izolacja

[Anna_M.]

Wracam z waszości
Z blizną na źrenicy

Zrywam kartkę z kalendarza
Tak jak i całą zewnętrzność

Zawieszając słone spojrzenie
W lustrze przyprawiam duszę

Gromadzę oddechy na bezdechu
Ciężko nie myśleć cmentarnie

Wracam z labiryntu
By podlać kwiaty
W ogrodzie mojości

[Włodzimierz Nabkowski]

mojość i waszość nie podeszła włodkowości, ale za to
włodkowość ooooo-mnęła na widok fragmentu :
"Zawieszając słone spojrzenie
W lustrze przyprawiam duszę"

[Irmina Kęcka]

E. Takie... nie wiem... nijakie. Spodziewane. Wchodząc spodziewałam się czegoś takiego, a ja szukam zaskoczenia i emocji w wierszu. Tu nie znalazłam. A szkoda.

[natalia]

a mi momentami bardzo podchodziły niektóre wersy, dużo ładnych pomysłów, ale nie wiem, czy na pewno najlepiej wykorzystanych... nie do końca całość się klei i buduje klimat, spoistości mu brakuje, duszy.

[Jacek_P.]

A dla mnie klimat tu jest - właśnie klimat niespoistości, rozchwiania, uwierającej izolacji. Neologizmy - waszość - mojość, rażą mnie, ale tylko trochę. Ratuje je, że konsekwentną klamrą zamykają całość i właściwie na nich opiera się koncepcja. Opócz zawieszonego słonego spojrzenia i przyprawiania duszy w lustrze, podoba mi się gromadzenie oddechów na bezdechu - dość charakterystyczne przy alienacji. Wszystko razem do mnie przemawia.
Pozdrawiam.
Ja.

[Lourds Nowak]

Razi mnie tylko ten "cmentarz". Aniu, jesteś wręcz genialna. Tyle niebanalności, nowych znaczeń... Spojrzenia niebolesnego wewnątrz brzydoty i cierpienia... Te wielokropki muszą tu być, mnie naprawdę brakuje słów, żeby ocenić Twoją poezję. Wbijam dwa "genialne", pozdrawiam serdecznie.

[pan_ktotam]

myślę, że nie jest wcale 'nijako', wręcz przeciwnie... klimat jest na pewno...

/ktotam