Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

praprzyczyno pustej kartki
słowotwórco lśniących strof
uchyl trochę z swojej dłoni
daj wypełnić pusty los

daj odpłynąć suchym ustom
oceanu głębię spraw
niech odczują lepsze jutro
milion nowych ważnych prawd

daj odnaleźć rękom dłonie
które zgarną każdy ból
w chwilach smutku i rozpaczy
tak obejmą mocno wpół

daj usłyszeć serca oddech
przyśpieszony pulsu rytm
daj nadzieję wiarę miłość
i na wieczność pozwól żyć



Bożepole Wielkie 01 VIII 1993

Opublikowano

kiedy zwątpię, roznieć jeszcze,
stop lodową krę i tchnij.
daj zapomnieć, tylko wierszem
pozwól mówić, w nim wciąż żyj.

kiedy spadnę, pozwól wiedzieć,
nie ostatni to był raz.
zniknie z czernią noc, potrzebą
moją bądź, bo czas już, czas.



Cezary, piękny błagalny ton Twojego psalmu. Czytałam od wczoraj kilka razy.
Przyjemny w odbiorze, treść z ważną emocją i w ładnym rytmie.
No i rymy - u Ciebie !! :)

pozdrawiam,
in-h.

Opublikowano

Dołączę do pochwał, naprawdę dobrze się czyta i treść niebanalna.
Cezary, muszę zadać po namyśle jedno pytanie, dlaczego jest... z swojej dłoni.?. powinno chyba być, ze swojej dłoni,
albo przestawić te dwa słowa.. uchyl trochę z dłoni swojej..
Jest też niżej.. daj odnaleźć rękom dłonie.. to może wyżej coś w zamian.?....
Poza tym drobiazgiem, podobają mi się bardzo te sierpniowe prośby zawarte w treści.
Pozdrawiam... :)

Opublikowano

Jest rytmicznie i ładne rymy zadałeś, Czarku, ale wdarło się troszkę patosu i "daje" dają się nieco we znaki.
Co do wspomnianego przez Natę wersu, to może "uchyl rąbka swojej dłoni" załatwiłoby sprawę, ale nienachalnie piszę ;)
I ta "wieczność" w finale przereklamowana. Jak dla mnie.

Podziwiam za łatwość przejścia na "rymne" i pozdrawiam :)

Opublikowano

Cezary! To raczej oda. Wpierw skojarzyła mi się do młodości przez nastrój ale idealnie pasuje melodią Oda do radości. Nie wiem czy to planowałeś ale udało Ci się. Proponuję zmienić Hymn Europy.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Waldemar_Talar_Talar dziękuję bardzo pozdrawiam serdecznie 
    • @andrew   Reset i program czyszczący  w weekend – brzmi jak plan. :) Dobry plan. :)  Pozdrawiam. 
    • @Amber Normalnie peel bez tabletek nie potrafi zasnąć a w tym konkretnym przypadku przeholował z alkoholem. O pierwszej w nocy i tak trzeba było wziąć tabletki.  Dziękuję Ci Amber za obecność. Pozdrawiam ciepło i serdecznie. 
    • Gonię twój ogon, on jak zegar - tyka, nie widzę godziny, minuta mi umyka.    I słyszę go wszędzie, za każdym rogiem - on tyka i uroczo się droczy, gdy wchodzę - znika.    Otula go puszysty kożuszek,  ma mięciutkie futerko, i nazwałam go już  nawet - cierpliwy mruczek.   I złapałam go wreszcie,  ciągnę, ciągnę, a tam ogon - i sam ogon! I nic więcej.
    • @viola arvensis   To piękny, niezwykle poruszający wiersz, który czyta się jak balsam dla duszy. Emanuje z niego niesamowity spokój i życiowa mądrość. Świetnie ujęłaś motyw tytułowej "granicy" - tutaj nie jest ona murem oddzielającym od świata, lecz bezpieczną przystanią, w której można odbyć kojącą podróż do wnętrza siebie. Wspaniałe, pięknie i z pokorą piszesz o "oswajaniu potworów", radzeniu sobie z lękiem i odpuszczaniu samej sobie. Zatrzymuje to na chwilę i sprawia, że ma się ochotę odszukać własny "ogród anielskich poruszeń". Wiersz wyróżnia się też wspaniałą metaforyką. Fragment - "Flirtuję z pogodą duszy , ta przetrwa gdy wszystko minie" - to niezwykle mądre, dające siłę przesłanie. Jednak to, co najbardziej zachwyca, to genialna puenta - "...łzami podlewam nadzieję , i sama graniczę już z cudem , bo z życia własnego się śmieję"- łzy, które podlewają nadzieję, zamiast ją topić, to bardzo mocny, nieoczywisty obraz. Z kolei ten ostateczny dystans do siebie i świata na samym końcu to chyba największe życiowe zwycięstwo. Przepiękny wiersz!
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...