Niebo

[Aleksander Mały]

O piątej nad ranem w sierpniu,
niebo wchodzi w jagodową czułość
z czasów, kiedy Żwirek
i Muchomorek leżąc na dachu
parowali w gwiazdy. Przez chwilę
rozciąga się świetlisto-niebieska plastelina
tamtych wieczorów. Niemal wszystko

miało miękkość chmur.
Każdego dnia bociany lądowały w ciepłych krajach.
Słońce wołało na alarm, kiedy znikaliśmy w zbożu.
Starzy ludzie podchodzili, i płakali - ponieważ zobaczyli
dusze jasne, niepochowane do końca w życiach.
Jestem pewien, że było w nas jakieś niebo.

[WiJa]

Czy to czar, czy urok, że do dzisiaj można być odurzonym tym, co było kiedyś. Ale kiedyś (niebo) było w człowieku, a teraz jest nad człowiekiem. Pozdrawiam

[Wawrzynek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Taka mała marudka, może bez tłustków?
Powiem szczerze, że Żwirek z Muchomorkiem parujący w gwiazdy, mnie urzekli :)
Może tu nie ma wielkiej /?/ poezji, ale jest prosto, zwięźle i tak nostalgicznie, że mi serducho drgnęło:)

[Piotr_Płoszaj]

Subtelnie, poetycko, plastycznie
- miło się czytalo...
plastelina
tamtych wieczorów
niebo wchodzi w jagodową czułość
wszystko

miało miękkość chmur
dusze niepochowane do końca w życiach
było w nas jakieś niebo

[Aleksander Mały]

Dziękuję wam za uwagi. Zastanawiam się nad dodaniem kolejnej strofki. Czy nie lepiej byłoby z takim zakończeniem?

Dziś, po tylu latach,
w ciepłą nic sierpnia, przed świtem,
to samo niebo rozjaśniało nagle
nad zmęczonym życiem.

[Aleksander Mały]

Chyba mam ostateczną wersję:


Jestem pewien, że było w nas jakieś niebo


O piątej nad ranem w sierpniu,
niebo wchodzi w jagodową czułość
z czasów, kiedy Żwirek
i Muchomorek leżąc na dachu
parowali w gwiazdy. Przez chwilę
rozciąga się świetlisto-niebieska plastelina
tamtych dobranocek. Wszystko

miało miękkość chmur.
Każdego dnia bociany lądowały w ciepłych krajach.
Słońce wołało na alarm, kiedy znikaliśmy w zbożu.
Starzy ludzie podchodzili, i płakali – ponieważ zobaczyli
dusze jasne, niepochowane do końca w życiach.

Kiedy patrzył w niebo rano myślał o drabinach
wchodzących w obłoki. Tam, po drugiej stronie
musi być dobry Bóg w koronie. A potem
przyszedł wrzesień i niebo kwitło.
Z klas wypłynęły żaglowce.

[andrzej_barycz]

Błagam, bez żadnych poprawek. Każda kolejna wersja, jest ze szkodą dla prostoty i klimatu, i ściąga wiersz w paplaninę.
:)

[Aleksander Mały]

Ale jakże??? A ja zdążyłem już napisać całą drugą wersję...

Niebo z wczesnego dzieciństwa, które pamiętam najbardziej


O piątej nad ranem w sierpniu,
niebo wchodzi w jagodową czułość
z czasów, kiedy Żwirek
i Muchomorek leżąc na dachu
parowali w gwiazdy. Przez chwilę
rozciąga się świetlisto-niebieska plastelina
tamtych dobranocek. Niemal wszystko

miało miękkość chmur.
Każdego dnia bociany lądowały w ciepłych krajach.
Słońce wołało na alarm, kiedy znikaliśmy w zbożu.
Starzy ludzie podchodzili, i płakali - ponieważ zobaczyli
dusze jasne, niepochowane do końca w życiach.

Kiedy patrzył w górę rano myślał o drabinach
wchodzących w obłoki. Tam, po drugiej stronie
musi być dobry Bóg w koronie. A potem
przyszedł wrzesień i chmury zakwitły i z klas
wypłynęły żaglowce.

Jednak wcześniej, wcześniej - było w nas niebo.
Przecież są, istnieją dowody. Pierwszy
to rany z podwórka - przecież zamiast krwi
płynęła w nich tęcza. Drugi, to łzy,
które nie pochodziły z ziemi.

Dziś, po tylu latach,
w ciepłą nic sierpnia, przed świtem,
to samo niebo rozjaśniało

nad zmęczonym życiem.

[Aleksander Mały]

zmartwił mnie pański komentarz, ale na szczęście sprawdziłem Pana pisanie. Dwa ostatnie utwory:

...Niedoceniani Łowcy Dróg

...Oczywiste Miejsce Na Pudle

to klasyczna grafomania, którą najcześciej tworzą osoby chore psychicznie

Ufff

[Aleksander Mały]

No tak, powinienem raczej zignorować Pański komentarz. No cóż, nie podchodzi Panu moje pisanie i ma Pan do tego święte prawo.

[Piotr_Płoszaj]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ty juŻ więcej nic nie kombinuj. wersja jeden i tyle. :)

[Aleksander Mały]

ok, dzięki:)

[innocenty_prędki]

pięknie
jasno
i czysto ;,