****

[maroon]

nie wierzę w cud, na który czekam.
do każdego ze słów mam ale
stawiam nie przed każdym zdaniem
szybko przekreślam
powielam zamazane
odwlekam.

dopiero największy głód powala mnie na papier.
i robię krok
i na przekór, i w miejscu
staję.

[dawniejbezet]

Zgrabne.
"powala mnie"? - powala, bo skoro mnie, to jak potem zrobić krok? (rozumiem przenośnię, ale logika sytuacji).
Pozdrawiam

[adam hoff]

Brakuje mi w tych twórczych katuszach oparcia słowa o konkret (temat). Jako rzecz o wyabstrahowanej niemocy, rzeczywiście zgrabne ale i aseptyczne, obojętne...

[tomek87]

podoba mnie się rozchwianie emocjonalne pela, samokrytycyzm; świadomość tajemniczości samego siebie...

[maroon]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję za uwagę.
Efekt sprzeczności jednak jest zamierzony.
Robię krok (na papierze) - i nie ruszam się z miejsca, bo nie decyduję się na nic.
Ale osiągam wewnętrzny spokój. Więc jednak zrobiłem krok, choć... pozostałem w miejscu...

Pozdrawiam,
m


:)

[innocenty_prędki]

nie przjmuj się tak! :))
wyluzuj ;
nie musisz pisać, nikt Ci głowy za to nie urwie :)

i nie chodź bez czapki, łobuzie ;))

[maroon]

oj, nie, ja nie o tym. :)
nie - "pisanie chlebem powszednim", ale - "sensu powszedniego jak chleba"...
przesiewam myśli przez papier, dopytuję - o co im chodzi?

;)

Pozdrawiam,
m

[Mirosław_Niewierszyn]

Wiara czyni cuda. Przy jej braku, cudów nie ma. I mamy pętelkę.
Wiersz może być.