Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

płynę na skrzydłach wspomnień,
do lat beztroski i zabawy...
jak fajnie jest się wybrać
na takie wyprawy...

o ! fotka wstydliwa...
cała w czekoladowym kremie ,
w sukieneczce z mgiełki ,
wcinam torcik to znów drzemię ...

za chwilkę już taka duża !
bujam się na huśtawce,
obok była kałuża ...
a ja w białych rajtuzach ...

nocnik też uwieczniony
i głowa w nieładzie ...
jaki ładny bobasek,
a tak nieładnie płacze ...

dzisiejsze zdjęcia są inne...
dziś na każdym jestem formą ...
ja wole tamte dziecinne ,
gdzie scena jest wspomnień mową ...

Opublikowano

dziękuję za komentarze ...
może i racja ale czy bez znaków przystankowych będzie zrozumiała treść ?jak zauważyłam niektórzy tu mają z tym problem ...oczywiście takie znaki jak- ;))(puszczanie oczka ) faktycznie nie są tu potrzebne ...
wszystkie komentarze przyjmuję z pokorą ...większości nie dorastam do pięt ... pisanie nie jest dla mnie tylko zapychaczem czasu , a wyciszeniem się , uspokojeniem emocji ...

większą przyjemność sprawia mi czytanie was :))dziękuję za waszą poezję :))))

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Miło porozmawiać :-). Znaki są PRZESTANKOWE. Też mam z nimi problem, dlatego nie używam ;-).

A gdyby ten Twój wiersz odrobinkę skrócić? Wyjąć z niego najlepsze fragmenty...? Da się! Zapewniam. Temat wart pracy. Pozdrawiam. E.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


zawsze możesz wkleić zdjęcie z pupą w nieładzie i będzie jasne o co kaman ;)

myślę, że przesyt znaczków w wierszu, to nie dla dobra wiersza, to po prostu taka Twoja maniera, co można zauważyć również w komentarzu, ale tu niech sobie są, w wierszu: be!
posłuchaj się rad, uparciuchu;
pozdr

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...