Wielokształtna nagość snu

[Giovannii]

chcesz ze mną iść – tam – gdzie
osławione mroczki
śpiewają pieśni godowe

chcesz – zabiorę cię ze sobą
do pentagonalnego wycinka mojej duszy
tam zaczaił się skrytobójca (ze) snów
trafisz go glinianym pociskiem
lepkim uśmiechem trzymanym mocno w dłoni

pójdź – zobacz
pokażę ci świat gruboszów
albo kuklików....................................pamiętasz?
byliśmy tam podczas jesiennej nawałnicy zmysłów

nie dziw się mojemu utęsknieniu
uganianiu się za miastem odnalezionym
w zagięciach twej rogówki
powąchaj smak swoich myśli
końcem języka dotknij naskórka fantazji

widzisz mnie?
nic
nie mów – pocałuj

[Anastazja.P]

ojojojjjjjj mniaaammm Govannii jakaż subtelność, zmiana postrzegania?? najbardziej intryguje mnie fragment "......." :))) pozwala dałączyc do interpretacji intymność. Wiersz inny niż poprzednie, jest taki delikatny, a takich mnie trzeba czytac :)))))
Usmiecham się Ana.

[teraa]

te kropkiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii są bezsensowne i psują całość...

Tera

[Piotr Sanocki]

Te kropki trzeba wymazać. Ładny początek, bardzo subtelny, spokojny, ale zakończenie wszytsko popsuło...:
"widzisz mnie?
nic
nie mów – pocałuj" - te "wdzisz mnie?" i "nic" - może zostać - ciekawy pomysł, ale "nie mów – pocałuj" - odpada! Przydałaby się jakaś metafora na koniec. Dosłowność troszkę razi :)

Aha! I postaraj się wklejać swoje utwory w jakąś formę, bo
takie chaotycznie
poukładane
zdania psują rytmikę i tworzą
wrażenie chaosu :)

Pozdrawiam serdecznie

[Klaudiusz]

strasznie poszarpane - zero płynnośći (przynajmniej ja jej odnaleźć nie mogę)... kilka ciekawych pomysłow (i kilka gorszych - np. te kropki), ale w takiej formie niejadalne...
pozdr

[Witold Marek]

"chcesz – zabiorę cię ze sobą
(...)
nie dziw się mojemu utęsknieniu
uganianiu się za miastem odnalezionym"

Reszta jest jakby nawałnicą (choć staranną), jednak to wcale nie musi być na minus :)

Pozdrawiam.