Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Poprzez stulecia tym co w głowie coś grało, literaturę tworzyli,
krótkie wiersze bez rymów, to wymysł współczesnej twórczości,
to ci co tworzyli, wypracowali prawidła kwiecistych przenośni,
i abyś ty w rytm czytania wpadł, w rymowanki poezję układali,
za pospolitą tandetę uznawane jest, gdy ktoś dzisiaj tak tworzy,
konsument kwalifikacją poezję ustalił, ustalając co nią nie jest,
mi także nieźle w dyni huczy, toteż łamię reguły z góry ustalone,
a ty czytelniku przyzwyczajony do rozumowania w trudnościach
dochodzisz co twórca dla twego umysłu metaforą zakamuflował,
gdybyś jego o to spytał, też by nie wiedział, gdy mu się tworzyło,
ja niewiele, wierszem ponadczasową wiedzę jasno chcę przelać,
może ona nie pod twoim adresem, skoro jej nie możesz dostrzec?
czytając wolisz w obłokach bujać, nie widząc ziaren przesłania,
gdyż wszystko zamykając w ramki, chcesz jedynie klasyfikować,
iluzja czyni oczy ślepymi, a uszy na przypływ prawdy zagłuszy,
i nijak nie chcesz i nie możesz się przebić poza ustalone ramki,
one pozwalają akceptować znane w odtrąceniu niewiadomego,
na napływ nowego się otwórz, zajadłość na dociekanie skieruj,
mierną poezję twórcy dla wiedzy inteligencją milczenia pomiń,
i Kościół elastycznym zaczął być w ustalaniu czynu grzesznego,
stawiając się nad prawo Boże ustalił, że w prezerwatywie mogę.
27 kwietnia 2006

Miast kapelusza.

Chciał nie chciał, ale Musiał pogodzić się z używania prezerwatyw faktem,
jakby to za Ich przyzwoleniem chłop miał założyć na człon zabezpieczenie,
teraz z błogosławieństwem Jego chrześcijaństwo pójdzie erotyzmu traktem,
czy miałoby być złamane ceremonialne idźcie i rozmnażajcie się zezwolenie,

może i na opak wypaść, Polaka przekorna natura zarzuci do kąta kondony,
wszak bardziej świadomy, lęku pozbawiony zaprzestał namnażać populacji,
mnich w kapturku pozostanie, z ubóstwem biedak płodził będzie jak szalony,
może to nakręci koniunkturę i wzrost stanowisk pracy w szalonej kopulacji,

Mazowiecki mógł na prostą wyprowadzić, ale wolał grubą krechą zdradzić,
demokracja okazała się krytyczną zabawką, dla mas - niedouczonych dzieci,
niczym amazonki puszczę niszczą przemysł, póki co można kondony wsadzić,
rynek pracy maleje, szmateksy rozkwitają, Polska dobra na utylizację śmieci,

dawnymi czasy po kapeluszu i cholewach pana poznał, komucha po wojnie,
bolszewik z rodzimym komuchem unicestwił inteligencję, klasowego wroga,
ludziom nie prezerwatyw, lecz inteligencji trzeba by egzystować bogobojnie,
nawet biedak zwraca się w kierunku Boga, wówczas gdy go dopada trwoga.
27 kwietnia 2006

Skomputeryzowani.

Pisać, to piszą, ale czytać nie lubią,
bez zbytniego zagłębiania, myślenie,
tym że coś piszą, wielce się chlubią,
tak zrodziło się hasłowe tworzenie,

komputer zgrabnie napisać pomaga,
korel mistrzowsko sztukę tworzy sam,
zaniedbywany rozumek nie domaga,
pecet pilnuje pisowni, gdy nie dbam,

kładziony nacisk na komputeryzację,
zanikają powoli manualne zdolności,
z nim weszliśmy dziejowo w wariację,
i odtrącamy niezbywalne powinności,

nie tworzę by pisać, jak sztuka dla sztuki,
publikuję na stronie www. opowiadania,
byście wzięli do serca doświadczeń nauki,
nie poszukuję poklasku i czyjegoś uznania,

