Witek i Tuwim czyli potęga miłości

[maksymilian trader]

Raz przyszedł do mnie Witek.
„Hej Witek! Cóż tam za kwitek
Trzymasz w dłoni?” – pytam.
„Ty wiesz? Ten skamandryta

Tuwim! Podoba mi się, stary!”
Tu Witek zaparł dech i czyta:
„Jak bardzo jest! Jak wiele!”
O! Witek poezję czyta – czary!

Lecz ja o nic nie pytam,
A Witek dalej swoje:

„Jak żywo, zupełnie, cało!
- Chodź, Młoda, do Młodego:
Ojcostwa mi się zachciało!”
Ja jak słup soli stoję!

„Witku!” – tak się do niego zwracam.
„Przepraszam cię, że łeb zawracam…
O ile mi wiadomo, a wiem wiele,
Chciałeś być wiecznie kawalerem!?”

Lecz Witek tylko spojrzał krzywo,
Jakoś się nadął, parsknął, usiadł,
Wyciągnął z za pazuchy piwo
I rzekł:
„Wiesz… Jest dziewczyna! Usia!”

Dalej już mówić nic nie musiał.

[Wuren]

Hmmm

Czyżby ktoś jeszcze (poza mną i kilka z komentarzy, hihi) czyta Tuwima? Popieram - boć on mistrz nad mistrze :D Nawet, jeśli tylko podwiązką do zakochania :)
A może ten wiersz to odpowiedź - taka młoda krew i nowe spojrzenie - kontra dla "hommage"?

Pozdrawiam
Wuren

[Messalin_Nagietka]

przeczytałem i zwrószyłem się - bo z imienia Witek a Tuwima to jak chłop chłopa bym rzekł "kocham" - od niego zaczynałem swą poezję - ale napomknę, że nie od lokomotywy
MN

[LzP]

genialna forma, pomysł świetny - i do tego wierszowane cudeńko tematyczne - same plusy