Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

przeżyliście wojnę i swędzą was blizny
chcielibyście innym wcisnąć cały ból
stawiacie tablice sprowadzacie prochy
to WASZ BÓG

hołd drutom kolczastym i głębiom okopów
ofiarom brzezinki ofiarom katynia
czerwonym makom i kraczącym ptakom
to WASZA RELIGIA

ropiejące strupy ciągle zdrapujecie
nowe miecze wychodzą spod dłuta
wasze plemniki też są poronione
to WASZA POKUTA



Wolin 22 II 1995



Opublikowano

O ile dobrze rozumiem, wiersz jest protestem przeciwko gloryfikacji wojny i zabijania. Przeciwko stawianiu na piedestałach tzw. bohaterów wojennych. Czy tak? Jestem za, zdecydowanie.

A plemniki słuszne? - te, z których wylęgają się orędownicy Pokoju, ludzie, którzy potrafią ten pokój czynić (nie tylko Nobliści Pokojowi, ale też "szarzy" ludzie, pracujący w zgodzie ze wszystkimi i dla innych, nie dla własnego bogacenia się i władzy).
Wiem, to wszystko brzmi jak komunały. Właśnie po to są wiersze, żeby wyrażać to piękniej i lepiej. Ale teraz nie umiem nic poetyckiego napisać na ten temat.
Tym bardziej podoba mi się Twój wiersz, Cezary.

Opublikowano

Demagogia, demagogia, demagogia...
"przeżyliście wojnę" - kto ?!
Cywil -więzień obozu, żołnierz z poboru mający wojnę w d...., ochotnik idealista, cyniczny polityk, człowiek w sytuacji zagrożenia ? Wszyscy w jednym worku ?
"stawiacie tablice sprowadzacie prochy" - to nie żaden BÓG, tylko zwykły szacunek do zmarłych, miłość do bliskich, pamięć, pokora wobec czasu...
"hołd drutom kolczastym i głębiom okopów
ofiarom brzezinki ofiarom katynia" - ironiczne deprecjonowanie tego RELIGIĄ, jest głupotą historyczną, moralnym obskurantyzmem, zwykłą zadymą...
"wasze plemniki też są poronione" - to są tandetne hasełka, które można kupić w hurcie, po 3,50 za kilogram...

Wiersz słaby i głupi.

Opublikowano

wierszyk pomnikowy, transparentny i prowokacyjny, a nawet zabawny w tej swojej absolutnej... wyrokowości, ale nie jest głupi.

mam wrażenie, że to próba przeświecalności sensu i sensowności egzystencji/istnienia, ale też wartości i celowości tego istnienia właśnie. chciałoby sie zapytać: siejesz? co bierasz? czyli; czym się inspirujesz?, jakim żniwem karmisz? jaki owoc zbierasz? tylko cudacznie postawiony ten wiersz, na archaicznym cokole, dlatego raczej bawi, niż przekonuje, a odniesienia całkiem podrysowane, przeidealizowane mz.
tak sobie odczytałam, że największą pokutą jest się narodzić - toczyć te swoje wojny o trwanie/przetrwanie, przecież każdy takie ma, stąd "swędzące blizny, tablice, druty, okopy, dzioby, ropienie i dłuta" - kucie własnego losu/kłucie przez innych/kucie nowej broni, ujęte przez pryzmat historii, tradycji,egzystencjalizmu/autopsji i wiary. to chyba taki pomnik [sic!] podłej natury człowieka. który nie integruje, ale woli eliminować.
tytuł zaciekawia, nie znam słowa/neologizm?; epitafium na forum?; czyli zakończenie na scenie, spektakularność zagłady, gwódź do trumny i memento na kamieniu?
wiersz w całkiem nietrafionej formie; to co miało zastanawiać budzi uśmiech, a chyba nie o to chodziło.

a pokora to dopiero głupie słowo, ech :P

pozdrawiam, Autorze :)
kasia

Opublikowano

wiersz , jako wiersz - słaby . Dużo lepszy byłby z niego napis na murze . Epitafium nie , bo epitafium to raczej coś pochwalnego . Miało być szorstko , dlatego epitaforum . Poronione
plemniki w tym sensie , że przejmujemy wszystkie te "badziewia " , nie umiejąc sobie wyobrazić ,
nie WIERZĄC w to , że świat i ludzie żyjący na nim - mogliby być szczęśliwsi , gdyby tylko
uwolnili się od tych wszystkich traum ... Pamięć , docenianie ..., Kuba (np.) - czyżby serce to za mało ? A może demagogią jest to , że ktoś składa kwiaty na grobie mamy , taty , a po powrocie bije żonę i dzieci ? Przejaskrawiam , żeby było jasne ... I wiele by można ...
Na nie marginesie :
MAT.8:22
MAT.26:52

