Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

cudnie wygląda twój wiersz przy moim
aż miło patrzeć taka z nich para
jak się starają wzajem o względy
w tych samych miejscach rymują naraz

prawie na oczach ciekawskich ludzi
jeden w drugiego się słowem wcielił
czy pozdradzali mężów i żony
powariowali kto się ośmieli

pobłogosławi choćby czytaniem
komu zapadnie w serce ten związek
wiwat niech żyje pierwsza na szczęście
rzucam życzenia złoty pieniążek

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


mój wiersz przy twoim jak zwykle stoi
ale czy parę stanowią zaraz
mój jest nieśmiały trochę się boi
twa lekkość wersów już go zniewala

z zazdrością patrzy zauroczony
jak wśród wyrazów melodia płynie
lecz żadnej zdradzie nie da się ponieść
a flirt uwielbia przy dobrym winie

bez błogosławieństw i myśli wzniosłych
choć obraz kreśli różowa kredka
przy takim wierszu miło zagościć
gdy kompozycja piękna i lekka

+ pozdrawiam Jacek
Opublikowano

Aż chce się wznieść toast; zdrowie tej pary!! Niech kwitną nowymi
wierszami! Alicjo, człowiek by czytał i czytał i delektował się!
Również dorzucam pieniążek na szczęście, serdeczności
- baba

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @viola arvensis To wiersz bardzo wyciszony, niemal medytacyjny. Porządkuje świat od środka. Najmocniej wybrzmiewa tu motyw granicy, ale nie jako muru wobec ludzi, raczej jako wewnętrznego azylu, miejsca, gdzie można: oswajać potwory, wygaszać burze, odkładać winę, podlewać nadzieję łzami. Bardzo kobiece samoukojenie :)
    • @Gosława to też danse macabre. Pozdrawiam!
    • Światło wbijało setki igieł w źrenice   Miłości świadkiem nie chcę być nigdy  Bo miłość sama się pcha na szafot Tuląc do siebie znamiona krzywdy  Da swe kończyny ucinać katom    Wtedy słońce wydało się bielsze   Gdy zwiędną pąki motylich skrzydeł  Co trwają może oddechów trzy I strzeli para z dusznych kadzideł  Ujrzysz jak nić przeznaczenia drży    Kropla potu na skroni była gęsta jak lawa   Krzyczymy ku niebu ściskając nadzieję  Że chmury będą nam pośredniczyć  Bo między nami wicher wciąż wieje Co nasze uszy przyszedł pożyczyć    Popękana ziemia wrzeszczy z pragnienia   Zwisając z płotu przebici w pół  Lgniemy do siebie nie wiedząc nic I czując w uszach płonący ból  W splecionych dłoniach będziemy żyć    Spadła kropla niebiańskiej krwi
    • Słowa   nie znikamy, jesteśmy rozpuszczane  przez nasze TO czym jesteśmy niezmiernie przybywamy wodą przypływu  do nowych świeżych jeszcze dusz to nic że to koncepty, struktury  dobry schowek na znaczenie  take stado maleńkich dusz     Pozdrawiam
    • @Piotr Samborski    Podoba mi się. Zdecydowanie.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

         Ale mam dwie uwagi. Jedną techniczną, pytającą o konieczność długiego odstępu przed "W domu". Drugą zawierającą propozycję. W ostatnim zdaniu zmień dwa ostatnie przecinki na kropki. Z pewnością będzie dla Ciebie jasnym, w jakim celu.     Pozdrawiam serdecznie. Miłej Niedzieli. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...