o czym nie zdążyłem im powiedzieć

[Grażyna_Kudła]

to ja strąciłem twój ulubiony wazon
tłumacząc że przeciąg
kiedy myłaś okna

przykre bo synek
miał szlaban na bajki
a córka wstrzymane kieszonkowe


została po mnie duma
rozrzucona po kątach i wstyd
który teraz
zniósłbym z miedzianym czołem

za drzwiami dawnych obietnic
pachnące lepką słodyczą
światło

dobrze poznałem siebie
mogę już zapomnieć

[NOWA]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zatrzymał mnie, zaciekawił treścią i ujęciem tematu.
Odbieram, że to o męskiej dumie i niemożności przyznawania się do błędów-jakież to męskie. Dopiero strata ukochanych, powoduje uświadomienie sobie jakie to wszystko głupie, mało ważne i mało warte.
Pozdrawiam:)

[cezary_dacyszyn]

bardzo umiejętnie wcielasz się w męską skórę - dobry wiersz , takie sytuacje chyba coraz częściej mają miejsce . Stąd apel : kobiety ogarniajcie ( umiejętnie !!! ) swoich facetów nim będzie za późno !!!
A linia wychowawcza musi być wspólna !!!
Tutaj znacznie lepiej niż w liryce ;-)

[teresa943]

i znów powracają słowa ks. Twardowskiego: "śpieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą"; w Twoim wierszu jest jakby odwrotność - ten, który odszedł, już wie, czego nie zdążył, tylko ...cóż? już teraz może "zapomnieć"...

dobry wiersz, Grażynko :)

serdecznie pozdrawiam - Krysia

[Lilka_Laszczyk]

Oj jakie to znane, kiedy coś, kogoś się traci ( w rózny sposób nie tylko ten nieodwołalny) czemu wtedy nie powiedziałem, dlaczego nie wróciłam, dlaczego nie zatrzymałem itd...
Najpiękniej i najbardziej tajemniczo brzmia słowa..za drzwiami dawnych obietnic pachnące lepką słodycza światło...
(przynajmniej dla mnie)
Pozdrawiam ciepło
Lilka

[Grażyna_Kudła]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ta duma... O, tak! Bez względu, kto odchodzi, kto zostaje, ona zawsze zostawia niedomówienia, te niedokończone sprawy... Nawet te głupie, nieważnenabierają wtedy duży rozmiarów i gdzieś tam kłują.
Serdeczności, Nowa
:)

[Grażyna_Kudła]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Z tym wcielaniem, to lata doświadczeń ;)))
Mogłabym powiedzieć "bo z niejednego pieca chleb jadłam", ale powiem, że z tego samego pieca chleb też różnie smakuje, czasem się nie dopiecze, czasem, przypali, a czasem ma zakalec. I zawsze to wina pieca ;)
Wtedy najlepiej sobie zaśpiwać: "ten chleb jest mój i twój"
Może wtedy będzie się chciało pamiętać.
Pozdrawiam, Cezary
:)

[Grażyna_Kudła]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak już jest, że ci, co zostają, rozpamietują, a ci, co odchodzą?
Właśnie tak jak napisałaś, Krysiu.
Pozdrawiam serdecznie, Grażyna.
:)

[Grażyna_Kudła]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tajemnice zabieramy ze sobą na tamtą "stronę", nie wiemy, czy "tam", jeszcze coś czujemy, ale pewnie liczymy, że tam też może być dobrze, byle byśmy tylko odeszli rozliczeni stając do raportu, jak to nazwała Krysia w swoim wierszu.
To taka moja zadumka...
Pozdrawiam, Lilko
:)

[Magdalena_Blu]

Oprócz oczywistego wątku odejść, podoba mi się zawartość końcówki wiersza. Rodzaj poradzenia sobie z traumą i stresem. Nie wiem jak nazywa się to zjawisko w psychologii, w każdym razie polega ono na zmierzeniu się z "demonami" i zaakceptowanie ich.
Ładny i przejmujący wiersz.
Pozdrawiam:)

[Zbyszek_Dwa]

Zbyt mało rozmów z najbliższymi
oni nie wiedzą...
widzą tylko naszą... dumę
a nawet więcej
często zbyt późno wiemy
kim jesteśmy

Tak mi się odczytało
Pozdrawiam pani Grażyno :)

[Grażyna_Kudła]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A ja nie wiem, czy istnieje jakaś konkretna nazwa, może nawet jest ich kilka, a może dopiero kiedyś się pojawi... `
Ale zjawisko jest.
Dziękuję za ciekawy wpis.
Pozdrawiam, Magdaleno
:)

[Grażyna_Kudła]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo mi przypadł taki odbiór, panie Zbyszku :)

a byliśmy chyba kiedyś
jakby troszkę spoufaleni :)))

Serdeczności