Ofelia II

[Anna_Para]

Spójrz, jak odchodzę bez skargi,
jak chciałeś, bez zobowiązań.

Przyszła pora nieporozumień.
Wszak Dania była więzieniem.

Wprowadziłeś je między nas,
osiadło skrzydłem nieważkim,
jak niedźwiedź, kamień u szyi.

Pociągnęło za sobą w nieznane. Straszne.
Bez hamulca bezpieczeństwa gnało na oślep.

Żadne zapewnienie nie działa.
Prośby zostawmy bohaterom Szekspira.

Radzą sobie z życiem znacznie lepiej.
Niechże wygrywają za nas.

Przycupnęliśmy na zapiecku
palących satysfakcji.

Przegraliśmy.

W potoku rzeczy i stokrotek tonę
idio (ma) tycznie niedopowiedziana.


Poprawiony:

Spójrz, jak odchodzę bez skargi,
jak chciałeś, bez zobowiązań.

Przyszła pora nieporozumień.
Wszak Dania jest więzieniem.

Wprowadziłeś je między nas,
osiadły jak niedźwiedź, kamień u szyi.

Pociągnęły za sobą w nieznane.
Straszne. Pognały na oślep.

Żadne zapewnienie nie działa.
Prośby zostawmy bohaterom Szekspira.

Radzą sobie z życiem znacznie lepiej.
Niechże wygrywają za nas.

Przycupnęłam na brzegu
palących satysfakcji. Przegrałam.

W potoku rzeczy i stokrotek tonę
idiotycznie niedopowiedziana.

[dawniejbezet]

Bardzo smutne. Bardzo długie. Bardzo się nadaje.
Wie Pani do czego, X. Anno?
Po pierwsze pozbyłbym się tych rudymentów tonu wysokiego: wszak, niechże etc.
Stylistycznie wiersz też przebiega przez kilka kręgów (od dramatycznej skargi, przez próby historiozoficznych dywagacji, a kończy słowotwórczym fikołkiem z duża dozą abstrakcji - idiomat).
Zaczyna się dystychami, potem to gdzieś ginie - choć cały czas widać próby jednozdaniowych konstatacji (typowe dla konstrukcji dystychu). No i słowa - nadmiar, dopowiedzenia, dookreślenia - brak wiary w czytelnika?
Liczba mnoga ma to do siebie, że jest mnoga. Tu bardziej widać mnogą - niż podwójną (dwojga bohaterów) - tak się jakoś zaciera. A liczba mnoga jest bardzo a'liryczna.
"Zapiecek palących satysfakcji" - jest obraz, ale...tylko dla znających historię pieca (bądź historię wsi polskiej).
Z logicznego punktu widzenia (z budowy zdań) wynika, że "wprowadziłeś między nas" - nieporozumienia? ALE: ONO "osiadło skrzydłem"! One czy ONO?
A tego wersu radzę się pozbyć:
"Bez hamulca bezpieczeństwa gnało na oślep."
No i pointa - nie rozumiem, czemu "niedopowiedziana"? Chyba Pani, X. Anno, trochę ze wszystkim przekombinowała.
Pozdrawiam

[Anna_Para]

Dawniej: Bardzo dziękuję za wnikliwą analizę. Większość uwag uznaję za słuszne. Wyjaśniam, że "ono" dotyczyło więzienia. Ale masz rację, poprawiam:) Przyjmuję zarzut "eklektyzmu", pozwalając sobie na złagodzenie określenia "bałaganu", jaki raczyłeś tu zauważyć. Zaraz tu sprzątam:)

Spójrz, jak odchodzę bez skargi,
jak chciałeś, bez zobowiązań.

Przyszła pora nieporozumień.
Wszak Dania jest więzieniem.

Wprowadziłeś je między nas,
osiadły jak niedźwiedź, kamień u szyi.

Pociągnęły za sobą w nieznane.
Straszne. Pognały na oślep.

Żadne zapewnienie nie działa.
Prośby zostawmy bohaterom Szekspira.

Radzą sobie z życiem znacznie lepiej.
Niechże wygrywają za nas.

