Na łonie Natury

[M_Patriota]

Poślij mnie, Boże, na te pola,
Zanim chłop je zaorze.
Tutaj zgubi się mego życia niedola,
Jak pomyślną treść wiersza ułożę:

Patrzę... na te pola - złote ścierniska,
A na nich od lasu do boru
Stoją "kopy w dziesiątkach" żyta zwózce bliskie,
Wśród żyta nagi król ducha honoru.

Unosi głowę w zadumy z wiecznej pokuty
I oczekuje od Boga i siebie miłosierdzia,
Z ciągłym rozważaniem co jest dobre, a co złe myślą zasnuty,
Zanim ze ścierniska do bram leśnej potęgi wejdzie.

Tam napotkał strumyk,
W nim w świetle topieli
Ujrzał nie siebie, lecz płomyk,
Który wynurzył się z wodnej pościeli!

I zmienił staruszka w młodzieńca,
Który wybiegł ze śpiewem z boru
I stał się z życia niedoli jeńca
Dobrym pasterzem dla ludzi z dworu.

Za to, że stał się młody, piękny i zdrowy,
Śpiewał ludziom ubogim piosenki,
Które układał, choć ze smutku, będąc morowy.
Lecz, jak zawsze byli i tacy, którzy wytykali byłe jego lęki!

Jednakże ludzie na to nie zważali, kochali go za jego wdzięki,
Którymi ludzi obdarzał co ranka -
Śpiewając na łąkach, polanach i w lesie piosenki:
O tym, jak wszedł do życia radości z niedoli majdanka...

[Alina_Służewska]

kolejny wiersz z duszą -

jest umiłowanie przyrody
człowieka tego
co w życiu
najważniejsze

i jest własny styl

pozdrawiam :)

[M_Patriota]

Alu, ślicznie dziękuję, że koleiny wiersz przypadł Ci do serca.
Pociesza mnie to... Miło pozdrawiam.

[Sylwester_Lasota]

byłem, czytałem :)
pozdrawiam i do poczytania :)

[M_Patriota]

Z chęcią na przyszłość polecam. Mietko. Pozdrawiam.