Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Spłonął ostatni lont
a obłok wybuchu był jak westchnienie
ziemi wdzięcznej za święty spokój.

Po latach zajrzałem do otwartej rany.
W dole czas
brunatnymi mchami zabliźniał okaleczenia,
białe motyle z mozołem odkurzały wapienie
w ciszy która zdawała się kpić z dawnych detonacji.

Dziś już nie pachnie dynamitem, już można
rozśmieszać echo w wesołym parku miniatur,
choć tak niedaleko stąd
w posiwiałych murach wciąż płaczą

osierocone kamienie.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Witam :)

uważam że wiersz zasługuje na uznanie -
poetycki tytuł - "Złota Góra"

utwór zwiera ważne przemyślenia -
czas leczy rany -

"Dziś już nie pachnie dynamitem, już można
rozśmieszać echo w wesołym parku miniatur "

ale pozostają blizny -

"w posiwiałych murach wciąż płaczą

osierocone kamienie."

te fragmenty wiersza wyróżniłam
moim zdaniem są najładniejsze

:)
Opublikowano

Witam, bardzo spodobał mi się Twój wiersz.
Przy jego czytaniu czuję tą ciszę, która mimo tego wszechobecnego spokoju, jest zagłuszana tysiącami wspomnień i wylanych łez. Tak ja to odczuwam. Chociaż nie znam się na poezji, dobry wiersz na każdym przecież może zrobić duże wrażenie, prawda? ;)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Człowiek? Dzieło sztuki!  Perpetum mobile  ... ruchomych schodów w metrze  Wiosna? Niebem się rodzi.  ... w starym wytartym swetrze Nie masz serca? Dziś tłusty czwartek i samba?  I dlatego tańczysz tak lekko, radośnie?  Wracaj! Zapomniałeś wziąć serca.  Spójrz: mam podobne ...  I rośnie.
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Tak, myślę, że we wstydzie jest wiele lęku. Myślę, że jest to emocja, którą przede wszystkim odczuwamy jako karę którą sami sobie wymierzamy. Niewiele ma wspólnego z prawdziwą skruchą czy chęcią wyciągnięcia wniosku z błędów.  
    • @viola arvensis   Wioluś. w Twoim wierszu widać  rękę poetki świadomej słowa i ciszy między wersami . kogoś, kto nie musi podnosic głosu , by powiedzieć rzeczy najważniejsze. z prostego znaku popiołu  wydobywasz  sens głęboko zakorzeniony w chrześcijaństwie tj. pamięć o kruchosci człowieka, ale i o obietnicy wiecznosci. to przecież gest ze Środy Popielcowej ktory jest nie tylko przypomnieniem  "prochem jesteś”, lecz także zaproszenie do nawrócenia i wewnętrznego odrodzenia. bardzo porusza mnie to, że post został tu pokazany nie jako ciężar , lecz jako łaska zatrzymania . to spojrzenie pełne mądrosći i łagodności, charakterystyczne dla autorki doświadczonej,    duchowo uważnej. wiersz jest jasny, harmonijny, a jednocześnie niesie głębię – jakby pisała go osoba, która sama przeszła drogę, o której mówi , ciepło i z wdzięcznoscią czyta się Twój  tekst. piękny !
    • @Nata_KrukBardzo mi miło :)   @Berenika97 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Tak, właśnie :)
    • @Tectosmith Zainteresowały mnie przede wszystkim interakcje i wzajemne oddziaływania na siebie w tej relacji. Bo jest w niej więcej rutyny i rytuału, niż prawdziwego przywiązania. Jakby była podtrzymywana tylko po to, aby był jakiś punkt odniesienia, a nie po to, aby się w jakimś kierunku rozwijała. Tych dwoje nie jest w stanie nic już sobie dać. A dawanie w miłości jest bardzo ważne.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...