dzień pierwszy

[marti krűger]

rzucone kości turkocą po stali


za ostatnim peronem Barcelona,
tylko odważyć trzeba się i zapalić
głodnego papierosa, wina łyk wychylić,
rozpiąć guzik przy szyi, przekuć słowa
i nie wierzyć w światło po zgonie


krok dalej


sztalugi wypatrują tytułu do pracy –
a Ty nie pisz o Warszawie, o motylach
co łamią skrzydła w sieci, o kamieniach –
już dość żali, burzy elektronów i wosku
na dłoni, fałszu w rzędzie głównej nawy


dwa razy


krzyczę i płoną ciemne lasy od burzy
po deszcz złoty, są mrówki i żuki, ja
i Ty tak samo ubabrani i pot prawdziwy,
dzieli nas wiosna i pogląd na wieczność
reszta jest fizyczna pochodna od żebra

[Sylwester_Lasota]

abstrahując od tego co myślę o treści, to forma bardzo mi się podoba.
wiersz jest równo poukładany, czyta się płynnie z poczuciem nieprzypadkowości kolejnych słów.

kłaniam się i do poczytania.

[Dorota_Jabłońska]

fizyczną pochodną jak dla mnie...

dobry wiersz ;)

[Judyt]

przeczytałam i pozdrawiam serdecznie z dawna sztalugą
dobry temat
J. (:

[Pan_Biały]

wielowątkowy, na kilku płaszczyznach toczy się losy peelki co daje dobre wrażenie i jest o Barcelonie, a to moje ukochane miasto
pozdrawiam
r