Do opiekunki

[M_Patriota]

Gdzie ja się podzieję
bez Ciebie, moja Damo.
Wszak spotkały mnie takie dzieje,
że mi nijak być samym.


Do opiekunki II


Z Tobą smutki i żale
lżej jest mi znosić.
I dzisiaj nie pokutny jestem wcale,
bo innych o nic nie muszę prosić.


Do opiekunki III


Ty jesteś od Boga wybranką moją -
codziennie będąc ze mną...
Są tacy, że tego się boją,
wtedy wszystkie starania są chwilą daremną.


Do opiekunki IV


Cudeńko, Ty moje.
Jak łatwiej żyć,
Kiedy jesteśmy razem oboje.
Nie muszę o tym śnić,
Nie znając samotności,
A doznając szlachetności
Za dobroci Twoje.
Czegóż więcej może oczekiwać
Pokrzywdzony przez los.
Toż co ranka śpiewający Twój głos
W ciągłej radości do życia
Może mnie po[d]rywać...

Barbarze

[Sylwester_Lasota]

fraszki niczym Jana z Czarnolasu :))).
mam nadzieje, że 'Dama' będzie zadowolona :).
pozdrawiam i do poczytania :)

[aluna]

@M_Patriota
A ja nan cosik takiego(nie moje):

Kocham cię kiedy jesteś przy mnie......
Kocham kiedy odchodzisz.......
I kiedy patrzysz na mnie......
I kocham kiedy śpisz......
i kocham wszystko co robisz.....
I kiedy się złościsz...... !
Ale najbardziej gdy czuję Twój dotyk....
Czuję Twój oddech, widzę Twoje oczy.....
I słucham jak bije Twoje serce.....
I nic już więcej nie chcę.. !
Bo mam już wszystko !........
CIEBIE.... !

Myślę ,że żonie sie spodoba!
Pozdrawiam!
Hania

[M_Patriota]

Do Sylwestera Lasoty - Ja też mam taką nadzieję. Dzięki.

Hani - Dziekuję za wiersz. Pozdrawiam Was.

[a._mrozinski]

Damie się spodoba, ale nie warto tego upubliczniać. Archaiczne i nudne.

Arek

[M_Patriota]

@a._mrozinski

Dlaczego nie. Niech świat poezji wie, kim jest poeta. To żadna tajemnica ujawniać sentyment autora.
Przecież tyle wiemy o poetach żyjących i nie żyjących, a chcielibyśmy jeszcze więcej wiedzieć.
Po piękne. Jeśli się mylę, to przepraszam. Może kiedyś będzie mi wstyd, ale dziś tego nie odczuwam.
Niemniej radę przyjmuję. Dzieki. Mietko

[a._mrozinski]

Nie w tym rzecz, że poeta jest sentymentalny, tylko że nie ma w tym wierszu niczego nowego, że miłość w ten sposób była już tysiące razy, aż do znudzenia opisywana. W dodatku z banalnymi rymami samotności-szlachetności, moje-oboje-twoje, głos-los, oczekiwać-po[d]rywać. Pierwszy poeta, który tak pisał o miłości może być uznany za geniusza, ale pięćdziesiąty, setny czy tysięczny już nie.

[M_Patriota]

@a._mrozinski

No cóż, przyznaję Tobie rację. Trafnie to opisałeś. Wiersz jak wyszedł tak wyszedł. Nie będę pytał czy mam ten wiersz wurzucić, czy zostawić, bo wie, że i tak odpiszesz, moja sprawa. Dzięki. Pozdrawiam