Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Trwa przedwyborcza kampania,
partyjne są przepychanki
i naród się otumania
bo są różne obiecanki.

Mamią nas i znów czarują
tak właściwie mydlą oczy,
złote góry obiecują,
ktoś miał wizję-sen uroczy.

Kiedyś Japonia być miała
lecz to było czcze gadanie,
Irlandią też nie została,
niech Polska Polską zostanie.

Aby siedzieć przy korycie,
przywileje, extra diety
ot to jest dopiero życie
Ty tego nie masz-niestety.

Rzecz wiadoma cała świta
przede wszystkim dba o siebie,
trzyma się bliżej koryta,
olewając z góry Ciebie.

Zaczęło się oczernianie
pod adresem przeciwnika,
swoich zalet wychwalanie
taka to jest polityka.

PiS z Platformą się szkaluje,
opluwając się nawzajem
co znów przyszłość nam zgotuje,
i kto będzie rządził krajem.

Tu debata, tam debata,
wyborców promują wszędzie
a ja nie mam kandydata,
jeszcze nie wiem kto nim będzie.

Opublikowano

skoro nie masz sam kandyduj
wymyśl hasło program sklej
na bilbordach nakreśl widok
a słowami wodę lej

mów porywczo i stanowczo
z klęski sukces uczyń w mig
nakreśl przyszłość jasną mocną
umiejętnie sprzedaj kit

i się nie martw bo go kupią
zaraz zbierzesz głosów las
i choć może zabrzmi głupio
masy z tobą ty dla mas

uraaa

pozdrawiam Jacek

Opublikowano

„ Kaczka nad jeziorem”

Nad jeziorem mała kaczka,
Choć nie była z niej dziwaczka.
Wpadła do głębokiej wody,
Chociaż obok miała schody.

Woda całą ją przykryła,
Bo zbyt ostro w nią skoczyła.
Ale wypłynęła żywa,
No bo kaczka przecież pływa.

W polityce, aż zawrzało,
Że się kaczce pływać chciało,
Tylko żadna to nowina,
Toć polityk każdy pływa.

A może chcemy zmienić polityków ? jest na to sposób, głosujmy na ostatnich z listy ;))) Pozdrawiam!

Opublikowano

zakład z Wojskim mam na Woli.
nam się ino sznur. im - diety.
my trąbimy... w róg i-doli
nie poprawi nikt, niestety.
;)

rytm Ci trochę kuleje, ale to tak na marginesie.
Pozdrawiam.

Opublikowano

kraczą wrony i gawrony
na wysokich drzewach
a ja karmię się pokojem
i do urn dojrzewam

bo kto głosu nie oddaje
niech nie psioczy i nie łaje
choć wybrano nie tego...
z jego winy ...bez niego

serdecznie pozdrawiam, Bolku :)))
Krysia

ps a swoją drogą ...szkoda, że nie kandydujesz...
byłoby poetyczniej :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Raz wilk posłuch chciał mieć w stadzie,
wiec po dość długiej naradzie
na przywódcę go wybrali
lecz nazajutrz żałowali.

Wilk był wielkim rozpustnikiem
i w kumoterstwo wszedł z dzikiem,
dzik wypasł się przy korycie
a wilk wiódł beztroskie życie.

Dobro garnął w swoje łapy,
dla stada rzucał ochłapy,
marudny był i złośliwy,
zrobił się taki leniwy.

Aż trafił na myśliwego,
ten z fuzji wypalił w niego
na tym będzie koniec pieśni,
wreszcie i wilka ponieśli.

Dziękuję za wierszowany komentarz dobry z humorkiem.
Pozdrawiam:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...