Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

czym jest byt i niebyt
istniejącym nieistnieniem
a może kwadraturą koła
nierozwiązalnym
(s)twierdzeniem

może to nigdy nie kończący się taniec
zmierzchu ze świtem choć
taniec nie jest tańcem
zmierzch nie jest zmierzchem
świt nie jest świtem

może to syzyfowa walka
widma z cieniem
syzyf wreszcie skapituluje
zaś widmo w cieniu jest
optycznym złudzeniem

może to starannie przygotowana debata
między wójtem a panem
debatę rozpoczęto lecz nagle
do ostatecznego sądu
wójt dostał wezwanie

a może to krzyk i cisza
krzyk z rozpaczy w ciszy z(a)marł
teraz rozpaczliwego krzyku już nikt
i nic nie zobaczy
nie usłyszy

Opublikowano

nie skończone w znaczeniu, których nie dokończono rozważać - to mam na myśli
a nie nieskończone w znaczeniu np. wieczność jest nieskończona = bez granic

a uwagi przyjmuję, bo wiem, że odbiór moich wierszy może być różnokolorowy - mamy do tego prawo
dziękuję za poczytanie

Opublikowano

Tak... Alino. Masz słuszność. Każdy ma prawo nie tylko do własnych poglądów ale tez i do własnej poetyki, wrażliwości, odbioru... Dostrzegam, że zależy ci na wypracowaniu niepowtarzalnego charakteru i artyzmu twoich wypowiedzi. Słusznie pamiętasz także, że każdemu nie dogodzisz - zawsze znajdą się inni (szczególnie osoby czujące się kopnięte przez pegaza), co będą pisać to, co... zechcą. Twój wiersz miał między innymi tę wartość, że zainspirował mnie do napisania apoteozy nie skończonych zdarzeń na Ziemi przeobrażonej w Eden. Dziękuję... :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Witam serdecznie

po pierwsze przez zamknięcie litery w nawias,
wyraz nabiera szerszego znaczenia i staje się wymowniejszy
np. z(a)marł - czytany w całości - łącznie z literą w nawiasie = zatrzymał się w bezruchu,
a czytany z pominięciem litery w nawiasie = zmarł.
Poza tym jest to charakterystyczna cecha moich wierszy.

Pozdrawiam z podziękowaniem za poczytanie:)))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



a o jakie powtórzenia chodzi bo wiersz
to rozważania o bycie i niebycie
i każde rozmyślanie
ma swoiste spostrzeżenie
więc chyba się krótkiego
ogonka czepiasz :)))))))

mam nadzieję że ciebie tym
tym krótkim ogonkiem
rozśmieszę a
urażę nie :)))))))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



a o jakie powtórzenia chodzi bo wiersz
to rozważania o bycie i niebycie
i każde rozmyślanie
ma swoiste spostrzeżenie
więc chyba się krótkiego
ogonka czepiasz :)))))))

mam nadzieję że ciebie tym
tym krótkim ogonkiem
rozśmieszę a
urażę nie :)))))))

ach, Mefisto nie może być
abym tobie nie podziękowała
więc dziękuję
i gorąco pozdrawiam,
alka - nie mewa jakaś:))))))


Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97 Chyba każdemu zdarzyło się rozpaść w obliczu niesprawiedliwości świata...to łatwo może pochłonąć. Ciekawy temat wiersza. Pozdrawiam
    • @Nata_Kruk Ona, znaczy ta dróżka, jest tam stale, do dzisiaj :)    Dobranoc - gwiazdki na noc  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

