Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

PL - em w wierszu jest mężczyzna. Czytając go, mam jednak wrażenie lustrzanego odbicia: z jednej strony on, z drugiej- ona.
Mogłaby to równie dobrze mówić kobieta. Moim zdaniem wiersz zawiera prawdę uniwersalną.
Niektórzy twierdzą, że całe życie, to zlepek drobiazgów, że te drobnostki mogą uczynić życie pięknym lub trudnym. Dopóki jednak
wzajemnie będą uważać je za drobiazgi - daje to nadzieję na szczęśliwe życie. Podoba mi się wiersz, ponieważ budzi pewne refleksje.
Serdeczności Noworoczne
- baba

Opublikowano

To wiersz o wyższości świąt...;-)

"Mężczyźniane" święta drobią małostkowymi stopkami i czekają - a to na synów, a to na bigosik.

Gubią się pary damsko-męskie, bo ....to nie są drobiazgi.

Tyle sobie wyjęłam z wiersza. Prowokujesz mini, ale drapieżnie. Może tylko mnie...?
Ne wiem:-))))
C. - E.

Opublikowano

Fajnie, tyle że zwrot "dałaś mi synów" to takie wskazanie na peela-samca co to pewnie jeszcze posadził parę drzew i wybudował ze dwa domy. I dlatego dla mnie utwór jak najbardziej jednostronny, nieobiektywny.

;)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Jeśli tak na niego spojrzeć, to jak najbardziej mówi stop konformizmowi uniwersalnie pojmowanemu, bez podziału na płcie - nie ulegajmy wygodnym pozorom, drążmy.
Dziękuję za wizytę i pozdrawiam :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


I Ty też mnie rozczytałeś - nie jestem obiektywna, ale czyż nie brakuje takich zrealizownych w pewnych sferach samców, a w innych już niepewnych zupełnie?
Dzięki, że zajrzałeś.
Pozdrawiam :)
Opublikowano

Pl zadaje sobie pytanie, i sam nie wie, czy kocha czy nie,
-za synów, których dostał- czy za to tylko można kochać,


,mówisz że kochasz
dbasz o porządek
swoich rzeczy
tylko w drobiazgach
się gubimy,

świetna fraza, ukłony, najlepszego w NR!!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Nigdy nie pokona ciemność światła kłamstwo prawdy płacz uśmiechu   Zdrada miłości samotność czegoś co zwie się dom niewola wolności   Głupota mędrca zła wola dobra niewiara wiary hałas ciszy   I co najważniejsze nicość życia nie pokona bo jest zbyt ważne
    • „Szanujmy się”   Ruski zęby szczerzy, choć boi się sam siebie, Ukrainiec, po kawałku, widzi się już w niebie. Niemiec swoją dyscypliną tkwi w kompleksie wyższości, Włoch — to śpiew i wino, w życiowej próżności.   Francuz opór stawia, wciąż na barykadzie, Hiszpan, leń, na plaży w słońcu wciąż się kładzie. Anglik gardzi byciem w Europy nacjach, z Irlandią w niezgodzie i w przeciwnych racjach.   Węgier, choć malutki, wielkim się uważa, Polak wciąż na wszystkich o coś się obraża. Portugalczyk z Czechem prawie się nie znają, to i źle o sobie nie opowiadają.   Kraje Skandynawii, jakby z innych światów, za Bałtykiem żyją, z dala Euro-bratów. Belgowie z Duńczykami Holendrów nie lubią, bo przez zapach tulipanów w kierunkach się gubią.   Cygańskie plemiona, Rumun z Bułgarem, żyją duchem lenia, z wakacyjnym czarem. Austriak Chorwatowi przygrarza paluchem, by się nie pchał do niego ze swym pustym brzuchem.   Wszyscyśmy ludnością Europy wielkiej, gdzie różnice kultur oraz wierzeń wszelkich, gdzie miłości piękno winno zapanować — trzeba tylko trochę bardziej się szanować!   Leszek Piotr Laskowski
    • @Kwiatuszek   Bardzo ciekawie napisałaś. Metafora drogi zamiast ścieżki - to rozróżnienie samo w sobie niesie ciężar doświadczenia. Podoba mi się też kontrast między "ześlizgiwaniem się" a "wspinaniem" - oddaje naturalną nieliniowość duchowego rozwoju. Pozdrawiam
    • @karenka    Czytając te wersy, można dosłownie przenieść się do tamtych dni - poczuć zapach lawendy, zobaczyć łany zbóż i maki. Piękny i niezwykle wzruszający wiersz. Bije z niego ogromna miłość i tęsknota, którą ubrałaś w tak czułe słowa.
    • @aniat.   Bardzo zmysłowy,  subtelny wiersz - podoba mi się ta cisza budowana dźwiękami (cmokanie jeziora, trzepot ważki). Czuć w nim chwilę zatrzymaną w kadrze.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...