przekaz swój kierować chcę do ogółu ludzi,
a znalazłem się w kółku wzajemnej adoracji,
tego który uważa iż nie śpi, już się nie budzi,
zatem śpij, myśląc iż nie śpisz w tej wariacji,

myślisz że wiesz, gdy ja widzę, że nie kumasz,
buddyzmu, chrześcijaństwa się dopatrujesz,
innych oceniając, o swej wybitności dumasz,
słownym bastionem duchowe życie rujnujesz,

oceniasz, krytykujesz nie pojmujesz metafory,
ulotnych wypocin nie ganię, ich nie czytując,
rajcują mnie filozoficznych twórczości walory,
na ogół burzę wzniecam, z wadami polemizując,

wasze myślenie odblokowuję, gdy krytykujecie,
tylko niech ono by było dla was konstruktywne,
brylujcie sobie, we mnie mentora znajdziecie,
gdy pod mą twórczością opinie będą negatywne.

Opublikowano

hydeparkowa mowa z ambicjami na mesjanizm - jaki, trudno wyczuć ;)
- nie sponiewierało, nie zaskoczyłeś, nie wystraszyłeś. Przeciwnie, ten zbity w kupę słowotok,
bardziej mi współgra z natręctwami i chaosem, niż z czymkolwiek do poczytania.
Jedno na plus - uśmiech wywołało, ale tylko trochę. Czuć zacięcie, brak panowania.
:/
PS
mentora nie szukam ;)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @michal_stefan zgrabna gra słów :) 
    • @Gra-Budzi-ka zabawne :D
    • @Christine   cała przyjemność po mojej stronie Ma Belle :)  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Łukasz Jurczyk   Świetny tekst - zawsze zastanawiałam się, co na to "druga strona". Pokazujesz  zmianę myślenia  Tyreńczyka  - od niedowierzania do zrozumienia nadchodzącej klęski. Ostatnie wersy podkreślają, że przyczyną tragedii była pycha i zbyt duża wiara we własne bezpieczeństwo, ale też pycha wroga.    
    • Janusz Nowak miał Azora. Pies to jednak był niezwykły. Zamiast biegać gdzieś po polach, czekał. Cechy psie zanikły. Czegóż zatem wyczekiwał? Janusz wiedział doskonale, lecz Azora ciągle zbywał, chyba w złości lub za karę. Sprawa była bowiem dziwna. Głowa pieska pracowała: mądra, sprytna, kreatywna, własnych praw oczekiwała. Azor tuż po narodzeniu dostał zastrzyk w łepek bury. Choć poddany był cierpieniu, miał być cudem wręcz natury: superpsina – wraz z Nowakiem! Mina pana była błoga. Azor w wieku lat dwóch z hakiem umiał chodzić na dwóch nogach. Już rok później zaczął gadać i zarabiał na stand-upach. Miał garnitur marki Prada. W pysku banknot, wino w łapach. Chodził nawet też do szkoły, takiej ludzkiej – to nie żarty! Czasem smutny był, wesoły, czasem wściekły i uparty. Przestał szczekać – nie wypada – uczył też się moralności. Janusz ciągle nad nim władał, wciąż mu podrzucając kości. – Dobry piesek, przynieś kasę! – rozkazywał. Azor działał. Lecz gdy zaczął czytać prasę, myśl mu w głowie zajaśniała. Skoro pan go uczłowieczył, czemu nie ma praw człowieka? Janusz machał ręką, przeczył, Azor zaś cierpliwie czekał. W końcu, gdy już bunt nadchodził, Nowak przystał na błagania. Poszli do urzędu w Łodzi. Po tygodniu załatwiania ożył człowiek, zniknął piesek. Azor wreszcie zyskał prawa. Dostał dowód oraz PESEL. Janusz tonął wręcz w obawach. – Masz być wdzięczny za me chęci! – wołał. – Dam ci propozycję… Ty: pięć procent, ja… Gdzie pędzisz?! Azor pobiegł na policję. – Pan nieludzki jest! – wyszczekał. – Poddał kiedyś mnie cierpieniu, wykorzystał jak człowieka… Wszystko wyjdzie w dochodzeniu! Nowak po niedługim sporze siedzi w celi za kratkami. Azor sobą zaś być może! Teraz żyje w szczęściu z psami.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...