Jakoś

[Anna_Para]

mamy podobne gałęzie,
rdzeń - równie nonkonformistyczny.

korzenie wiecznie poszukują żywej wody.
skórę - chropawą na wszelki wypadek.

liście, by oddychać.
jeśli to igły - powierzamy im zszywanie
wątków w sensowną całość,

by w koronie zaistniało
jakieś gniazdo,
jakieś opus finalis,
owoc żywota powszedniego.

moją korę drąży
zupełnie inny wzór. dlatego
boleśniej jest. i jakoś krócej.
na szczęście.

bujamy w niebo,
w ziemi - zespoleni na nawóz.

11.09.12.

[Anna_Para]

"opus finalis" zawdzięczam Bezetowi. Dzięki, Dawnieju:)

[Grażyna_Kudła]

Nie wiem, czy nie lepiej bez "jakosiów" we wnętrzu, może sam tytuł już to wyjaśni?
Skórę bym zmieniła, jeśli w zestawieniu z gałęziami, korzeniami, liśćmi, to według mnie jest za "ludzko"
Może "powłokę"? Bo myślałam o korze, ale jest dalej. A powłoka taka uniwersalna jest.
Dumam na zamysłem wiersza i oprócz tego, że wpis pod nim świadczy o specyficznej dedykacji, wnikam w tę symbiozę wszechludzką, bo jestem jej cząstką i podoba mi się to szczęście w zakończeniu, nic już nas wtedy nie różni.
To piękny, głęboki wiersz, Aniu.
Pozdrawiam serdecznie
:)

[Lilka_Laszczyk]

Bardzo gorzki wiersz, zaszyfrowany, ale bez niedomówień.
O wszystkim czym (kim) jest człowiek w swojej ułomnej i chropowatej naturze. Na dole instynkty, a w górze różności.
Bardzo do mnie trafiają igły i cel ich istnienia (zszywanie wątków w sensowną całość) Rozumiem i odbieram to osobiście i ze zrozumieniem takim,że ho ho.
Aniu,
Wiersz mi się bardzo podoba!
Pozdrawiam wciąż rozkaszlana
Lilka

[Anna_Para]

Grażko,

rozumiem Twoją sympatię dla słowa "powłoka". To mądre, zgrabne stylistycznie słowo.

Natomiast "kora" i "skóra", tak bliskie sobie przez źródłosłów tak czy owak znaczą tyle, co "skóra". Tu musiała zaistnieć "skóra". Brzmi bardziej uniwersalnie. Później pojawia się "kora".

"jakieś" - powtórzone dla dwóch różnych wartości może przeszkadzać w czytaniu. W głośnej "rozmowie" z drzewem - w funkcji anafory - już nie przeszkadza. Spróbuj.

Dziękuję za pochylenie się nad tekstem. Jest mi niezmiernie miło. Nie jest to wiersz dedykowany. Zabrałam z wypowiedzi Bezeta "opus finalis" i wyznaję to, żeby nie było;)))))

Cieplutko,

Para:)

[Anna_Para]

Lilko,

dołączyłam do klubu kaszlących :) Niech będą pozdrowieni!

:)))))))))))))))

Dziękuję za czytanie tekstu i zrozumienie dla jego treści.

Cieplutko, z coldrexem w szklance pozdrawiam,

Para:)

[Stary_Kredens]

Czy boleśniej nie wiadomo o ile założyć , że drzewo też ma duszę , a Ty chyba tak zrobiłaś . Ładny wiersz refleksyjny i dobry literacko
Pozdrawiam Kredens

[teresa943]

bardzo, bardzo głęboko sięga zamysł...to wszystko prawda! a puenta...strzał w 10! w ziemi - wszyscyśmy jedno!

serdecznie pozdrawiam, Aniu :)
Krysia

[innocenty_prędki]

na ziemi - zespoleni w nawóz

bardzo to trefne odwołanie, coś jakby na vet
do naturalizmu, rzekłbym wnet ;)

(starałem się na poziomie ;))
;poz

[Anna_Para]

Kredensie,

no tak. Założyłam, że brat mój - drzewo cierpi mniej :)

Pozdrawiam, cieplutko dziękuję,

Para:)

[Anna_Para]

Krysiu Tereso,

dzięki piękne.

Buziaki i ... cieplutko,

Para:)

[Anna_Para]

Innocenty!

Brawo, mam wrażenie, że dajesz radę.

Buziak i cieplutko,

Para:)

[Nata_Kruk]

Dlaczego taki tytuł.? sugeruje mi..."jakoś" tak nasunęło mi się... a treść nie jest ot, taka sobie, wnikliwie "bada" obie strony,
każda część ciekawie opisuje inny element drzewa/człowieka, ale jest tez o tym, co powinno być (by w koronie itd..)
Dobrze, że chociaż ziemia zespala porozdzielanych.
Pozdrawiam... :)

[Anna_Para]

Nato,

dlaczego taki tytuł?

Bo "jakoś" tak jest, że jesteśmy częścią natury. Zespoleni choć tak różni: z drzewem - szczególnie, bo podwójnie.

W ostatecznym spotkaniu - jako humus. Oboje.

Dziękuję pięknie za czytanie i refleksję.

Cieplutko,

Para:)

[aluna]

Aniu , świetnie tą naturą : rdzeń, korzenie . liście....no i koniec wieńczy dzieło ..."owoc żywota powszedniego"-super!
Puenta trafia na przestrzał !
Serdeczności!
Hania

[cezary_dacyszyn]

Aniu ! trochę przegadany - nie po Twojemu , ale finito w tytkę ;- )

[Anna_Para]

Alunko,

dziękuję. Przyznam, że ten tekst mi szedł jak po grudzie. Pisałam go na konkurs, i tak długo w nim rzeźbiłam, że minął termin konkursu :)

Jeśli trafia i przemawia, to dobrze. Cieplutko pozdrawiam, sama - ciągle zagrypiona:)

Para:)

[Anna_Para]

Cezarku,

jakoś nie mam pomysłu na odchudzenie tekstu. Widzę jedynie wycięcie inicjalnego "mamy". Reszty nie mogę wyrzucić.

Jeśli doceniasz choćby pointę - to nieźle. Dzięki, cieplutkie pozdrowienia,

Para:)

[Sztacheta]

hmm... mam mieszane uczucia, zauroczyłam się we fragmencie "jeśli to igły (...) owoc żywota powszedniego" - majstersztyk słowa i taka urocza karuzela myśli,
ale końcówka i poczatek, jest 'jakieś takie'- no właśnie, takie 'jakieś', ale nie za bardzo wiadomo 'jakie' - takie trochę sprane - kurcze mogłoby być lepsze, zwłaszcza z persektywy środka wiersza. No ale może właśnie tam znajduje się środek ciężkości Słowa:)

Sztacheta

[Anna_Para]

Sztacheto,

właśnie: o to "jakoś". Byle nie "nijak".

Skoro to odgadujesz, znaczy - czytelne:)

Dziękuję pięknie, cieplutko,

Para:)