Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rodzinnie

Sebastian_Pietrzak
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Sebastian_Pietrzak

Sebastian_Pietrzak

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Wszystko się zaczęło na deskach kobierca...


dziadek chwycił babkę za soczysty pośladek
w imię starych świńskich zagrywek
-babka ma nie tęgą minę.

Obiad podano!

mama rzuciła ochłapem
w stronę taty
tato coś wypluł w drugą stronę

hej dzieci czy pamiętacie
stary strych na którym zwykliście się bawić?
tam nikt nas nie złapie

Kiedy na dole zimny deser
sto razy odgrzewany
my wspominamy
są tu stare maskotki
i pudełko pocztówek...

"Nie ściągaj jej sukienki!"

natalia

natalia

Opublikowano
Opublikowano

rodziny się nie wybiera... ech
a mogę pewien drobiazg zaproponować?
...

Kiedy na dole zimny deser
sto razy odgrzewany
wspominamy stare maskotki
pudełko pocztówek...

"Nie ściągaj jej sukienki!"
.............................................

i jeszcze słówko razy mi tam nie pasi, w ogóle skojarzyło mi się ze "sto lat, sto lat, niech..." ale być może kwestia gustu :) według mnie "sto razy" jest zbyt banalnym, potocznym zwrotem, jak na ten wiersz, odstaje od niego, ta setka jest z bardzo przesadna, hmm jeśli faktycznie tak sporo to może setki razy?

hm, no cóż, wiersz z pewnością porusza różne kwestie pożycia rodzinnego i podoba mi się sposób ich ukazania.


Serdecznie pozdrawiam
Natalia

natalia

natalia

Opublikowano
Opublikowano

Wuren a to chyba obojętne?
albo się chce zaprzeczyć, albo opisać przymiotnikiem samozaprzeczającym :) że się tak głupio wyrażę, no albo jest coś np. nie małe, albo niemałe; możesz chcieć uwidocznić, zaznaczyć, że NIE mała, czyli duża, a skoro jest to bez większego znaczenia, to po prostu niemała i po krzyku :) tzn to moje tylko zdanie

Wuren

Wuren

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Hmm dla mnie to raczej nie jest obojętne - ale pewnie dlatego, że niemała krowa i nie mała, a wielka krowa to u nas zupełnie insza inszość :D
Ale pewnie się czepiam, to u mnie chyba rodzinne :D Przeporaszam, jeśli uraziłem próbą dbałości o słowo pisane :D

Pozdrawiam
Wuren

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Pewność

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @orkan11   Widzę w tym wierszu kogoś, kto naprawdę lubi to, co robi.  To ciepły i piękny wiersz - czuć w nim kogoś, kto znalazł sens w towarzyszeniu innym, pewnie w pracy z ludźmi (dziećmi?). To „podążanie na gapę" i „bezbronny uśmiech" są bardzo obrazowe. 
    • tetu
      Gorączka

      Przez tetu · Opublikowano

      @Berenika97 to kawał gęstej, dusznej, brutalnej, dobrej poezji.  Siła wyrazu Twojego słowa jest bardzo odczuwalna. Tutaj jest dosłownie wszystko:   1) Ból, nie tylko fizyczny, ale i psychiczny, emocjonalny, taki który zgniata od środka. 2) Dymanika — pulsowanie, palenie, pękanie, falowanie...  3) Bardzo mocna, sugestywna puenta.  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

          A powyższa strofa to dla mnie clou wiersza. Zamykasz w niej niemal wszystko to, o czym pisałam wyżej; falowanie, ból, męczeństwo...  Gratuluję nie tylko wiersza, ale i wyczucia, bo tutaj łatwo można było przekroczyć cienką linię i zamiast falować, pulsować i pękać, po prostu zapaść się w banał. Twój kunszt i nos nie zwiódł Cię na manowce. Dobrze było znów poczytać Autorkę. Pozdrawiam.    
    • Berenika97
      Cierpienie starego Waltera

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Proszalny   czytam nie tłumacząc zostawiam słowa tam gdzie są - na powierzchni metr wody to dużo i mało   nie sięgam dna żeby nie mącić
    • tetu
      Cierpienie starego Waltera

      Przez tetu · Opublikowano

      Przyciągnął tytuł i to do niego tak zwyczajnie puszczam oko ;) Treść w porządku.  Jestem kimś obcym — jestem ogrodem... Widać i czuć przemianę jaka w się w peelu dokonała, choćby na chwilę, ale jednak. Pod sam koniec robi się smutno. Mam wrażenie, że peel zbyt mocno wszedł w rolę i teraz ciężko z tego stanu wyjść. Czuje przesyt, albo samego siebie i tego kim się na tę krótką chwilę stał, na co sobie pozwolił, albo przesyt tego, co wokół. To co się nagromadziło, stało się ciężarem. Strefa komfortu  była okamgnieniem. Tak sobie poczytałam. Pozdrawiam. 
    • Berenika97
      Walter

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Proszalny   To naprawdę mocny tekst, napisany z dużą samoświadomością i z wyraźnym bólem egzystencjalnym. Spełnienie potrafi boleć bardziej niż brak. Dla mnie, na obecnym etapie życia, konkluzja  jest również zaskakująca.  Świetna proza.    

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...