Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/439b6ccffe00aa14.html

plakat na drzwiach

www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/dbe16bb5da1c3224.html

Jacek Suchowicz czyta swoje wiersze

www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/415dfb90358b9a27.html

Rafał Grabiec prezentuje...sam powiedz, Rafał, co :)

www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/f5693932bfeeaef3.html

i czyta swoje wiersze, Rafał, rzecz jasna, w tle Marzena - wielbicielka poezji

www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/f8e1994da7a8652c.html

i nadal czyta swoje wiersze

www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/39700a10b755c6c1.html

od lewej: Kubas (Jarek), Pani dyrektor - Bożena Nakonieczna, Karolina Mroczek, małżonek pani dyrektor, Agnieszka Fidor

www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/d17a134f89c3676d.html

Krzysiek Kurc, Adam Bubak i Patrycja

www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/3cd175e37ac690fd.html

Krzysiek przygotowuje się do występu, Adam, Patrycja i widzowie

www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/6d343898b4691671.html

Wierni Słuchacze (Marzena, Ania i Jarek)

www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/e79f5631f8cebdea.html

Rafał i Gość (w tle) słuchają wierszy Adama Bubaka

www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/2e4e38d85d6b105e.html

Adam Bubak słucha poezji Adama Bubaka (czyta Karolina)

www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/110ec8f8283af4e2.html

i dalej Adam Bubak

www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/5b43672f86f95175.html

Karolina Mroczek czyta wiersze Adama Bubaka i Magdy Tary


www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/c3aa90570591cadc.html

Zasłuchane (pani Bożena i Karolina)

www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/e26c05b27fc247de.html

od lewej - Agnieszka przygotowuje się do występu, Magda Grabiec dopinguje, Zosia Grabiec obserwuje

www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/27976c7b0d1be400.html

Marzena i Ania zasłuchane w wierszach Krzyśka Kurca

www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/49c3c5c111e5658a.html

Karolina

www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/0b9909f33571386e.html

występ Krzyśka Kurca


www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/8df356f5320118e9.html

Rodzinne czytanie Agnieszki

www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/8a10420775191db0.html

Agnieszka czyta swoje wiersze


www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/8063f4a6b7c3f058.html

A Krzysiek Kurc czyta

www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/e2d0674f99ddea67.html

a Adam opowiada o swoich wierszach, które będzie czytać Karolina



www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/3cd175e37ac690fd.html

Krzysiek szykuje się do występu, dalej: Adam Patrycja i widzowie

www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/e14cace6b993686b.html

dyskusja po prezentacjach


www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/7f6a3ed004509cbd.html

miejscowa filiżanka z Tarą w tle
- Anka, zrobiłaś mi najlepsze w życiu zdjęcie i sprawiłaś największą estetyczną radość!!!

Opublikowano

wspaniałe foty ze znakomitego spotkania
i pomyśleć, że Pionki to tak miejscowość obok której jest Radom

pozdrawiam serdecznie Jacek

ps dzięki za pozdrowienia Witku
Jako że też mieszkasz na Mazowszu nie masz daleko.
Myślę, że we wrześniu organizatorzy nas zaproszą
też pozdrawiam Ciebie i Twoją rodzinkę.

Opublikowano

Magduś dawno czytałam i fotki oglądałam sorki, że wcześniej nie pisałam.
Fajnie Wam się bawiło!!!
Dziękuję, że mogłam chociaż zobaczyć skrawek :)))

Serdecznie pozdrawiam i koniecznie wpadnij na Stefana - będzie w W-wie 19-tego.

Nie mam kasy, dlatego nie byłam i na Stefana nie przyjadę, ale jeśli będziesz wyściskaj go w moim imieniu.
Przykro mi.

Buziole od Jole.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



fajnie nam się bawiło! Pionki grają, że aż ciary lecą po plecach!
nie wiem czy Stefan zniósłby to zderzenie z niemałym kalibrem (co widać na załączonym obrazku) :(
jeśli uda mi się być, to go zaatakuję, jeśli nie, to inne kobity się nim zajmą na pewno!
buziak, Jolaś!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Leszczym @Leszczym e tam świetne  Ja piszę w miarę przyzwoite wiersze jak jestem nieszczęśliwie zauroczona  Na dzień dzisiejszy nudy spokój przewidywalność i tak mi najlepiej nawet kosztem wierszy

