Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
I nie będziesz miał bogów cudzych przede mną

a jeśli będę
musiał
się wyprzeć
siebie

II nie będziesz brał imienia Pana Boga swego nadaremno

wybacz
jak Boga kocham
robię to zbyt często

III pamiętaj abyś dzień święty święcił

szaleństwo mieszka w codzienności
święcę cię
dniu najbliższy

IV czcij ojca swego i matkę swoją

ojciec i matka
to niedopowiedziane zło
w czasie poczęcia

V nie zabijaj

co dzień
słowami
co noc
czynami

a karaluchy uciekają przed światłem

VI nie cudzołóż

powiedz to telewizji
i kolorowym magazynom
powiedz to
redaktorom naczelnym

tylko nie mów tego żonie lub mężowi

VII nie kradnij

przecież jestem
żebrakiem
przecież jestem
końcem pępowiny

już nie muszę tego robić
aż głód nie osiągnie dna

VIII nie mów fałszywego świadectwa przeciw bliźniemu swemu

upuściłaś uśmiech i się roztrzaskał
na kilkucentymetrowy
kanion

IX nie pożądaj żony bliźniego swego

człowiek w tej materii
jest gorszy od psa
choć ma tylko dwie nogi

X ani żadnej rzeczy która jego jest

masz takie piękne
obrazy
i muzykę o której marzę
będąc dzieckiem
zamykałem się w sobie
by nie pragnąć
Opublikowano

przyznaję ze jakoś nie czuję tego utworu. w sumie kazde z przykazań to odrębny temat a tutaj ledwie takie jednak mikre "pyskówki" wyrwane, niby zaczęte a nieskończone... taka wyliczanka - test tylko nie wiem na co lub do czego :) ale pewnie tak miało być.
pozdrawiam Rafał.

Opublikowano

może wrócę, na razie nie czuję bluesa
zdziwiona tym
pozdrawiam:)

*******

znów czytałam. zamiar- przedni; wykonanie kiepskie.(jak na Pana Białego)
jestem emocjonalna, a tu nic nie zadrgało. popsułam się?
już nie wrócę (tutaj- bo inne wiersze są bardzo)
rozczarowana.
pozdrawiam:))

Opublikowano

Dziesięć.. dekalog "zamknięty" w wierszu... uważam, że pomysł dobry.
Wykonanie... pewnie zrobiłabym to gorzej.!. dlatego zadowolę się Twoja propozycją.
wg mnie, najsłabiej wypadło ósme, pozostałe w porządku.
Pozdrawiam... :)

Opublikowano

w sumie bardzo dobre. chłodzące entuzjazm "w sumie" wynika z jednej przyczyny, rozbitej na dwie pomniejsze.
lekka niespójność, która przejawia się
po pierwsze w dykcji - podmiot liryczny komentuje przykazania raz z gruntu przeżycia osobistego, wewnętrznego, raz z ironicznym dystansem zewnętrznego obserwatora. przyznaję, że wolę to drugie wykonawstwo, z tym, że akurat w tym miejscu moje wolenie nie ma przełożenia na ocenę, po prostu narasta wrażenie niezamierzonej niespójności (bo asymetria, sama w sobie, to w tym przypadku dobry pomysł), jakby autor niekoniecznie miał równie duzo do powiedzenia na temat każdego z przykazań i zajął się każdym, no bo jest ich dziesięć i koniec.
po drugie w jakości - wyraźnie słabsze ósme przykazanie i minipointa w siódmym.

natomiast sam pomysł na piątkę, a to, że bardzo kojarzy mi się pod względem konstrukcji, ale i punktu wyjścia z co najmniej dwoma wierszami innych autorów tylko podnosi ocenę, bo i skojarzenia bardzo pozytywne.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • Wolność

       

