Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Będzie mi tu: byle szybko!
ja nie jestem złotą rybką,
ale babka z krwi i kości-
Dzidzia w pełnej bojowości

więc twe chęci do wódeczki
i do baru, do rybeczki
z głowy ci wybiję całkiem
najzwyklejszym w świecie wałkiem.

złotą rybką mnie nie czaruj,
bełkotliwą mowę daruj,
bo nie zdzierżę- jestem Dzidzia,
a nie z baru kizia-mizia

o przepitej fizjonomii
co korzysta, boś jest hojny
za bajerkę, którą wstawia
chętnie pije, nie odmawia

***
ichtiologu z bożej łaski
użyj nieco dyplomacji
doceń trudy swojej Dzidzi
niech za ciebie się nie wstydzi.

Ona dzierży dom na głowie
A ty w barze leczysz fobie
zamiast życie wziąć za bary
i dla Dzidzi być filarem.


riposta na wiersz Henia:))
www.poezja.org/wiersz,1,131987.html

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Nie, nie struchlał nieboraczek
i nie chlipie, i nie płacze
bo do niego nie dociera
nawet to, że kac doskwiera

bo za chwilę spod poduszki
weźmie łyczek piwa z puszki
a po za tym przy wezgłowiu
stoi flaszka w pogotowiu

a gdy trzepnie z niej połowę
to ponownie straci głowę
i nie dziwo, że w swej Dzidzi
tylko Złotą Rybkę widzi.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


jesteś Dzidzia w bojowości
baba z pełnej krwi i kości
z wałkiem w ręku tuż had głową
bronić cnoty swej gotową

masz przykrywkę jako tarczę
i to wszystko już wystarczy
by pobudzić moją wenę
Dzidziu robisz za syrenę

już Cię widzę na cokole
(łóżko biurko lub na stole)
jako westchnień objekt z klasą
co znasz nawet sado-maso

kamasutrą chwile zdobisz
i choć nie znasz ichtiologii
czaru baru złotej rybki
to czas z Tobą super szybki

***
mając cały dom na głowie
legły w grobie fochy fobie
masz mój podziw uśmiech za to
ja sympatyk
Dzidek Ciacho




Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


jesteś dzidzia w bojowości
baba z pełnej krwi i kości
z wałkiem w ręku tuż had głową
bronić cnoty swej gotową

masz przykrywkę jako tarczę
i to wszystko już wystarczy
by pobudzić moją wenę
Dzidziu robisz za syrenę

już Cię widzę na cokole
(łóżko biurko lub na stole)
jako westchnień objekt z klasą
co znasz nawet sado-maso

kamasutrą chwile zdobisz
i choć nie znasz ichtiologii
czaru baru złotej rybki
to czas z Tobą super szybki

***
mając cały dom na głowie
legły w grobie fochy fobie
masz mój podziw uśmiech za to
ja sympatyk
Dzidek Ciacho




no i mamy wespół zespół
z Dzidzią każdy pan się droczy
..
no dobra dalej nie umim :P
Ale Dzidzia jest świetna!!!!
Opublikowano

No proszę, Dzidzia z całym domem na głowie, ale wie, jak nawtykać... coby mieć nadzieję na odzyskanie
życiowego filara. Z humorem, ale bojowo i dobrze.! Taki.. pierniczek.. całkowicie wyluzowuje.
Pozdrawiam Emmko... :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97 Podoba mi się w twoim wierszu to przejście między dniem a nocą. Tylko w mroku relacja jeszcze jako tako wypełnia potrzeby i daje ukojenie. Poranek jest bezlitosny. Światło odsłania każdą wadę, oświetla uczucia, które już dawno się wypaliły. Skóra została porównana do pergaminu, a więc historia tej relacji już dawno się zakończyła, kartka jest już w pełni zapisana, iskra zgasła.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      W mroku, jak to w mroku, mało widać. Tylko w nocy, na granicach snu, nie dostrzega się, że to, co ma się pod ręką, jest tylko starym zapisanym pergaminem. I tylko tam relacja działa, bo noc nie szuka wrażeń, a spokoju i wyciszenia.    I mimo tego znużenia w świetle dnia, trudno odejść od takiej relacji, bo ona jest pewna, daje poczucie bezpieczeństwa, a sentyment i przywiązanie są na tyle silne, że łatwiej jest po prostu w nich odnaleźć cały sens. I dlatego podmiot "zostaję w tym martwym bezruchu czekając, aż kurz całkowicie nas przykryje"
    • @KOBIETA   uroczy, piękny wiersz.   żurawie już przyleciały !   pozdrawiam Cię Dominiko :)    
    • @Stukacz   "Nie można pisać, gdy humor zły" - mówisz, pisząc świetny wiersz. Petrarka milczy, Tetmajer nie pomaga, ale myśl o kimś zwyczajnym budzi demona w atramencie. A humor? Humor w końcu puszcza oko. Bardzo mi się podoba. :) 
    • @viola arvensis     Wiolu. poruszający wiersz. czytam go jak zapis bardzo osobistego przejsćia , od bólu do dojrzałej zgody na przemijanie. jest w nim kruchosć bańki mydlanej, ale i siła wiary, która potrafi rozwiązać najtrudniejsze supły. najbardziej uderza mnie ta odwaga powiedzenia: "jestem prochem motylem i duchem ” czyli zgodzenia się na sprzecznosć, na bycie jednocześnie wszystkim i niczym. to bardzo kobiece, bardzo ludzkie i bardzo prawdziwe. nie ma tu patosu, jest za to subtelność i głęboka samoświadomość. ten wiersz nie krzyczy . on rozkwita jak cisza. zostanie we mnie na długo po ostatnim wersie. dziękuję Ci za tę delikatną, a jednocześnie mocną opowieść o byciu i niebyciu. Ty POETKO ! uśmiechy przeplatane ......uśmiechami :)))
    • @vioara stelelor   Piękna poezja! "Niedostrzegalne ciepło" to piękna metafora miłości, która nie krzyczy, tylko po prostu jest. Przejście od kwiatów w dłoni do zapachu w kąciku oka - od młodzieńczej namiętności do głębszej czułości - jest cudnie wzruszające. A finał o błędach jako rękojmi wierności? Mądrość, której brakuje romantycznym deklaracjom. Mądre i czułe.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...