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @viola arvensis Zdenerwowanie to kran, zakręcający dopływ dobrych myśli.   Pozdrawiam. 
    • @Gosława Ż pieprzykiem, jak zawsze świetne !!
    • @Łukasz Jurczyk dziękuję!
    • Kto mnie czyta na bieżąco ten wie, że miałem użyć jeszcze obywatela Żerebcowa w innym utworze niż "Szare eminencje". Więc proszę oto nowa proza poetycka z postacią niesamowitego poety.   Amerykański studebaker, przedzierał się przez zaspy, plątaninę krzaków  i zwalonych siarczystym mrozem drzew, niczym wściekły i głodny niedźwiedź. Potężny silnik ciężarówki charczał, kaszlał i wył wchodząc na najwyższe obroty. Śledziłem każdy jej ruch,  od kiedy tylko wychynęła zza odległego  zakrętu u stóp niewielkiego wzgórza. Rozkazałem pilnować więźniów w budynku posterunku a sam wyszedłem na spotkanie tych, którzy mieli uwolnić mnie  od tego problematycznego balastu  który często pozbawiał mnie spokojnego snu a jeszcze częściej wiary  w racjonalne pojmowanie rzeczywistości.     Byłem wyznaczony na stanowisko  nadzorcy obozu pracy nr 233. Łagru dla szczególnie wrogich i niebezpiecznych dla systemu  więźniów politycznych. Zakończona ledwie pół roku temu  Wielka Wojna Ojczyźniana nie zatrzymała nawet na chwilę maszyny śmierci,  która zbierała swe okrutne żniwo na tym zapomnianym przez wszelką cywilizację  i oczy świata skrawku terenu gdzieś na zachód od Irkucka. Przybywali tu i ginęli setkami, tysiącami. Pociągi i ciężarówki  były pełne żywych i umarłych. Śmierć w trakcie drogi lub zaraz po przybyciu, równała się tu łasce i miłosierdziu. Ci którzy opierali się śmierci, nie mogli robić tego w nieskończoność. Pięć lat katorgi, było prawie pewnym wyrokiem śmierci. Zdecydowana większość miała wyroki  od piętnastu lat do dożywocia. Umierali w obozach, kopalniach, hutach,  przy budowie dróg i tras kolejowych. Umierali w tajdze. Głód, tyfus, czerwonka, kule strażników. Te też były oznaką miłosierdzia. Często nie kopano nawet mogił. Zrzucano ciała w lasach a zwierzyna i czas robiły co do nich należało. Wszędzie wokół chodzono po kościach  jak po świeżo wybrukowanym  moskiewskim prospekcie.     Nie ma to jednak znaczenia. Śmierć miliona to tylko statystyka, dla słabych, uczuciowych umysłów. Walka musiała trwać. Element reakcyjny i burżuazyjny  należało wyplenić. Tak samo jak inteligencję. Sierp i młot miały ściąć i zgnieść  epokę carskiej szabli i poetyckiego pióra. Byli jednak tacy niezłomni, którzy nie trwożyli przed obozami, kulami, chorobami, sierpem ani młotem a nawet gniewem czerwonego cara. Przeżywali lata więzienia czy łagru. Odnotowywano niby ich śmierć. A potem łapano ich gdzieś w kraju po raz wtóry, trzeci… dziesiąty. Osadzano, umierali i odradzali się  w innym miejscu tylko po to  by dać się z czasem schwytać  i koło się zamykało. Niektórzy modlili się do nich jak do ikon.     Byli święci choć przeklęci. Był wśród nich najsłynniejszy wyklęty. I za kilka chwil  będę mógł gościć go  w progu swego obozu. Aż trudno uwierzyć,  że cały komitet centralny  drży z przestrachu  na samo wspomnienie jego imienia. Mówi się,  że pojawił się w kraju  zaraz po rewolucji październikowej. I przez te prawie trzydzieści lat. Ciągle unika wyroków śmierci. Lecz schwytać można go łatwo. Nie ukrywa się zbyt dobrze. Cały czas piszę i wydaje w podziemiu, swoje wiersze i książki. Mówi się, że piekło go zrodziło. Piekło go posłało, chroni go i odradza w kółko. Taki on święty  a pakt podobno przed laty  zawiązał z Diabłem. Piekło wydaje jego dzieła.     