W poszukiwaniu siebie

[karenka]

 

żyjemy w świecie złudzeń,
kolorowych witraży,

 

wśród świateł neonów,

 

bez twarzy i wyrazu
spoglądamy w lustra,

 

szukając siebie nawzajem.

 

jeszcze nikłe ślady
stóp na piasku
rozwiewa wiatr,

 

poplątały się nasze drogi
w labiryncie życia.

 

świat nam dwoił się i troił,
osładzając zmysły
do szczytów mdłości.

 

pozostała pustka w sercu,
pękła nić porozumienia.

nie spełniły się dobre sny.

[Charismafilos]

@karenka powiało pesymizm.. choć ponoć odnaleźć siebie trudniej niż drugiego człowieka.

[karenka]

@Charismafilos

masz rację, bo szukanie siebie to chyba najdłuższa podróż, jaką odbywamy...dzięki, że zajrzałeś i za Twoje refleksje...pozdrawiam pogodnie*)

[Charismafilos]

@karenka tak samo trudno zmienić przekonanie o samym sobie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

ponoć zmiana zaczyna się w momencie kiedy przestajemy być z siebie zadowoleni

[karenka]

@Charismafilos

to prawda, czasem dopiero chwila zwątpienia albo poczucie, że czegoś nam brakuje, skłania nas do spojrzenia na siebie inaczej... może właśnie wtedy zaczyna się prawdziwe poszukiwanie siebie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Berenika97]

@karenka

 

Wiersz bardzo obrazowo opisuje to, jak gubimy się w "labiryncie życia", szukając autentyczności w świecie pełnym sztucznego światła. Motyw zacierających się stóp na piasku potęguje uczucie nieuchronnej straty. Czasem nadmiar bodźców z zewnątrz faktycznie znieczula nas na tyle, że pęka ta najważniejsza nić porozumienia.

Bardzo smutna puenta. Piękny i refleksyjny tekst.