      Nie ma drugiego takiego słowa, które zrobiłoby tak oszałamiającą „karierę” w XXI wieku jak słowo wolność. Odmienia się je przez wszystkie przypadki. Manipuluje się nim na prawo i lewo. Wywraca się na drugą stronę tak aby znaczyło coś zupełnie przeciwnego, choć brzmi swojsko i krzepiąco. Propaguje się wolność wyboru i wolność od wyboru. Wmawia się, że można wybrać różne barwy wolności ale jednocześnie dodaje, że powinna to być barwa o określonej z góry nazwie. Można postawić pytanie: wolny wybór czy wolność wyboru? A co to jest wolność? Niektórzy „myśliciele” wmawiali, że wolność to uświadomiona konieczność. Wolność bywa mylona ze swawolą. Ale czy tak jest w istocie? Inaczej rozumie słowo wolność więzień w celi, a inaczej człowiek „wolny”. Dla więźnia w celi wolność oznacza rzeczywistość poza murami więzienia. Taki delikwent o tym marzy co to będzie robił, jak opuści mury więzienia: upije się alkoholem, napali się tytoniu, „trawki”, odwiedzi prostytutki..., no po prostu „zabawi się”. Taki człowiek jest podwójnym więźniem. Ma zniewolony umysł błędami moralnymi, które traktuje jako przejaw wolności. Kim zatem jest człowiek naprawdę wolny? To człowiek, który zna Prawdę. Prawdę, która wyzwala, a nie zniewala. Wyzwala z nałogów: alkoholizmu, narkomanii, seksoholizmu, etc. Wielu takich, którzy rozumieli wolność negatywnie zakończyło swoje życie przedwcześnie. Jaka to Prawda, która wyzwala człowieka? To Prawda Objawiona, którą możemy znaleźć w konserwatywnych kręgach Kościoła Powszechnego. Każdy, kto przyjmuje Prawdę, rozumie ją i wprowadza w życie, staje się wolnym człowiekiem, choćby był zamknięty w celi więziennej. Każdy, kto ma dobrze ukształtowane sumienie, uczy się siebie w kontekście nauk moralnych, doznaje czegoś więcej niż tylko doraźnej przyjemności. Doznaje wszechogarniającej radości, radości wewnętrznej, wewnętrznego poczucia szczęścia. Szczęścia, które polega na tym, iż udało się zrealizować w praktyce nauki moralne Mistrza z Nazaretu. Większość z nas zna obraz artysty malarza Delacroix „Wolność prowadząca lud na barykady”. Czy o taką wolność idzie? Czyżby rewolucja społeczna kiedykolwiek i komukolwiek przyniosła prawdziwą wolność? Czy raczej zniewolenie? Zwolennicy myśli rewolucyjnej uważają, że uczniowie Mistrza z Nazaretu są ograniczeni: tego nie wolno, tamtego nie wolno... . Tymczasem „my”, ojcowie i córki rewolucji, dajemy ludziom wolność totalną. Możesz robić co tylko zechcesz, co tylko przyjdzie ci do głowy. A to nie tak... . Granicą naszej wolności jest wolność innych ludzi. Prócz tego wszystkiego, wszyscy jesteśmy ograniczeni formą ludzkiej egzystencji (jako naturalną konsekwencję grzechu pierworodnego), a co za tym idzie tzw. „prawem naturalnym”. Doznawać wewnętrznej wolności, wewnętrznego szczęścia może tylko człowiek prawy, „dobry”. Czyż nie jest prawdą stwierdzenie, że gdy znajdzie się ktoś naprawdę dobry, to prędzej czy później takiego otrują (Sokrates) lub ukrzyżują (Jezus z Nazaretu). Cóż to za wolność dzięki której Mistrz kończy otruty lub ukrzyżowany? Otóż taka „wewnętrzna wolność” wedle niektórych jest wątpliwego dobra choć jest godna naśladowania i jest piękna. Tak w rzeczywistości nie jest; nie jest to wątpliwe dobro. Mistrz z Nazaretu zmartwychwstał (vide „Całun Turyński”) i cieszy się absolutną wolnością. I ci, którzy w całej pełni naśladują Mistrza z Nazaretu już tu na ziemi mają poczucie wolności absolutnej, która na nich czeka po śmierci. Więc wybór należy do ciebie, Czytelniku, albo wolność totalna albo wolność absolutna.

       

       

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...