Kapturne cienie

[B.A.C. Stork]

Och Wy – ludzie fortunie posłuszni,
Wściekłe demony – w materii szacie.
Dokąd pędzicie ślepcy bezduszni…
Czego w księżyca blasku szukacie?

Intraty…? Mamony rzeką płynącej…
Nowych zameczków – cielca złotego?
Domowej ciszy uczuciem tętniącej,
Czy też głupca… kozła ofiarnego…?

W cieniu nie czeka piękna dziewczyna,
Nie błyszczy kwieciem łąka pachnąca…
Na śmieciach nie rośnie koniczyna,
O czterech listkach – szczęście dająca.

Kimże jesteście kapturne cienie?
Pyszałkowate, cyniczne stwory…
Wszakże w teatrze podwójnej sceny,
Nikt nie rozdaje ról na amory…

Grabieżcy uczuć, cnót i jestestwa,
Budowniczowie łzawego świata,
Jakżesz kruche są Wasze królestwa,
Na wzgórzach utkanych z babiego lata.

B.A.C. Stork

[Bronisław Jaśmin]

Czytając wiersz autora naszła mnie myśl o jego pożytku. No, powiem, że jest jakby oddechem lub odbiciem historii na współczesnych zwierciadłach błękitów i promieni - tak mi się wplótł lekki patos.
Widzę u autora hołd dla dziedzictwa przeszłości i czuję barokowy klimat. To są pozytywy.
A radziłbym twórcy odchodzić od archaizmów typu: "jestestwo", które nie dość, że wyszło z użytku. to jest neologizmem stosowanym kilka stuleci temu. pozdro

[Kolos94]

Używamy neologizmów, czemu mielibyśmy nie używać także archaizmów? W liryce wszystkie chwyty dozwolone, byle ostateczny efekt wychodził jak najlepiej :) Mi wiersz bardzo się podoba, napisany 10-zgłoskowcem co rzadko się dzisiaj w poezji zdarza. Pozdrawiam :)