Chustka na wietrze

[Antoni Slawbicki]

opuściłaś mnie miła
wraz z poranną rosą
dziś stopy stawiam twardo
nie błąkam się boso

opuściłaś nad ranem
tuż po wschodzie słońca
aby nocy nie ranić
by trwała do końca

opuściłaś jak Ewa
jabłko ze swej dłoni
nierozważnie zerwane
grzech nagość odsłonił

wypuściłaś jak chustkę
lecz wiatr ją pochwycił
szaleniec co nie znał umiaru
znasz wiatr przecież

[janusz_pyzinski]

ostrzegam przed okulawianiem "Z-ki" przez takie właśnie wiersze-"Z-ka" zasługuje na lepsze traktowanie

[Fanaberka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

znaczy - oddałaś w dobre ręce?
widzę tu więcej takich kwiatków

[MARIUSZ RAKOSKI]

Sam sobie się dziwie, ale do mnie trafia -

ta Ewa grzeszna, i rozpustna.

Pozdarwiam.

Plus.

[Stefan_Rewiński]

Jakoś mi na nie. Pozdrawiam.

[jacekdudek]

no nie bardzo,
rymy nie dla mnie, pozdrawiam

[H.Lecter]

Wydaje mi się, że w tym " opuszczeniu " ważniejsze dla autora są tandetne dekoracje, niż samo zdarzenie...
Kosz.

[bestia be]

Dla mnie ten wierszopis podoba się, jako wątek, ale brakuje w nim jednak dopracowania ,,swej", powtórzenia itp

W wierszu jest zawarty potencjał liryki , dlatego wstrzymam się od głosu

szacuneczek

be

[tetete]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Co ma wspólnego stąpanie twardo po ziemi z bosymi nogami? Przecież można chodzić boso i zarazem twardo stąpać po ziemi. Zarówno dosłownie jak i w przenośni.
[quote]opuściłaś nad ranem
tuż po wschodzie słońca
Genialne! Dowiedzieliśmy się oto z tych dwóch wersów, że tuż po wschodzie słońca jest rano.
[quote]opuściłaś jak Ewa
jabłko ze swej dłoni
nierozważnie zerwane
grzech nagość odsłonił
Wynika z tego, że gdyby Ewa nie wypuściła jabłka z dłoni - grzech nie odsłoniłby nagości. Nadaje się to w sam raz do skeczu Monty Pythona: wstydliwie uśmiechnięta kobitka (poza zmysłowym uśmiechem Mona Lisy widzimy tylko część jej nagich ramion i gołe łydki) trzyma w dłoni ogromne, papierowe jabłko a (domyślny) Adaś woła ku niej: opuść je, opuść wreszcie! Ta opuszcza owoc i jego i naszym oczom ukazuje się... owłosiony tors. Czyli coś nie do strawienia (metamorfoza grzechu) dla niego i przedstawicieli jego płci (przynajmniej w zamyśle boskim).

[Antoni Slawbicki]

jestem pod wrażeniem głębokości owej analzy

[BARBARA_JANAS]

Powodzenia.