Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

bliżej

Vica

Przez Vica
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Vica

Vica

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

odeszłam od stołu
tam gdzie najciszej wystukać
rytm wschodzącego słońca na szafie
pomyślałam ile tych głodnych niewyspanych kawałków
nawpieprzałam się zdrowo

to cyniczne skomlenie nie daje zasnąć
i nie ma już bluesa
bo znajdź tu coś z porządnej bawełny
trudno przejść obok nie klnąc

gdyby tak wrócić do początku
do tej upojnej niewiedzy
że nigdy pijana w rynsztoku
a zdarzyło się przysnąć w publicznej toalecie

wiele dróg zgubiłam trzymając rękę w kieszeni

wściekłe psy nie wiedzieć czemu
zawsze zaczynają od pierdolenia o miłości

a gryzą tylko dlatego że chcą być bliżej
za blisko

Pan_Biały

Pan_Biały

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


kojarzy mi się z filmem van Santa "Szukając siebie"
sorry za pakowanie łap w nie swoje sprawy, ale kiedy czytam wiersz na głos lepiej brzmi bez boldów, spróbuj tak przeczytać a może się przekonasz
bardzo dobra kursywa która kiedyś była twoją sygnaturą (jeśli się nie mylę)
w całokształcie wiersz osobisty z dobrym brzmieniem i treścią dość mocno mi bliską
pozdrawiam
r
Vica

Vica

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



słyszałam ale nie widziałam,z pewnością obejrzę. wskazówki zawsze cenię, w sumie to cały czas dopiero początek i mam tendencję do nadużywania zaimków i chociaż w innych tekstach mnie rażą to u siebie ładuję /zdrowo/ więc jeszcze raz dzięki, z kilku skorzystałam:)

fakt była, jakiś czas temu zapisałam to na jakimś świstku, znalazłam i pomyślałam by dopisać do tego jeszcze parę wersów, a że trafiło na taki czas to wyszło dość gorzko, dość osobiście, tym bardziej cieszę się że dobrze brzmi bo bliskie tematy zawsze sprawiały mi trudność

dziękuję
pozdrawiam
klaudia

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poet Ka
      ulewa

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      ulewa   o deszczu z  użyciem  szumiących Staff pisał    miarowy i równy tak szemrał kroplami    Twój - chlusty i cięcia z ukosa tak obmył   dał życie
    • Witalisa
      WYBIEG

      Przez Witalisa · Opublikowano

      Koniec zwiedzania na dziś on orang hutan i ja istota dua kaki spojrzeliśmy sobie w twarz   Almayer's Folly biały człowiek i opium jego dom w dżungli   Dwóch procent w genomie brak by w łóżku leżeć na wznak  
    • Kasjopeja.
      Melodia

      Przez Kasjopeja. · Opublikowano

      I choćbyśmy grały te same akordy, zawsze będzie pół tonu różnicy. Może moje pianino jest rozstrojone, a może Ty nie grasz dla mnie, kiedy ja komponuję jedynie dla ciebie.
    • Michał Pawica
      Hamlet - monolog

      Przez Michał Pawica · Opublikowano

      Być albo nie być - w tym kwestia istotna: Czy szlachetniejszą ideą jest cierpliwie znosić Strzały i pociski straszliwego losu, Czy też za broń chwycić  przeciw smutków morzu, I, stając w szranki, im kres położyć?  Umrzeć – śnić; Nic więcej: Snem swym światu ogłosić, że kładziemy koniec Serca rozterkom albo życia ciosom, Które dziedziczy ciało: oto jest spełnienie, Którego wszech winien żądać. Umrzeć – spać; Śnić  nawet może...– Lecz drąży niepewność: W tym śnie zatraty, sny jakie nadejdą, Gdy zrzucimy z siebie powłokę śmiertelną? Muszą nam dać czas na namysł – to szacunek, Co czyni z bytu długiego  - nieszczęście: Bo czemu cierpieć nam czasu bicze i obelgi, Ciemiężcy razy,  ludzi dumnych wzgardę, Ból niespełnionej miłości, z praw kpinę, Urzędów bezwstydne, zuchwałe szyderstwa, Które cierpliwi od niegodnych znoszą, Jeślibyśmy wreszcie  spokój mogli znaleźć W ostrzu sztyletu? Kto znosiłby trudy, Znoił się i pocił pod  życia ciężarem, Gdyby nie lęk przed tym, co ze śmiercią przyjdzie -  Nieznanym krajem, z którego porządków Żaden człek nie wraca - to spina zamysł, I sprawia, że nam dorzeczniej znosić takie ciosy, Niż zbiec ku innym, których wciąż nie znamy? To ta świadomość nas czyni tchórzami, To tak radosny rumieniec zamiarów Skrywa chorobliwy, blady nalot myśli, A przedsięwzięcia wagi wiekopomnej Zmieniają koryto pod tym  naporem I zrzekają się prawa do miana - Działania.
    • Alicja_Wysocka
      tylko powiedz

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @obywatelDobrej nocy, dziękuję :)     @Natuskaa  Dziękuję :)    

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...