Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

ubrana wyjściowo
pomalowana jak radziecka lala
siedzę pod drzwiami
do wyjścia gotująca się i nie gotowa
staram się przybrać na wadze pozycję obronną
ale nie idzie się
siedzieć przy poprawianiu fryzury

Opublikowano

widziałeś (mogę na Ty?) kiedyś na rynku rosjanie sprzedawali takie lale z drewna np.
jeśli będziesz miał okazję, przyjrzyj się :) są mocno pomalowane i kolorowo bardzo.
w wierszu miałam na myśli raczej "kunsztownie" ;) hihihihi

pozdrawiam

Opublikowano

inaczej ale też ciekawie
zastanawiam się czy taka malowana lala nie powiedziałaby raczej "nie idzie siedzieć" - w sensie nie uchodzi...chyba, że chodzi o "nie idzie się siedzieć" w kontekście "za poprawianie fryzury"...:))
pozdrawiam

Opublikowano

Kocico!
Zamysł był dobry, ale coś po drodze uciekło. Nie mogę zrozumieć tego: "ale nie idzie się
siedzieć przy poprawianiu fryzury". Zbyt to nowoczesne... i może to jest powodem mojego niezrozumienia. Może nie idę z duchem czasu?
Serdecznie pozdrawiam
Marek Wieczorny

Opublikowano

Bez dwóch ostatnich wersów, albo chociaż z lekko zmodyfikowanymi, utwór bardzo by mi się podobał... A tak... Nie wiem sama.

"ale nie idzie się
siedzieć przy poprawianiu fryzury"

To mi psuje całośc... Albo jest to zwykły pastisz... Jak porównanie wyjścia na rankę do wyjścia do fryzjera... Ale mam wyobraźnię, jeee... _-_...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @vioara stelelor Metaforyczne stworzenia z tych kryształów.
    • @hollow man   „ Za każdym idzie jego Cień (…) C.G.J.    nawet w słoneczny dzień, dostrzegamy swój cień… pozdrawiam hollow man:)   
    • @aniat.   Bardzo dziękuję!  To prawda - mijamy się codziennie, nie wiedząc, kto balansuje na krawędzi. Ta niewidzialność cierpienia to osobna tragedia. "Patrzmy na siebie łagodniej" - piękne zakończenie. Dziękuję za zrozumienie i empatię. :))) 
    • @Berenika97 Wiersz o tym, że życie toczy się dalej, nawet gdy w środku wszystko już dawno się skończyło. Codzienność rozpięta między lodówką a przepaścią' – nic dodać, nic ująć. Przejmujące.  
    • @Natuskaa   Bardzo dziękuję! Dziękuję za te słowa. Tak, ranki mogłyby być resetami... gdyby nie to, że czasem budzimy się z tym samym ciężarem co wczoraj. Świat rozprasza, to prawda - ale czasem problem jest w tym, że nie ma się dokąd zresetować. Pozdrawiam. :) @iwonaroma   Bardzo dziękuję! Tak - wróżka to ostatni desperacki gest, gdy ratunku nie ma ani na zewnątrz, ani w środku. Czasem idziemy tam, gdzie wiemy, że to bez sensu. Dziękuję za tę uwagę. Pozdrawiam. @Alicja_Wysocka   Bardzo dziękuję! Wróżka też ma swoją wróżkę a ta kolejną i tak w nieskończoność, bo czasami nikt nie umie sobie pomóc. Pozdrawiam :) @Wiechu J. K.   Bardzo dziękuję! Dziękuję za ten piękny obraz - wróżka zamieniająca się w źródlane strumienie. To mogłoby być zakończenie, którego wiersz potrzebuje. A "bądź sobą" - gdyby to było takie proste. :) Bardzo dziękuję za tak miłe słowa o wierszu. Serdecznie pozdrawiam. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...