Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

praprzyczyno pustej kartki
słowotwórco lśniących strof
uchyl trochę z swojej dłoni
daj wypełnić pusty los

daj odpłynąć suchym ustom
oceanu głębię spraw
niech odczują lepsze jutro
milion nowych ważnych prawd

daj odnaleźć rękom dłonie
które zgarną każdy ból
w chwilach smutku i rozpaczy
tak obejmą mocno wpół

daj usłyszeć serca oddech
przyśpieszony pulsu rytm
daj nadzieję wiarę miłość
i na wieczność pozwól żyć



Bożepole Wielkie 01 VIII 1993

Opublikowano

kiedy zwątpię, roznieć jeszcze,
stop lodową krę i tchnij.
daj zapomnieć, tylko wierszem
pozwól mówić, w nim wciąż żyj.

kiedy spadnę, pozwól wiedzieć,
nie ostatni to był raz.
zniknie z czernią noc, potrzebą
moją bądź, bo czas już, czas.



Cezary, piękny błagalny ton Twojego psalmu. Czytałam od wczoraj kilka razy.
Przyjemny w odbiorze, treść z ważną emocją i w ładnym rytmie.
No i rymy - u Ciebie !! :)

pozdrawiam,
in-h.

Opublikowano

Dołączę do pochwał, naprawdę dobrze się czyta i treść niebanalna.
Cezary, muszę zadać po namyśle jedno pytanie, dlaczego jest... z swojej dłoni.?. powinno chyba być, ze swojej dłoni,
albo przestawić te dwa słowa.. uchyl trochę z dłoni swojej..
Jest też niżej.. daj odnaleźć rękom dłonie.. to może wyżej coś w zamian.?....
Poza tym drobiazgiem, podobają mi się bardzo te sierpniowe prośby zawarte w treści.
Pozdrawiam... :)

Opublikowano

Jest rytmicznie i ładne rymy zadałeś, Czarku, ale wdarło się troszkę patosu i "daje" dają się nieco we znaki.
Co do wspomnianego przez Natę wersu, to może "uchyl rąbka swojej dłoni" załatwiłoby sprawę, ale nienachalnie piszę ;)
I ta "wieczność" w finale przereklamowana. Jak dla mnie.

Podziwiam za łatwość przejścia na "rymne" i pozdrawiam :)

Opublikowano

Cezary! To raczej oda. Wpierw skojarzyła mi się do młodości przez nastrój ale idealnie pasuje melodią Oda do radości. Nie wiem czy to planowałeś ale udało Ci się. Proponuję zmienić Hymn Europy.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @FaLcorN Być poetą, któż nie marzy. Autor nie musi.  Jest 
    • 40. Węzeł gordyjski (narrator: hypaspista)   1.   Jedno cięcie. Tak łatwo rozdzielić to, co nas wiąże.   2.   Ilu z nas chciało tak przeciąć swoje losy, a nie potrafiło.   3.   Gdyby miłość, żal i pamięć też miały włókna.   4.   Nie każdy węzeł czeka na miecz. Niektóre — na czas.   5.   Nie szukał drogi — sam nią był. Zrozumiałem to później.   6.   Tak rodzą się mity: z pośpiechu, który się udał.   7.   Od tej chwili świat wydawał się prostszy. Na krótko.   8.   Mówią, że węzeł wiązał los Azji. A kto zwiąże nas?   cdn.
    • @Berenika97 ... nie zatrzymuję  się blisko dna nie warto    czas zmienia  nie tylko spojrzenie    tęcza wzejdzie  gdy uwierzymy ... że lód i woda ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • @bazyl_prostWyhamuj.   @wiedźmaWiersz jest  pamięcią, intymną rozmową, zapisem zalewających emocji - dobrze, że potrafisz o tym pisać,  jakoś to z siebie wyrwać. To element przepracowywania żałoby. Z czasem pamięta się bez bólu. Czasem nie warto z nim walczyć, szarpać się, zagłuszać gestami, które nie przynoszą ulgi, ale trzeba pozwolić, aby płynął i się wyczerpywał samoistnie, wtedy wcześniej czy później to źródło się opróżni, zamknie. Ważne, aby znaleźć siłę, żeby funkcjonować w rzeczywistości z tym cierpieniem w tle. Zacząć od najdrobniejszych kroków, aby się nie osunąć w znikanie. Życzę, abyś miała wokół siebie jak najwięcej wsparcia i dobrej, kojącej obecności ludzi, którzy otoczą Cię empatią i pomogą iść dalej.  
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Ja jestem ciekawa, kto to może być. Kto jeszcze jest w stanie zauważyć człowieka w kimś, kto dogorywa w najgłębszym upadku. I myślę, że nie chodzi tu o śmierć fizyczną, ale o umieranie człowieczeństwa, które może uratować dobry gest. Tak sobie pomyślałam, że baba na miotle (czarownica - palona na stosie - czyli też znajdująca się poza nawiasem poukładanego społeczeństwa) może być jakąś współtowarzyszką niedoli. Która rozumie, jest obok, ma serce na dłoni, choć oczywiście nie wygląda to sielankowo, jak to w świecie bezdomnych. Ale to też są ludzie i zachodzą między nimi takie same interakcje. One nam się wydają już w jakiś sposób - ze względu na wykluczenie - niefunkcjonalne, irracjonalne. Ale są równoważne, jeśli chodzi o ich wagę i znaczenie, dla każdego człowieka.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...