  • 3 miesiące temu...
Opublikowano

No i co ja ci mam napisać chłopie, znasz mnie i bardzo dobrze wiesz, że nie zgadzam się z żadnym fragmentem tego wiersza. Ale go rozumiem być może bardziej niż inni, bo znam ciebie równie dobrze jak i ty mnie. Dlatego też pozwól, że jednak pozostanę z tym moim Bogiem, moją religią i moją pokuta. Ale i tak ciebie lubię.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   24 czerwca 2023

       

        Przeżyłam. Myślałam, że umrę, ale przeżyłam. Gdyby mama nie trzymała mnie za rękę, byłabym pewna, że już jestem martwa.

        Kiedy ratownicy weszli do domu, wszystko wydawało się snem. Głosy się rozlewały. Z ledwością podnosiłam powieki. Czułam spalony szpinak, który gotowałam chwilę wcześniej. Pytali mnie, co brałam. Nie byłam w stanie im powiedzieć. Język mi spuchł, a ciało zesztywniało. Na noszach znosili mnie do karetki. To był trzeci raz, jak jechałam karetką, ale pierwszy na sygnałach.

        Na SORze odzyskałam mowę. 

        - Fenibut - powiedziałam lekarzom.

        Do tej pory mnie trochę bawi, że musiałam im tłumaczyć, co to jest. Znalazłam to gdzieś w internecie. Pisali, że to sowiecki lek uspokajający, neuroprzekaźnik receptorów GABA. Miał działać jak pregabalina. UWIELBIAM pregabalinę. To prawie jak alkohol, ale jest lepsza. Nie chodzi się po niej na skos i nie sepleni jak kaleka.  

        Chyba powinnam się przedstawić. Cześć, jestem Laura, a to jest mój dziennik. Mam dwadzieścia lat i jedyne osiągnięcie na moim koncie to wygranie konkursu recytatorskiego w pierwszej klasie liceum. Jestem ćpunką. Ale nie taką zwykłą, co bierze wszystko jak leci. Nie, ja lubię wiedzieć. O wszystkim, co biorę, czytam. Wiem, jak co działa, z czego jest zbudowane i jakie są konsekwencje ćpania tego. To ważna wiedza, gdyby coś poszło nie tak (wczoraj poszło k o s m i c z n i e źle). Szkoda, że nigdy nie byłam dobra z chemii. Tak to bym poszła na studia. Może w przyszłości stałabym się drugą Lori Arnold albo Walterem White’em. W sumie mogłabym iść na ASP, tyle że ciotki mi powtarzały, że po tym to tylko malowanie portretów na Krupówkach.

        Nie wiem, czy ktokolwiek poza mną przeczyta ten dziennik, ale jeśli tak - niech uczy się na moich błędach. Narkotyki to ścierwo, a ja zrozumiałam to za późno. Teraz leżę w psychiatryku i wątpię, że szybko mnie wypuszczą. 

        Zadomowiłam się na oddziale. Nie jest najgorzej. Pielęgniarki są miłe, uśmiechają się do mnie, kiedy przychodzę po papierosa. Nie możemy ich trzymać przy sobie, wydzielają nam po jednym co godzinę i to jest najbardziej przejebane. Jedzenie też mają dobre, nie to, co na innych oddziałach. Kiedy leżałam na nefrologii, dawali same pomyje.

        Miałam w planach przespać cały pobyt tutaj i obudzić się, gdy odejdą głody. Staram się nie myśleć o kreskach i blantach, ale one same do mnie przychodzą. I Dawid nie pomaga. Jeszcze trzy dni temu piliśmy razem wódkę, a teraz jest tu razem ze mną, bo pomieszał perazynę z alkoholem i fetą. Twierdzi, że ledwo go odratowali, ale ja wiem, że buja. Mógł co najwyżej dostać niewydolności wątroby. A zamknęli go, bo jest po prostu pieprznięty.

        Przed chwilą wołali na leki. Teraz papieros. Dają mi te same tabletki, co przepisał mi psychiatra, tylko dawkę zwiększyli. Przyjmuję to z ulgą, bo będzie się lepiej spało. 

        Kończy się pierwszy dzień mojej trzeźwości. To przerażające. Odkąd pamiętam, jestem na haju. Zawsze załatwię sobie pieniądze. Jeśli nie biorę od mamy, to daje mi babcia. Do tej pory nie wiedziały, na co wydaję. Żle, że się dowiedziały. Nie, nie mogę tak myśleć. Przecież chcę z tego wyjść. Kurwa, Laura, tak będzie dla ciebie lepiej, zrozum to wreszcie!

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...