Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Ach co tam drzewa ponad głową
co tam gałęzie napowietrzne
słyszycie ptaki
- rzekłem słowo
ale i słowo nie dość wieczne

chmuro nad ptakiem
skąd i dokąd
przemierzasz szlaki podbłękitne
jak mam nasycić tobą oko
kształt jak uchwycić
nim przekwitniesz

gwiazdo nad rwącym brzegiem chmury
może najwięcej wiesz
i umiesz
żeby się dało z tobą mówić
lecz gdzie jest pewność że zrozumiesz

niech tam
ku ziemi zwórcę serce
i cóż że kruche jak źdźbło trawy
upiję je porannym deszczem
kroplą na liściu -
czas się bawi



Opublikowano

Świetny wiersz, Anka. Bardzo mi się podoba, chwycił mnie za serce. Jasne, że człowiek w ciągu życia zmienia swoją hierarchię wartości. Ale cały świat jest piękny, niezależnie od tego, co jest dla nas ważniejsze: sprawy górnolotne i "boskie" czy przyziemne i "ludzkie". (Dla mnie też najważniejsze są te małe sprawy ludzkie, nie mające znaczenia dla kosmosu).

Opublikowano

Anno, podoba mi się budowa wiersza. To uciekanie w przestworza, aby z czasem stwierdzić, że nasze życi toczy się tutaj, na ziemi. Dobry tytuł, dający także czytelnikowi możliwość wyboru, co dla niego ważne a co mniej. Pozdrawiam.
J.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @jjzielezinski dziekuję serdecznie! Dla Ciebie miłego poniedziałku

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Pozdrowienia.
    • w tobie zanurzona    głebokie systemy pod korą  ciężkie mieliną zwoje weszły w dualizm czucia i wachlarz rozszczepień wyobraźni    kocham cię kochać  uwielbiam uwielbiać    w pół do zatonięcia  o każdej porze  jestem zaśnięciem  w obrysie twojego  ciała    jaźnie rozliczę  w monecie    pośmiertnej              
    • @Łukasz Jurczyk   Napisałeś piękny, filozoficzny fragment, w którym spotyka się cywilizacja helleńska oraz mądrość starożytnego Egiptu.   Narrator - kapłan Ozyrysa - patrzy na Aleksandra z pewną ironią. Dla niego wszystko, co ważne, już się wydarzyło. A czas jest jeziorem, więc podboje Macedończyka to tylko chwilowa zmarszczka na powierzchni jeziora.   "Mierzycie odległość, a nie widzicie drogi." - to podsumowanie wyprawy - kapłan sugeruje, że zdobywcy tracą sens swej wędrówki.   Inny ciekawy wątek to ocena greckich bóstw - hałaśliwych, młodych (przeciwieństwo bogów egipskich).    Kapłan krytycznie ocenia Aleksandra - jego ogień to tylko zniszczenia. Nie niesie ze sobą oświecenia. Krwią nie można zbudować niczego trwałego.   Ostatnia strofa o kamieniu to esencja egipskiej filozofii. Aleksander chce zapisać się w historii poprzez czyn, kapłan radzi mu nieruchomość.     Budujecie z piasku, myśląc, że to fundament. Wiatr ma inne zdanie.
    • @Migrena pozostaje po lekturze napięcie...niezadane pytanie... o zakończenie tej historii... takie laickie pytanie o happy end ...  i myśl o zakończeniu z "Nieznośnej lekkości bytu" M.Kundery
    • @Migrena czuć wyjątkowo namiętne tempo całego wiersza, i gdy się czyta to jakby sam oddech przyspieszał więc wiersz ma moc !    Środki stylistyczne bardzo ładnie dobrane, jak zwykle wyjątkowe - jak to u Ciebie.   Kiedy się czyta takie wiersze, to jak długie by nie były, pozostaje niedosyt.  /przynajmniej u mnie/    Wiecej nie napiszę, bo obrośniesz w piórka

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...