Kate

[Cream Dream]

napiła mnie szklanka wody z gazem
której nie ma na pustyni
której w ogóle nie ma

melua brzęczy z radia o obłędach
kłamie 

że 9 milionów rowerów w pekinie
że mnie kocha lub szlocha

po pierwsze nie liczyła tych rowerów
po drugie nie zna mnie

prawda o mnie jest 
że stoję na wydmach kolejnego wersu

wieje wiatr i wieje
nie jest siecią pająka
a ja nie jestem pająkiem

[Gość]

Cokolwiek jest z moją głową, podoba mi się ten wiersz. Podobają mnie się niektóre wersy.

[Czarna Wstążeczka]

a to "dziewięć milionów obciachu" to twoje było? bo nie pamiętam -
w każdym razie się podoba. może nie w dziale "zaawansowanych" tylko w debiutach, ale się podoba. tylko za dużo tych "mnie":
1. "prawda o mnie jest/że stoję na wydmach kolejnego wersu" zamienić na "prawda jest taka/że(...)"
2. "po pierwsze nie liczyła tych rowerów/po drugie nie zna mnie" tu nie mam pomysłów na zamianę, ale ten wers "po drugie nie zna mnie" w ogóle jest do kitu, a że nie liczyła tych milionów to taka niewygodna oczywistość, że już lepiej usuń ten dwuwiersz, albo najlepiej tak:

ona nie liczyła tych rowerów
a ja stoję na wydmach kolejnego wersu


reszta jest fajna. pozdrowienia

[H.Lecter]

napiła mnie szklanka wody z gazem
której nie ma na pustyni
której w ogóle nie ma

Ja jestem sprite, ty jesteś pragnienie... ;)

Wierszyk ma jakiś, rozczochrany wiatrem bezsilności wdzięk...
:)

[Cream Dream]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wręcz przeciwnie

[H.Lecter]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wręcz przeciwnie

Wręcz przeciwnie do :
- wdzięku
- bezsilności
- wiatru
- rozczochrania
- tego, że peel nie potrafi napoić/ napełnić/ urealnić "szklanki"
? ;)

[Marat_Dakunin]

"napiła mnie szklanka wody z gazem"

Przypomniało mi się (chyba z komiksu Barańskiego) jak ufoludków (w filiżance - spodku)
piła herbata (byli wypijani przez nią). Dlatego dziwili się ziemianom - dasz wiarę, oni tutaj piją herbatę, tą, która - nas pije...

Kojarzy ktoś to?

Zgadzam się H.L, tu jest jakiś wdzięk.

[Marat_Dakunin]

Jest coś bardzo sympatycznie rozkojarzonego

[hubertk]

a mnie ujmuje jakaś niesamowita swoboda, takie piórko na wietrze