Ślub Tadeusza i Zosi

[Beniamin_Opoka]

Gdzie błękitna Niemna
wstęga kreśli szlaki,
tam nie podaremnu,
mieszkali Polaki.

Niosła się ich modlitwa,
jak szeroka jest Litwa.

Proszę zmruż powieki,
ujrzysz jak wracają,
kremowe wypieki,
na stoły stawiają.

Szumią jodły w zachwycie,
że Bóg w próg znów tchnął życie.

Żytem bursztynowym
pola ozłocone,
zwyczajem wiekowym,
młodzian bierze żonę.

Niesie się ich modlitwa,
jak szeroka jest Litwa.

Wiatr wiejski harpagan,
kołuje po ziemi,
biały welon smaga,
Zosia się rumieni.

Szumią olchy w zachwycie,
że Bóg w próg znów tchnął życie.

Ksiądz kazanie prawi,
nauki nie oszczędza,
młodych błogosławi,
dziatwa słucha księdza.

Niesie się ich modlitwa,
jak szeroka jest Litwa.

Od owocu ciężkie,
grusze i jabłonie,
Zosiu, serce męskie,
składam w twoje dłonie.

Szumią brzozy w zachwycie,
że Bóg w próg znów tchnął życie.

Przez wieki ta ziemia
plony nam rodziła,
obyś Zosiu miła,
dziecinę powiła.

Niesie się ich modlitwa,
jak szeroka jest Litwa.

Młody zawstydzony,
sięga po obrączki
i prosi o żony,
delikatne rączki.

Szumią klony w zachwycie,
że Bóg w próg znów tchnął życie.

Teraz będą pili,
będą swawolili,
oby po tej chwili,
po grób zgodnie żyli.

Niesie się ich modlitwa,
jak szeroka jest Litwa.

W domu na pagórku,
co podmurowany,
którego z oddali,
widać białe ściany...

Każdy z nas ma musowo,
gdzieś swoje Soplicowo.

[bazyl_prost]

Tadeusz i Zosia, kto im dał takie imiona...?

[Jan_Wodnik]

Z przyjemnością... Wesołych Świąt!! Pozdr.

[M_Patriota]

Spory kawałek literatury. A że jak z Podlasia do Litwy mam blisko,
tym bardziej jest mi miło. Pozdrawiam świątecznie.