Czego mi nie powiedział...

[Kaliope_X.]

więc gdzie w Twoim wspomnieniu
być i gdzie się upomnieć,
przynieść na swym ramieniu,
w dłoni zamknąć, zapomnieć

gdzie mam przyjść, kiedy ciebie
podnieść, choć nie upadłaś,
to szaleństwo, toż siebie
dałaś, a mnie - mnie skradłaś?

znowu tańczysz tak z wiatrem
i znów ciebie rozrywa
krok po kroku i z taktem
w moim sercu ukrywa

jestem! dosyć tej mowy
czy nie widzisz, ja twoją
tarczą będę, gotowy
nawet bronić przed swoją

miłością - opętany,
gdy tęsknotę dwoją

tego szału rany.

(10.03.2012)

[Agata_Rak]

podoba mi się...

[Kaliope_X.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dziękuję. pozdrawiam :)

[Rihtik Stempelek]

...a myślisz, że gdyby powiedział to... co? "Czego mi nie powiedział..." - No cóż... Wymiana myśli (a nie zdań) pełni funkcję krwioobiegu w serdecznych zespalających relacjach, niemniej gdy następuje wycofanie, to... coby nie powiedział, to liczy się wycofanie... wyobcowanie okrutne; zaś słowa w takim stanie rzeczy pożywką tylko się stają dla rozpamiętywań daremnych... jakże daremnych. "Wspominanie własnej niedoli i udręki to piołun i trucizna" - uważam jak Jeremiasz. Wiersz o tyle godny uwagi, że odpowiada rzeczywistościom nastającym po wycofaniach... Być może pewną ulgę przynosi wyrażenie emocji weń przelanych... być może. Rozumiem, że tak trudno się odnaleźć po swego rodzaju kradzieży depozytu uczuć włożonych w wycofanego lub wycofaną... Istotnie dosyć tej mowy. Teraz trzeba bronić się przed udręką niespełnionej... przed opętaniem nią... przed rozdrapywaniem ran serdecznych... na zawsze.

[Kaliope_X.]

zgromiłeś mnie jak dziecko. czasami właśnie taki głos jest wyrazem radykalnego odwrotu, ostatnim cięciem gałęzi, na której się siedzi (siedziało dotychczas).

dziękuję za czytanie i komentarz.

[Rihtik Stempelek]

...wierzaj mi, że jak siebie samego... ciebie jako bliźniego, miłuję.

[Kola Kubiak]

Ukryte w wierszu jest prawdziwe uczucie. Porusza.
Jak dla mnie - bomba !

[Rihtik Stempelek]

rany serdeczne się goją
wolno tęsknota zanika
miłością jakże nieswoją
staję się jak łania dzika

plączą się myśli ze sobą
miłością już nie potrzebną
skręcane z każdą dobą
czyniąc głowę kruczo-srebrną

kto we mnie żar ów ugasi
co pali srodze doskwiera
jak do polana się łasi
niemiłosiernie uwiera

kto myśli ugłaska zwite
rozczesze je tak splątane
dobre da jak skała lite
i sprawi że będa chciane

Jeden jest taki na świecie
co w pełni mnie pojmuje
będę mu zatem jak dziecię
On wszak najlepiej miłuje

[Kaliope_X.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dziękuję za komentarz. pozdrawiam!

[Kaliope_X.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Rihtiku, myśli mi się nie "plączą". A tęsknota za tym co było - nie, nie ma jej. Ja tęsknię naprzód! :) Do tego, co - wierzę - nadejdzie :)

Dziękuję :)