Wasyl

[Teresa Rudowicz]

Kamieniarz-artysta, oswajał Dniestr

i grał na okarynie. Doiny niosły
smutek porzuconego narodu.

Pachniało winem. Niedługo
zamieni się w krew.

Anioły nie stały przy Wasylu,
kiedy kula znalazła cel. Cmentarz

porósł zielskiem. Zostały pytania,
wyrwane z ziemi naręcza przytulii

- za mało by udawać życie.

[Antoni Slawbicki]

przepraszam, ale nic nie rozumiem

[kasiaballou]

niesielskie to zielsko i owocuje równie niesielską refleksją.
bardzo dobry wiersz.
pozdrawiam
kaśka.

[Teresa Rudowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Proszę bardzo:) Nic na to nie poradzę. Dziękuję za poczytanie.

[Teresa Rudowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Kasiu, bardzo bałam się tej historii, jest zamknięta w kraju, o którym niewiele się mówi. Jeśli udało się choć trochę to już duży plus.
Dziękuję za obecność i słowo, kolejny raz krzepiące:)
Pozdrawiam najserdeczniej.
Teresa

[Pan_Biały]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

zielska nie paliłem chyba zbyt długo, muszę odświeżyć kontakty
pozdrawiam
r

[Teresa Rudowicz]

Doina to ludowa pieśń, między innymi mołdawska.

[WiJa]

Trudno dociec nieoświeconym w fakty (ściślejsze fakty niż te które są w wierszu) kim był (poza tym, że był artystą kamieniarzem) Wasyl. Mógł być nawet Cyganem, a nawet Żydem (nasuwa mi się tu analogia z Brunonem Schulzem). A dzięki temu, że wymieniony jest Dniestr, i dzięki temu, że autorka w odpowiedzi do komentarza wyjaśniła, że doina to ludowa pieśń, również mołdawska, mogło to się więc dziać w kraju, który dzisiaj nazywa się Mołdowa, a Wasyl mógł być Mołdawianinem, ale mógł być i Rusinem. Ale wcale nie trzeba wiedzieć kim był bliżej Wasyl, żeby się wiersz podobał, bo wiersz podoba się i to bardzo. A poza tym poezja to nie tylko fakty, tylko przede wszystkim klimat, nastrój wiersza, który się udziela, acz udziela się komu jak komu. No i niemniej ważne jest przesłanie wiersza, a więc to, co zostaje po przeczytaniu wiersza, choćby miały zostać same pytania i zasiane, jak nie wątpliwości, czy niedowierzania, to zapomniana..., i już nie zapomniana historia . No i jakżeż cudowne są „naręcza przytulii”, no i ta puenta wiersza „ – za mało by udawać życie”, a pewno za dużo, żeby przejść obok tego (co się wydarzyło, a co /do/ dziś zostało) obojętnie. Na koniec muszę jeszcze dodać, że jak nigdy dotąd (acz dopiero udzielam się tu tylko kilka tygodni) nie zdarzyło mi się zgodzić ze zdaniem osoby, która podpisuje się kasiaballou, tak o dziwo, o tym wierszu mamy jedno, albo bardzo podobne zdanie.

[Teresa Rudowicz]

WiJo, dziękuję za czas poświęcony wierszowi i dobre słowo:) Masz rację, Wasyl mógł być Rumunem, Rusinem, Ukraińcem. Naprawdę był z Mołdawii, ale, jak słusznie piszesz, to bez znaczenia.
Niech sobie żyje nowym życiem:)

Pozdrawiam.
Teresa.

[Dorota_Jabłońska]

W kilku słowach wiersza powiedziano tak wiele...

Kłaniam się Autorce :)

[Oxyvia]

Przy czytaniu miałam przed oczami taki obraz: Peel(ka) stoi na zapomnianym cmentarzu w Mołdawii, nad zarośniętym, zapadłym grobem, a na skruszałej tabliczce można odczytać tyle, że leży tu jakiś Wasyl, zabity w roku [...], że był artystą-kamieniarzem i grał na okarynie.
To straszne, że spokojni, wrażliwi ludzie giną w wojnach wariatów. A jeszcze straszniejsze, że ich groby często potem zarastają zielskiem, zaś tabliczki stają się zwolna nieczytelne.
Bardzo mi się podoba wiersz, choć nie od razu wyłonił mi się ten obraz. Jest jakby drugą warstwą - po pierwszym obrazie: żywego Wasyla, który nad Dniestrem gra sobie na okarynie przed drzwiami swojego warsztatu kamieniarskiego, i jeszcze wtedy za diabła nie można się domyślić, po co Poetka go namalowała.
Pozdrawiam.

[Teresa Rudowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Kłaniam się również Doroto, miło Cię gościć.
Dzięki za wizytę. Mój Wasyl Twojej Wali do pięt nie dorasta:)

[Teresa Rudowicz]

Oksywio, Twoja wizyta to dla mnie prawdziwa niespodzianka:)Ogromnie się cieszę. Dziękuję za dobre słowo.
Pozdrawiam.
Teresa.