Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

/poemat/

Byłaś pierwszym gościńcem którym człowiek wędrował
ku potężnemu i nieogarnionemu Człowiek jak fala
co wstaje zagarnia i znika Moje dni z wierzbami za tobą
idą Nie dochodzą Łamie je wiatr i czas Rzuciłam w twoje
wody portrety dzieciństwa i ten jeden Najdroższy
Dokąd je zabrałaś bo spieszyłaś się bardzo Mówią
że można je obejrzeć na drugim brzegu Czekają na nas
wraz z tymi których są odbiciem W upalne dni lata
przychodzę do ciebie wodo wykąpać ciało i duszę
Przychodzę w południe gdy wszyscy zajęci są pracą
w polu albo w sobotnie wieczory w czasie gdy urządzają
we wsi zabawę A ty tak cicha że słychać jak niebo szumi
Ziemia dzwoni Własne odbicie złożone tobie wydaje się
głazem rzuconym w wodę Wodo pamięci posłuchaj
jak słuchasz co roku kosy chodzącej w wysokich trawach
Jak słuchasz skomlenia szczeniąt Jak słuchasz spienionych
strumieni mleka Jak słuchasz spadania śliw i deszczu
Posłuchaj
Przyszła droga ze świata Droga twarda i gwarna
Jak wilk przez wieś przebiegła Obca była Wyniosła
Na kościół nie spojrzała Niosła ogień i stal Zostawiła
mogiły Błyskotki Obce pieśni Cienie których boją się
ludzie bo ich w słońcu zwodzą Nie zmoże złego pacierz
ani mądrość ojcowa Domy milczą Droga chłopców zabrała
Wzięła serca dziewczynom i schowała w księgi Widziałam
jak wiatr nimi jak kartkami rzucał
Wróciła siostra z miasta
Bez uśmiechu Z dzieckiem Myślała że zna prawo nim
poznała życie. Siedzi na urzędzie Ślepa ślepym stawia znaki
ślepe Myślałam łudzą słowa książki i gazety Myślałam
nasionami blekotu litery Wrócił chłopiec mężczyzną
ale gadał jak baba Wciąż się chwalił i pęczniał Kłaniali się
zachwycali Mówiłam że go znałam i kochałam mniejszego
ale że się stał mniejszy Że on mały człowiek Nie pokocham
małego człowieka
Ogłuchł Oślepł Zagniewał Pięć palców
na policzku zostawił jak róże Wyśmiali mnie Wyklęli
Wtedy tyś mnie ukryła Innym dałam całować usta skaleczone
Przychodzili Milczałaś Gwiazdy odwracałaś Chłopcy smutni
Zbłąkani Odchodzili Wracali Jeden nie wrócił rzeko Ten
od ciebie posłany
Siedział księżyc na wierzbie Złote czyścił
cholewy więc nie droczył się z psami
Wybiegłaś z szumem
Stracił księżyc cholewy Mnie zabrałaś suknie
Cudza niech
cię okryje pieszczota i własne cierpienie Namiętności Ci
nie brak ale brak ci wstydu

Lęk mi piersi ochłodził
Usłyszałam swe imię Szedł po wodzie i piękniał I zbliżał się
wołając mnie Mnie nagą Kazał wierzbie ubrać Wziął mnie
choć nie dotknął Powiedział siostro Siostro Tak nikt
do mnie nie mówił Ja obca twoją siostrą Powiedział córko
Ja opieki nie znałam Słucham cię ja córka Powiedział
żono Rzekłam będę wierna Ale on odszedł na drugi brzeg
Stamtąd krzyknął czekaj Jestem czekam
Rzeko Matko
Ojcze Weźcie mą opowieść A ja cała się pochylę Tu
Nad rzeką Amen

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



nie tylko kaczeńców;
brakuje maków, bławatków (chabrów), rumianków, szelężnika, lepczycy, firletki, żmijowca, lebiodki, jaskrów, biedrzeńców, i.t.d...i.t.p;
moja jedna połowa zanurzona jest w mieście, w bibliotekach;
druga połowa w trawach, w lesie, na skalnych ścianach;
obydwie te moje połowy bytują w zgodnej harmonii, zatem proponuję albo nie czytać albo przeczytać ze 2-3 razy...można oswoić, można...
pozdrawiam
:)
J.S
Opublikowano

Stefanie -
z ambony raczej nie...proboszczowie ostatnio wolą coś o pieniądzach i składkach; kościół ostatnio bardziej przypomina bank zamiast świątynię;
a świątynią nadal pozostaje łąka, las, góra; więcej tam Boga;
pozdrawiam
:)
J.S

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



nie tylko kaczeńców;
brakuje maków, bławatków (chabrów), rumianków, szelężnika, lepczycy, firletki, żmijowca, lebiodki, jaskrów, biedrzeńców, i.t.d...i.t.p;
moja jedna połowa zanurzona jest w mieście, w bibliotekach;
druga połowa w trawach, w lesie, na skalnych ścianach;
obydwie te moje połowy bytują w zgodnej harmonii, zatem proponuję albo nie czytać albo przeczytać ze 2-3 razy...można oswoić, można...
pozdrawiam
:)
J.S

można oswoić tekst, nie można tego, co w nim - drogi ze świata twardej i gwarnej, która jak wilk..., z tym co nieuniknione w ukochany stary świat się wdziera i kaczeńce z trawą ścina, nowe obiecując jutro, i może nawet lepsze, ale nie dla tych, co w dziś tu wrośli.

