Drzewo Mądrości

[Wiktor Kwieciński]

Najnieszczęśliwszy człowiek na świecie
Który zatracił wszystkie wartości
Wiązał swoją ostatnią nadzieję
Z poradą od Drzewa Mądrości

Szedł więc przez puszczę trzy dni i noce
Walcząc po drodze z kobrą i lwem
Aż w końcu zobaczył koronę
I najpotężniejszy ze wszystkich pień

"Drzewcu wszechmocny, błagam o pomoc!"
Lamentował i płakał wciąż biedak
"Chciałbym wrócić na właściwy poziom
Lecz nie umiem się z dna wygrzebać..."

Drzewo milczało przez dłuższą chwilę
Jak gdyby głuche na ludzkie prośby
W końcu po niespełna godzinie
Z grubego pnia niski głos rozgrzmiał:

"Gdy spadłeś na dno, nie próbuj wracać
Droga zbyt ciężka i zbyt daleka
Niech twoje ręce będą łopatą -
Dokop się nimi drugiego nieba".

[Nata_Kruk]

Niezły pomysł, tak troszkę balladowo się robi... ale jest sporo miejsc wymagających
poprawek...
"Niech twoje ręce będą łopatą -
Dokop się nimi drugiego nieba".... to dla mnie naj...
Serdecznie pozdrawiam... :)

[Roklin]

Zgadzam się. Pracuj nad formą, bo występują tu pewne niedoróbki. Duży potencjał ma ten wiersz, myślę, że można go wydobyć. Ale za treść dam plusa :)
Pozdrawiam

[Sylwester_Lasota]

zgadzam się z powyższymi wpisami

pozdrawiam :)