Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Czas

Leszek_Nord
 Udostępnij
https://poezja.org/forum/utwor/118707-czas/

Rekomendowane odpowiedzi

Czarne

Czarne

Opublikowano
Opublikowano

Dobrze napisane, choć zupełnie nie zgadzam się z treścią. To różnica w sposobie widzenia świata, nie formalny zarzut dotyczący tekstu. O co mi idzie: Otóż myślenie chrześcijańskie zawłaszcza świat, oddając go we władanie człowiekowi. Już od księgi rodzaju, kiedy Adam miał nazywać istoty, nadawanie nazwy jest wzięciem we władanie. Ten kto nazywa ten nabywa prawo do rzeczy.Przeciwko takiemu myśleniu wystąpił Kopernik, czy Darwin. Słowo jest ludzkie, kamień nie ma nic do słowa (oczywiście gdy nie patrzymy na świat z punktu widzenia mitologii chrześcijańskiej). Patrząc z innego, niż zaproponowany przez autora punkt widzenia, stwierdza się, że kamień był przed słowem. W ogóle pierwszym ludzkim świadomym działaniem (wyłączam tu operacje mitologiczne) byłoby postrzeżenie, o czym pisał mim Schopenhauer "Świat zaczął się gdy otwarło się pierwsze oko" (To też jakiś rodzaj mitologii). Oczywiście można oddawać pierwszeństwo słowu, myślę, jednak, że nie ma to sensu, bo słowo jako takie jest nasze, ludzkie a świat był tu przed nami.

Także treść wiersza nie wydaje mi się do końca konsekwentna.
Pozdrawiam!

Leszek_Nord

Leszek_Nord

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Dziękuję Jacku, kamień nie jest duży, mieści się w dłoni, trudno takie drobiny nazywać dorośle;)Pozdrawiam. Leszek.
kamień to zatrzymanie, utrwalenie czasu, okreslenie jego wielkości, stąd niedowierzanie kryształkom, a ciemne i wyschnięte potegują powagę przemijania, takie rozbijanie (łupanie) ma swoją konsekwencję wszystkiego co się stało, dlatego alegoria owego zdrobnienia nie daje spokoju,nie poradzę, ale pozdrawiam
Jesteś Jacku bliżej niż dalej tego co chciałem;)Pozdrawiam na Nowy Rok. Leszek.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
https://poezja.org/forum/utwor/118707-czas/
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Waldemar_Talar_Talar
      Na dnie zobaczył nadzieje

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witam - cieszy mnie bardzo że tak miło oceniłaś ten wiersz - dzięki -                                                                                                                       Pzdr.rześkim porankiem.                                                                                                                         @Benjamin Artur - @viola arvensis - @Poet Ka - bardzo dziękuję - 
    • Waldemar_Talar_Talar
      Myśląc trzeba uważać

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      @Leszek Piotr Laskowski - dzięki - 
    • Leszek Piotr Laskowski
      Od pieluchy do pieluchy.

      Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano

      „Od pieluchy do pieluchy”   Pierwsze, co widzisz – nic nie rozumiesz, szukając ratunku, rączkami bezradnie. Jedyne, co umiesz? To krzyczeć umiesz! Tak leżąc w pieluchach, zsikanych dokładnie.   Kolory widzisz, poznajesz powoli, głos otoczenia z łona wspominasz. Spoglądasz w sufit, w tępej ciekawości, co zauważysz, od razu zapominasz.   I chciałbyś mówić, i chciałbyś biegać, podrzuca cię niemoc, wygina w mękach. Postacie wielkie, jak na wietrze drzewa, schylając się, całują i noszą na rękach.   Jesz, śpisz i jesz, i nie wiesz, że żyjesz, bo życia prawda dopiero przed tobą. Bojaźliwie patrzysz i tego nie kryjesz, niewinności czarem i całym sobą.   I takim okresem, z urokiem w dzieciaku, pierwsze kroki i pierwszych zębów kłopoty. I szkół lista cała, z siniakiem na siniaku, drogą nastolatka, w naiwności głupoty.   Miłości zawodów, w bólu serca klęsk wiele, poznajesz dorosłość – wzlotów i upadków. Tak bywa, że wrogiem są najlepsi przyjaciele, a jedyna miłość nadchodzi z przypadku.   I wreszcie, i w końcu, ty pieluchy zmieniasz obsrańcom życia – owocom namiętności. Kochając to coś, swe oblicze przemieniasz, jest ono ci podzięką i największą miłością.   Patrzysz, jak rosną, i ty z nimi rośniesz, rozumem, w mądrości i siwym włosem. Choć często widzisz ich drogi ukośnie, służysz im radą, coraz cichszym głosem.   Aż, słysząc z oddali jakby siebie samego, słów, krzyków, ostrzeżeń i nauk przestrogi, powracasz wtedy do dzieciństwa swojego, do twoich rodziców, tak kochanych i drogich!   Już wszystko poznałeś i wszystko rozumiesz, nie szukasz ratunku już ślepo, bezradnie. Wszystko przeżyłeś i wszystko już umiesz, znów leżąc w pieluchach, zsikanych dokładnie.   Leszek Piotr Laskowski
    • Grahamoza
      Żona głodna

      Przez Grahamoza · Opublikowano

      @Sylwester_Lasota Dziękuję za komentarz

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Pozdrawiam, G.
    • Gra-Budzi-ka
      Światowy Dzień Kebaba - 10 lipca

      Przez Gra-Budzi-ka · Opublikowano

      @hehehehe Świetne 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...