niedobór kaczeńcowy, to moje widzimisię, natomiast pytanie "co się stało?" jest pierwszą spontaniczną reakcją po przeczytaniu tekstu tak nasyconego treścią, to również wynik zaskoczenia, bo przecież ot tak nie pisze się w taki sposób.
Opublikowano

Dorota Jabłońska.;
ten tekst macerował się w papierach około 15-20 lat...to trudna decyzja wyzwolić się od niego; skróciłem o połowę - ale nadal mam rozdrapy natury artystycznej;
to spojrzenie może nieco naiwne, ale właśnie ze względu na pewną archetypiczność, tradycjonalizm - bardzo mi bliskie;
duchowo przynależę do wsi choć urodzony w wielkim mieście, zawsze na rozdrożu...
pozdrawiam
J.S

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



- zawsze niepogodzony, zarówno z naturą jak i tradycją, niepoprawny idealista, ale uważny realista...można sobie tylko strzelić w pysk;
jednakże taka opinia jak Twoja prostuje i pozwala słowiarzyć, na przekór wątpliwościom;
DZIĘKUJĘ!
J.S
Opublikowano

cha! moje myśli zawędrowały aż do... Gangotri ;),
biorę opowieść (chociaż strasznie długa),
:)

--------------------------------------------------------------------------------

Dnia: Wczoraj 00:26:22, napisał(a): f.isia


- byłaś?!
trafne określenie...
ale droga nad Ganges też długa, i ho-ho! z wysokości 3ooo metrów n.p.m. sporo się widzi...
:)
J.S

Opublikowano

Czytałam kilka razy. Napisane z wielką swobodą i wyobraźnią, refleksyjnie, poetycko...
Bardzo duży plus :)
Pozdrawiam.
-------------------------------------------------------------------------------

Dnia: Wczoraj 14:35:28, napisał(a): Agata Lebek


Agato - ulżyło mi z powodu napisane z wielką swobodą bo miałem obawy, z powodu długiej frazy, że przyciężkie jak na dzisiejsze standardy literackie -
Dziękuję, mnie to bardzo ucieszyło!
:)
J.S

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Andrzej P. Zajączkowski  lubię Heine'go, i tą balladę tylko nie wiem czy tam on się żali, wiem że zrobiłeś to dla rymu- żali- kochali   Es klingt so süß, es klingt so trüb!- (brzmi tak słodko, brzmi tak smutno!)   to trochę zmienia sens-                
    • Już zajęte łomotaniem I kołatka tu się kłania A naprawdę trochę lania Czyli manta jak kto woli Nie mów że cię głowa boli Nie chce więcej słyszeć tego Wciry to najlepszym jest dla niego Omotanie też ciekawe Jednak wolę "te" stukanie Łomotania bicie się dobija Słyszę tylko zostaw kija Nie zawracaj Wisły nim Bo zaburzysz mi w tym rym I nie będę mógł nic zrobić Gdy zostanie tylko jedna Jak ten kotlet w ramki obić        
    • „Błękitne ptaki czerwieni”   I znowuż frunę jak ten ptak, — błękitne ptaki czerwieni! Z mojego umysłu prawrak kolorem świateł się mieni.   Ptaki słońca, ptaki ziemi, z biało-zamglonych, wąskich przejść, wiodą nad drgami wszemi korytarzem bez żadnych wejść.   Czas przychodzi, czas przechodzi, dziś jest, a jutro go nie ma. Zawsze ten koniec nadchodzi, czy potrzeba, czy nie trzeba.   Opłakać i pożałować, westchnienia myśli wspomnieniem, w czoło można pocałować pożegnanie z ukojeniem.   Lot kończy się wraz z ptakami, lądujesz i ty tym razem, wyruszasz dalej szlakami, malowanym twym obrazem.   Obrazem, który gdzieś utknął, nie wiedzieć jak i dlaczego. Błękitno-czerwone płótno rozważań siebie samego.   Błękitne ptaki czerwieni zawrócą, zabiorą ciebie. Twój los ci się tak odmieni, gdy wezmą cię tam — do siebie.   Leszek Piotr Laskowski  
    • @obywatel dualizm ciała i duży możliwym jest. Bo można kochać miłością siostrzaną i można kochać miłością cielesną, my tak możemy- my ludzie.   Czy ty wiesz, co to jest przyjaźń? – zapytał. – Tak – odrzekała Cyganka. – To kiedy się jest siostrą i bratem, to dwie dusze, co się dotykają nie zlewając się, to dwa palce u jednej ręki. – A miłość? – zapytał. – A miłość?... – odpowiedziała Cyganka, a całe jej ciało zadrżało, a twarz jej rozbłysła dziwnym blaskiem. – To być dwojgiem, co się w jedno zlewają. To mężczyzna i kobieta stopieni w jednego anioła. To niebo!   (W. Hugo)
    • @Robert Witold Gorzkowski od tytułu ( nawiązujący do poematu J. Słowackiego- jako odpowiedź dla A. Mickiewicza na "Księgi narodu polskiego")   Pesymistyczna prognoza dla nas, zarówno u Słowackiego jak i u Ciebie.   sarkofag zamknięty rycerz w zbroi darzy ludzki świat zamykam kur zapiał trzy razy.   Nieuchronnie zbliżamy się do katastrofy- ta moralna(wartości) to już chyba jest.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...