nie tylko słońca zachód

[Ewaa Adamska]

po barierkach balkonu
spływa dzień zamknięty
w paru kroplach zachodu

ciemność pełza
jak czarny kot po dachach
niosąc na grzbiecie
całą przewrotność losu

gdzieś głęboko w lesie
wilk rusza na polowanie
trapi go dziwny smutek
jakby przeczucie ofiary

kogoś nawiedza nadzieja
- ta ulotna mgła
na oczach człowieka

obok lampa przysiada jak motyl
trzepocze mdłymi światłami
lecz niczego nie zmienia

są we mnie światy
w których wilk poluje zapłakany
patrzy na księżyc
by pamiętać że z Ziemi
jest jeszcze dokąd uciekać

więc wychodzę z siebie na rozdroża
i szukam mgieł w polach

[Stopex]

Jest wspaniały... Najbardziej przemówił do mnie początek, ten klimat i metafora. Zostałem ogrzany zachodzącym słońcem i ciągle pozostaje na moich powiekach, nie mogę ich zamknąć... :)

[cezary_dacyszyn]

to mógłby być całkiem dobry wiersz gdyby nie nazbyt gwałtowny przeskok z balkonu do lasu . Jest w tym wierszu kilka perełek ale też kilka niefortunnych zlepków , np. : " w których wilk poluje zapłakany " .
Takiego wielbłąda to tylko ustrzelić ;-)

[Sylwester_Lasota]

a do mnie przemawia :), bo teżem troche nie z tego świata :)
jak ten wilk zapłakany :)

pozdrawiam i do poczytania :)

[NOWA]

Są metafory, które ujmują, chociażby trzy pierwsze wersy. Pozdrawiam:)