubertk (wyświetl historię edycji)

[Karolina_Dzieniszewska]

Przywiódł mnie piękny tytuł. Ja zawsze tytułów się słucham. Tym razem zmysł również mnie nie zawiódł. Bardzo mi się podoba, szczególnie wers:
"mi życie podkłada pod nogi ramiona mostów"
Na przekór tym kłodom, bo nie może być źle, gdy ma się czyjeś ramiona. Bo ramię, jak ręka, też taka fajna sprawa.
Pozdrawiam.

[Jacek_Aleksander_Mateusz_SOJAN]

wiersz na dobrą sprawę już wyczerpuje swoją misję w pierwszej strofie a druga staje się jedynie tłem dla niej...
dobry wiersz, dobry!

[Mariusz_Sukmanowski]

Całość jest bardzo smaczna.
Orientalne ramiona "właścicielki tytułu", zestawienie "rzeczywistości" poetyckich metafor pędzla Chagalla z "geometryczną" sferą Paryża, "zagubienie podróżnika" w odejściach, których ostatecznie nie zaciera, mieszanie "tlenu" dobrze znanego z tym, podawanym przez przyszłość.
Tyle o monolicie.

Z racji długiego jęzora, powiem o drobnostkach, jakie pozwoliłyby (mi) ów smak zachować dłużej.

który mi ciebie zwraca gdy z nich wybiegam - ustawiłbym słowa inaczej,może też zmienił formę czasownika;

Brakuje (mi) "środkowej" strofy, pozwalającej zbalansować nieco wydźwięk tych dwóch wersów:

nie znam żadnej techniki na rozwiązanie .................

rachunek jest prosty ....................

pozdr

[JacaM]

jest ok:-)

[hubertk]

dzięki za uwagi, komenty, przemyślam go jeszcze, pozdrawiam również:)

[Hannah_K]

Bardzo. Jeden temat, zwięźle napisany a jednocześnie pełen zastanowienia.