Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

tokaj aszú rocznik 56. na Hősök tere chłopcy korkują butelki.
benzyna ma barwę miodu spływa ogniem popieli.
gwiazdy spadają do Dunaju. pięcioramienne czerwone.

na otwartej dłoni wyrasta drzewo. owoce będą cierpkie i gorzkie.
złamane żebro nie odrośnie mną nie zagnieżdżą się dzieci
w ogrodzie. chłód marmurowych dłoni tajemnica abigél i
zostajesz tam. na zawsze.

tutaj bujany fotel kot rosyjski niebieski
w sam raz dla dziewczyny
o perłowych włosach.

Opublikowano

Gdy naprawdę sam zostaniesz
Pomknie ku tobie małej gwiazdy lśnienie
Niechaj cię wiodą perły śnieżnobiałe
Jak prowadzą wędrowca białe kamienie

Tak, dziewczyna o perłowych włosach wzywa
Było tak w istocie, czy może tylko śniłem
Perłami swymi przystrojona czeka pomiędzy ziemią a niebem

:)

Dobre.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97 Dziękuję i pozdrawiam

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Waldemar_Talar_Talar  Ja też jestem trochę zwariowana na tle tych samych "lubień", co Ty. :))) Pozdrawiam. :)
    • Kto zrozumie Kobę?    Myślę dniami całymi, co zrobić potrafię, Chwyta mnie zaś bezdradność, gdy marzę o poprawie, Ileż to pracy dokonać, by móc wtem triumfować, Ileż krwi przelać należy, by zacząć próbować, Zjada ludzi frustracja, męczą się powoli, Uczciwym być wypada, zawiść im odpada, Cierpią bardzo biedacy, Los na to pozwoli! Bunt ogłosić zamierza, ta zacna gromada...   Żył kiedyś pewien Koba, człowiek wskroś ambitny, Na niedole był skazany, los bywa tragiczny, Cierpiał, cierpiał straszliwie, ten człowiek samotny, Dla nich nie miał znaczenia, szacunku niegodny, Opowieści wtem słyszałem, o jego wyczynach, Że sięgnął po zaszczyty, jak wielki przywódca, Hasła wielkie skandują, ludziska w fabrykach, Zaś tego nie wiedzieli, że chwalą oszusta.   Próbuję go zrozumieć, człowieka próżnego, Czemuż na tę udrękę, ukarał bliźniego? Tyś ból wielki przeżywał, przez ojca tyrana, Ukochaną swą straciłeś, umarła niechciana, I zmiękczyć umiała, to serce skrwawione, Więc się stałeś zaborcą, przykładem brutala, Czy naprawdę musiałeś, sprawić zaś każdemu? Tę gehennę okropną, tę światu naszemu?   Los, gdy zgodę wyrazi, wolności skosztować, I cierpienie zakończyć, to nasze przewlekłe, Innym co dziś możemy, niewolę zgotować,  Bowiem znamy jedynie, mądrości piekielne, Toteż nam się wydaje, że krzywda nagradza,  Zaś zaraz sam Mefisto, zła wielkie doradza, Boże mój Ty kochany,na co Ty pozwalasz? Za krzywdę to jednemu, zaraz nas pozgładzasz.
    • @aniat. dodałbym że w mak , to bardziej poetyckie
    • @Lenore Grey   A ja patrzę nie na wieże, lecz na dłoń, co wskazuje. I myślę- Czy poznam coś więcej niż inicjały i cienie?   Bardzo intrygujące i tajemnicze. Lubię te klimaty:)   Pozdrawiam 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...