Przycupnęłam na brzegu
palących satysfakcji. Przegrałam.

W potoku rzeczy i stokrotek tonę
idiotycznie niedopowiedziana.


Proszę, jak posprzątałam!
A "wszak" - sobie zostawiam! Stylizacja na wysoki styl monologów z "Hamleta" - niech zostanie. "Niedopowiedziana" - już ta Ofelia wie. Musi zostać. Zgoda? Bardzo, bardzo dziękuję:) Cieplutko, X. Anna:)

[dawniejbezet]

Nocna praca domowa? Toż to trzeba mieć parę (!), żeby w środku nocy tak udatnie pofastrygować i zszyć na nowo!
Gratulacje.
Pozdrawiam

[Biała Lokomotywa]

Jestem na poziomie, iż wiem, że się podoba, ale dlaczego już mniej. Nieporozumienia niewyjaśnione – niepokoją. Fajnie, że pozostawiłaś wersję pierwszą i poprawioną. Pozdrawiam serdecznie:)

[Anna_Para]

Dawniej: Dzięki, że doceniasz nocną zmianę Ann. Cieszę się, że może być. zaraz, zaraz... tego nie powiedziałeś;( Cieplutko, Para

[Anna_Para]

Lokomotywko! Ha! To nie jest pierwsza wersja! Dobrze, że nie widziałaś pierwszej!!! :))))
Dzięki piękne. Ofelia II jest postacią równie tragiczną, jak Jedynka! :) Cieplutko, Para

[Nikodem_Ópatowski]

ok, ciekawie

ale najlepsze 2 pierwsze i ostatnie:)

pozdrawiam Nikodem

[Magda_Tara]

Ofelia tragiczna być musi
a Ty, Paro umiesz ją taką namalować
pięknie

[Anna_Para]

Nikodemie: Dzięki, że spoglądasz. Cieplutko, Para:)

[Anna_Para]

Taro: Ty rozumiesz Ofelię i mnie, i wierszyk;) Dzięki cieplutkie, Para:)

[dawniejbezet]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

X. Ann - niech czyta ze zrozumieniem (a nie ze zdumieniem).
Ho!

[Anna_Para]

Dawniej: No. ;)

[Grażyna_Kudła]

Miałabym dylemat, Aniu, gdybym miała wybrać, która wersja. W drugiej, odznacza się forma, ale pierwsza za to przenosi Ofelię do "dziś", jest bardziej żywa, nasza, z naszymi tragediami.
Tak to wygląda dla mnie.
Dlatego zabieram obie.
Wspaniale ożywiłaś Ofelię. Pozdrawiam, Aniu.
Grażyna.
:)

[Anna_Para]

Grażynko: Zawsze mam sentyment dla pierwszej wersji wiersza, pisanej "na wysokim C". Po okrojeniu, oskrobaniu - czegoś mi brak. Ale cóż - wiersze trzeba poprawiać, odkuwać nadmiar, doklejać brak, szlifować. Cieszę się, że zapisujesz refleksję, która dla mojej Ofelki jest wielkim komplementem. Dzięki cieplutkie, Para:)

[eliza2]

pięknie Aniu..
"W potoku rzeczy i stokrotek tonę
idiotycznie niedopowiedziana"...ta fraza bardzo mnie ujęła, pozdrawiam

[Magda_Tara]

a po zmianie - doskonale
buziak, Paro, moja paro!! ;D
:)))))))))))

[Anna_Para]

Elizo: Serdeczności cieplutkie. Bardzo mi bardzo, Para:)

[Anna_Para]

Taro: Serdecznie, że doceniasz moje dłubanie w strukturze. Ach, ten Dawniejbezet! Goni mnie do roboty, aż się kurzy;) Cieplutko, Para:)

[Leokadia_Koryncka]

Aniu; po przeczytaniu obu wersji, mam mieszane uczucia, chociaż żadnych zastrzeżeń natury literackiej nie mam. Po prostu nie wiem, którą wolę, ale ja już tak mam.
Obie świetne i w tym cały ambaras:)

Serdeczności, Leo.