Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Cholera, w świecie dużych pieniędzy i biznesu dzieje się coś niedobrego. Nie żebym był spostrzegawczy od wczoraj. Wyjaśnię może w czym rzecz, otóż mam kumpla, jego ojciec jest poszukiwaczem ropy gdzieś w Bejrucie. Przetargi wygrywa jeden po drugim, nie wnikam w jaki sposób, nie zmienia to faktu, że jest dziany. Pewnego dnia dzwoni do mnie ów kumpel i mówi żebym wpadł w południe do niego, bo chatę sobie postawił i chce mi ją pokazać. Przybyłem, przyznam, z wielką ciekawością oglądałem co też ojczulek mu zafundował. Spoglądałem na ten ogromny dom, dobra przyznam to był pałac. Pytam otumaniony:
- no dobra ile utopiłeś szmalu?
Uśmiechnął się z dozą subtelnej ironii, spojrzał w słońce i ruchem samych warg szacował cały koszt. Odpowiedział z pewnością w głosie:
- cirka ebałt trzy i pół miliona.
Dobra, dobra nie będę ukrywał, że suma wgniotła mnie w twardy grunt, ale nie dlatego, że byłem pod wielkim wrażeniem, nie, nie, nie. Cóż to za problem utopić trzy i pół miliona w jakiś pałacyk? W dodatku pałacyk jak z obrazka, widokówki z Disneylandu, kompletnie nie w moim guście. Zadziwiające i paradoksalne dla mnie jest to, że ludzie zachwycają się potężnymi sumami pieniędzy. Czym coś droższe, tym bardziej podbudowuje to ich mentalnie. A ja wam powiem - gówno prawda ! Też mi frajda chwalić się ile mamony utopione zostało w jakimś marnym przedsięwzięciu. Wręcz odwrotnie, czym taniej skombinuje coś niezwykłego tym lepiej to o mnie świadczy, chociażby to, że niezły jestem kombinator i radzę sobie w życiu, wtedy jest się czym chwalić. A tak, kasa utopiona, wszyscy w okolicy wiedzą i co? Mnie to nie bierze ! Nie sztuką jest mieć kupę forsy i przehulać ją na widzimisie. Sztuką jest nie mieć nawet śmierdzącego grosza i jak to budowniczy mawiają: z gówna fortece ulepić, wtedy w okolicy wiedzieć będą wszyscy. „Mądrej głowie dość dwie słowie”, hej.


cytat "mądrej głowie dość dwie słowie" pochodzi z książki pt. "Hotel Palace" Rolanda Topora :)

Opublikowano

Do tempa zarzutów nie mam, raczej sporo podziwu :) niemniej podzielam zdanie kolegów - skromnie tym razem... cenię ciągłość Twoich bohaterów - zazwyczaj są czymś podenerwowani, podoba mi się, że nie denerwują się na modłę adasia miauczyńskiego. Bo chyba nietrudno popaść w taką manierę.

Niezmiennie czołem :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Wiechu J. K. ja też bardzo lubię a najbardziej czerwone porzeczki

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Krąg życia.  Pomyśl czasami przez chwilę, gdy strach zagląda ci w oczy, Nie sądź, że jesteś herosem, co ponad losem kroczy. Życie nikogo nie omija, każdemu wyznacza swój czas, Bo jeden jest krąg istnienia, który prowadzi nas. Rodzisz się- jesteś skarbem długo wyczekiwanym, Najbardziej przez matkę i ojca na świecie kochanym. Prowadzili cię przez życie, bezbronne, małe dziecię, Chcąc uchylić ci nieba w tym niełatwym świecie. Ich miłość jest pierwszą drogą, którą podążasz przez lata.. A dziś spójrz, też jesteś rodzicem i dla swoich dzieci żyjesz. Ten sam blask wielkiej troski w swoich oczach kryjesz. Chcesz odsunąć od nich smutek, rozproszyć każdy cień, Oddajesz im swoje serce, swój czas i każdy dzień. Zerknij czasem na rodziców, których lata pochylają: Na matkę, której czas plecy ugina , na ojca, któremu kroki zwalniają. Kiedyś tak silni i hardzi, dziś sami wsparcia szukają, Oni nie proszą o cuda, lecz o obecność, gdy życie boli. To oni cię nieśli, gdy świat był zbyt ciężki dla twoich dłoni. Tak właśnie krąg życia się toczy, niezmienny od zarania lat. Dziecko, rodzic, dziadek i babcia, każdy sam przemierza ten świat. Przyjdzie jednak dzień, gdy staniesz w tym samym rzędzie, Gdy wiek odbierze ci siły i drżenie w dłoniach przybędzie. Nie bot ani robot ogrzeją cię w chłodzie samotności, Lecz ludzkie serce, które pamięta dar prawdziwej miłości. Bo nie algorytm daje życie, lecz rodziców oddanie i trud. To ich miłość jest ziarnem rzuconym w ziemię ludzkich dni, Z którego wyrasta człowiek, co kocha, pamięta i śni.To ona zamyka krąg życia i trwa, gdy wszystko inne przemija.  
    • @Whisper of loves rainFajnie zgrzyta i z sensem :)
    • @LessLove, dziękuję :)
    • @andrew Dziękuję. Być może właśnie dlatego próbujemy ten kod odczytać – bo każdy nosi w sobie jego fragment. Pozdrawiam serdecznie! :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...