                      @Andrzej P. Zajączkowski,  @Rafael Marius   dziękuję :)                                   
    • Nie jestem pewien, czy ona nadal tutaj mieszka, a więc przy każdej okazji kiedy muszę tędy przechodzić towarzyszy mi cichy strach przed jej spotkaniem, przed spojrzeniem jej oczu, albo może głównie przed odbiciem się w jej źrenicach. Nie ma w tym też wiele z patetyzmu - od jakiegoś czasu męczą mnie ataki kołatania serca, a boję się, że minięcie jej na chodniku w optymistycznym scenariuszu odebrałoby mi przytomność, a w gorszym, autentycznie zaszkodziło mojemu zdrowiu (w najoptymistyczniejszym - zabiło). Z racji tego, od miesiąca dawkuję leki przeciwkrzepliwe, a w maju mam ustalony termin ablacji. Ablacja. Lekarz tłumaczył mi - jest to zabieg, w którym pacjentowi wprowadza się do tętnicy specjalne urządzenie, wędruje nim aż do serca, a w sercu małymi impulsami pobudza się kolejne fragmenty przedsionków. W momencie, kiedy któryś fragment, sprowokowany impulsem, wywoła migotania, taki fragment bezlitośnie się zabija, na przykład wymrażając go ciekłym azotem. Pacjent w trakcie całej operacji zachowuje pełną przytomność. Uznałem, że jest w tym coś okropnie poetyckiego, to rozrzedzanie krwi, wkłuwanie się w tętnicę (udową!), wędrówka do serca, wymrażanie wadliwego serca. Lekarstwem jest zabicie feralnego fragmentu, wymrożenie go, aż martwe zostawi jedynie nieaktywną bliznę pośrodku zdrowo działającej tkanki. Czy w tym nie ma chociaż jednego wiersza? Jest. Myślę, że jest ich cały tomik - dlatego tak smuci mnie, że nie jestem ich w stanie napisać. Po zabiegu przeznaczony jest czas na obserwację, a więc może w ciągu tych paru dni spędzonych na szpitalnym łóżku znajdę czas, żeby to wszystko ubrać w słowa. Zapamiętam tam dodać, że robię to dla niej, że z naprawionym sercem, pierwsze co zrobię, to pójdę na jej ulicę, a ona, w pięknym majowym słońcu, przejdzie na drugą stronę ulicy.
    • @monon  Powyższy wiersz jest jak scena z thrillera. Czuć ogromne napięcie, duszność. Utwór opowiada historię o wstąpieniu na drogę zemsty, ale zamiast konfrontacji otrzymujemy skradanie się myśliwego do zwierzyny.    Punktem kulminacyjnym jest ujrzenie przez podmiot śpiących "Maleństw". W tym momencie w kobiecie coś pęka. Przecież była martwa. Miała być wyrokiem. A jednak... płacze. Wcale nie jest martwa. Żyje. Zemsta przestaje być koniecznością. Głód odwetu zaspokaja przekonanie, że rachunki zostaną wyrównane, choć może nie za ziemskiego życia. Z mojego subiektywnego punktu widzenia warto byłoby wyeksponować fragment:  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        - poprzez stworzenie kontrastu między nagrodą a karą dla "Wielkiego Niedźwiedzia". Zestawienie w stylu: "ognie piekielne - miód na moje serce".   Ogromnie doceniam zakończenie, ostatnią strofę + ostatnie zdanie. Strofa jest pieśnią - antykołysanką - dla dzieci ku przestrodze, ku zachowaniu czujności wobec nawet najmniej niepokojących dźwięków.   A jednak: - brzmi mało uroczyście. Gdyby tak zacząć tę strofę od "oto"? Przykładowo: "Oto pieśń lasu. Wsłuchajcie się (...)".    Zdanie: - to taki podpis, ostateczna deklaracja zejścia ze "ścieżki zemsty".    W tym zwieńczeniu słowo "droga" sprawia wrażenie zbyt ogólnikowego. Skoro mieliśmy "polowanie na zwierzynę", to może warto skorzystać z tego motywu i zamienić "drogę" na "łowy"? "To ja i mój koniec łowów"? - Podmiot widzę właśnie jako boginię łowów - Dianę z łukiem, dziką, nieokiełznaną, nie do zatrzymania, która zstąpiła na ziemię w celu ukarania tego, kto ośmielił się jej ubliżyć.   Ten wiersz jest znakomicie skomponowany - narracyjnie poprowadzony "filmowo", a Autor inteligentnie kształtuje słowem opowieść tak, by w ramach poezji nie odpłynąć w stronę roztkliwionego sentymentalizmu. Utwór jest ukończony. Moje propozycje to nie poprawki, ale alternatywy, na które warto zerknąć choćby po to, by upewnić się, że niczego zmieniać nie trzeba :D 
    • @Dawid Morawski Naprawdę dobra wypowiedź. Bardzo ciekawa interpretacja. I po części na pewno zgodna z zamysłem wiersza, a po części pewnie też własna. Dziękuję serdecznie za ten komentarz. Ogólnie dużo ostatnio pisałem o tym, jak szkodliwe są według mnie normy płciowe oraz estetyka kawaii/anime, ale w zbiorze, z którego pochodzi ten wiersz, tematów poruszałem znacznie więcej.   Tutaj zdecydowanie (jak zwykle) zaznaczyłem, iż szczerość i autentyczność są zdecydowanie ważniejsze niż przystosowanie do sztywnych, bezsensownych norm, kiedy współczesny świat próbuje na siłę wcisnąć wszystkich w bardzo nieliczne i zarazem wąskie kategorie.   Jeszcze raz dziękuję serdecznie i pozdrawiam.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...