Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

(HARMONIA)

wyróżniasz się we mnie
od stóp do zbiegu okoliczności
szczególnie kiedy się unosisz
i kołyszesz

nie mogę uciec
jestem uwiązany
nawet nie wiem czym
nie chcę uciec

śpiewasz bez słów
lubię
jest mi wtedy lepiej
nie chcę uciekać

unośmy się razem
śpiewajmy
bez słów

Opublikowano

zapachniało
co tam maj
muzyką ludzkich pływów zaszumiało

tylko, jak kolejny raz przeczytałam

"nie mogę uciec"
"nie chcę uciec"
"nie chcę uciekać"

pomyślałam, że może sam siebie chcesz przekonać
bardzo chcesz ...
jakby ... " o jeden most za daleko"

wielkie dzięki
seweryna

Opublikowano

Stefanie no tak, żeby było cacy trzeba się zgrać, idealnie dopasować, rozumieć bez słów...doskonale zsynchronizowane ciała przestaną mówić "nie chcę uciekać" powiedzą... tego już nie powiem...

a tak na serio mam wrażenie, że to rozmowa inżyniera tego od mostów z rzeką, oj kołysze biodrami i unsi, wzbiera wody, a konstruktor czuje się bezpieczny, zasługa doświadczenia... zadowolony z pracy....

Stefan, a prawda jest jaka?
________________________

Ostatnie majowe chwile, a u mnie pada deszcz...

Opublikowano

To chyba Twój pierwszy wiersz (jaki miałem okazję czytać), w którym nie widzę bohatera

przewodniego: "pana rewinskiego", i jestem cholernie na tak! od początku do końca. Może

rzeczywiście tytuł jakiś tego tamtego nie w deseń (ma taki techniczny wydźwięk), ale całość

widzi mi się jako lekkość bytu poezji: tak bardzo prosto, że aż nieprosto!

Dodaję do ulubionych!

Pozdrawiam, Stefan :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Dzięki Jolu, prawda jest wszelaka, od ciał po mosty, do ciał.

Stefan jesteś zachłanny jak woda w rzekach ;)

Z okazji naszego święta tysiące buziaków przesyłam [na Boga tylko bierz, a ich nie licz] Jolka.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Dzięki Jolu, prawda jest wszelaka, od ciał po mosty, do ciał.

Stefan jesteś zachłanny jak woda w rzekach ;)

Z okazji naszego święta tysiące buziaków przesyłam [na Boga tylko bierz, a ich nie licz] Jolka.
Biorę, nie liczę. Mam dla Ciebie lizaka.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • 83. Zostań – i idź (narrator: Agrianin)   1.   Powiedziała: dziecko. Nie zapytałem — czyje.   2.   Nie wiem, czy to mój grzech, czy spadek po tamtym.   3.   Dotknąłem jej brzucha. Nic jeszcze nie czułem — tylko lęk.   4.   Powiedziałem: zostań. Dalej będzie źle. I miałem rację.   5.   Zostawiłem jej złoto, bo słów nie miałem już żadnych.   6.   Nie pożegnała się. Tylko pies szedł za mną kawałek.   7.   W śnie zawsze wracam, ale nigdy na czas.   8.   Rano znów marsz. Wszyscy idą — jakby nikt nic nie stracił.   cdn.
    • @violetta   zwariowany świat miłości w szaleństwie agonii uczuć:)   dziękuję:)         @andrew   super wiersz:)   dziękuję i pozdrawiam:)       @Annna2     to prawda.   uczucie które tonie w zatraceniu.   dziękuję pięknie:).     y
    • @Poet Ka   Poe:)   to teraz ja.   tylko się nie denerwuj:)   do zrozumienia Twojego wiersza nie użyłem prostego, polifonicznego, dwudziestoznakowego klucza przełożonego na nabustroferon z niskimi przerwami !   użyłem głowy.   czy dam radę go właściwie zrozumieć?   nie wiem.   ale tak. fascynujący niezwykle gęsty wiersz który hipnotyzuje od pierwszego   obrazu.   z jednej strony ten piękny, niemal filmowy dialog z modernizmem i ezrą poundem ( semafory i ławka zamiast stacji metra)   ale to co dzieje się w ostatnich strofach , to jest absolutny majstersztyk.     najbardziej zafascynowało mnie to genialne wielowarstwowe rozszyfrowanie czeremchy przez paradoks -- "niewydane, bo wydane - odleciały" .   ta lingwistyczna gra słów ma w sobie niesamowity aromat.   Twojej poezji aromat!!!   z jednej strony to los "starych panien"  i płatkow czeremchy, które były bezpieczne w pąkach (niewydane  ) ale gdy tylko otworzyły się i oddały wiatrowi (zostały  wydane) - bez zwloki, natychmiast odleciały i zniknęły.   z drugiej strony to przecież genialna metafora samych wierszy, które wypuszczone w świat przestają należeć do autora.     ten zmysłowy błysk dymu i złotych nausznic, a na koniec ta przejmująca, chłodna obojętność natury, która "zdaje się nie zauważać" ludzkiego przemijania.....   wielkie uznanie za tę dojrzałosć.   głęboki ukłon dla Twojego talentu.   :)
    • Niechaj przynajmniej odsapną i trochę odsępią zanim zadrapią, drapną, nadepną i za nim wdepną.     Warszawa – Stegny, 24.05.2026r.      
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witam - myślę że wiemy czego chcemy  - ja tak mam -  gorzej gdy ktoś               nie wie czego chce marudzi - tak sądzę - miło że czytałaś - dzięki -                                                                                     Pzdr.gorącym majowym dniem.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...