Siedział wyroki i na Kriestach i na Kołymie. Za Murmańskiem i na Łubiance. Nie bał się kaźni tortur mu zgotowanych, oprócz jednej tylko. Chrestu całować nie chciał  i na Boga się nie klął. A w celi osadzony po nocach  prawił rozmowy z cieniami. I z kocurem, grubym i czarnym  go często w celi widywano. Nieraz go chcieli zatłuc strażnicy  albo zastrzelić,  lecz kocisko było mądrzejsze niż człowiek. Unikało wszystkich pułapek. I odwiedzało więźnia wszędzie,  gdziekolwiek nie trafił. Byli świadkowie niepodważalni, którzy asystowali przy egzekucjach pisarza. Strzelano w niego, truto, bito na śmierć, wieszano a nawet rąbano na części. Zawsze po czasie wracał. A nazywał się Paweł Fiodorowicz Żerebcow.   Ciężarówka dowlokła się do bramy obozu. Kierowca zgasił silnik. Z szoferki wysiadł oficer enkawudzista, z przewieszoną przez prawy bark pepeszą. Nie rzekł nawet słowa na przywitanie, miast tego wręczył jakieś papiery  jednemu z moich strażników a ten od razu przekazał je do mnie. Wszystko się zgadzało. Chcę go zobaczyć.  Nie biorę kota w worku. Enkawudzista zaśmiał się  sucho przez nos. Na pace jest i kot. Sprawdźcie sobie jeśli chcecie. Kierowca bębnił niespokojnie  palcami o kierownicę. Podświadomie wyczułem w nim strach. Zasiał we mnie chwilę niepewności. A jeśli Żerebcowa tam nie ma? Ulotnił się w trakcie podróży. Rozpłynął pośrodku niczego, gdzieś w lesie.     Obchodziłem ciężarówkę ostrożnie. Sam chciałbym teraz sięgnąć po broń. Nawet jeśli kulę nie imają się jego ciała. Spod zaciągniętego na sztywno  brezentu paki, wionęło ciepłą wilgocią,  moczem, kałem i słodką nutą krwi. Na samym przodzie za szoferką,  siedział jeden jedyny więzień. Nie był skuty. Nie wyglądał  na mocno zaniedbanego czy chorego. To nie był żywy trup ani szkielet. Zjawa przybyła z Łubianki czy Kołymy. Był to po prostu człowiek. Więzień na zewnątrz  lecz nie wewnątrz samego siebie. Nie wszystko wydawało się jednak być w jak najlepszym porządku. Wedle akt, Żerebcow powinien dobijać  do pięćdziesięciu sześciu lat. A ja patrzyłem na oblicze  studenta rosyjskiej filologii  uniwersytetu w Petersburgu. Odjąłbym mu co najmniej trzy dekady. Był co prawda brudny, pobity, zawszony  ale co dla niego najważniejsze, nie był złamany. Jego wzrok nie był wzrokiem więźnia. Nie był pogodzonym ze śmiercią, przestraszonym mężczyzną. On był tylko smutno patrzącym w onuce poetą któremu kolejny wyrok śmierci przerywał passę tworzenia swoich dzieł.     Spojrzał na mnie tylko przez ułamek sekundy, widać nie był ciekaw gdzie trafił. Był to wzrok bystry i czujny. Prawda, przygnębiający ale nie pusty. Kriesty. Kołyma. Murmańsk. Trzy potwierdzone egzekucje. Dwie próby ucieczki. Sześć transportów więziennych zakończonych śmiercią konwoju. A mimo to siedział tutaj. Żywy. Jakby czas po prostu nie chciał go dotknąć.     Między jego nogami coś się poruszyło. Był to ogromny, czarny kot. Uniósł ogon i wtulił się  nastroszoną sierścią w łydkę Żerebcowa. Łasił się powoli,  wręcz prowokująco. Wiedział, że skupiłem na nim całą uwagę. Miał piękne, lśniące futro,  poszarpane lekko,lewe ucho  i prawie ludzki, zimny uśmiech. Dołączył do tego hipnotycznie, głęboki wzrok. Patrzył nie na mnie a w głąb mnie. Przerażał bardziej niż sam Żerebcow. Pomyślałem, że ten kocur  to jakiś jego krajan z samej czeluści piekła.     Żerebcow siedział bez ruchu. Zgarbiony lekko. Tak jak gdyby czytał książkę  w sali leningradzkiej biblioteki. Nie zamierzał chyba mówić ani słowa. Wy jesteście Paweł Fiodorowicz Żerebcow? Po tych latach  odsiadki, łagrów, obław i egzekucji. Wyglądał po prostu jak człowiek. Nie nowy rodzaj człowieka. Zbudowany ze stali, obywatel sowiecki. Żerebcow był z innej epoki, innego czasu. Spokojny, miły, wyjęty z kart dawnej literatury. Inteligent milcząco przytaknął. A kot wskoczył mu ochoczo na kolana.                  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...