o zmierzchu nad jeziorem

[bestia be]

podoba się całość gdyż urzekł mnie wiersz

serdecznie

be

[Wilcza Jagoda]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ja bym tak połączyła dwie w jedno
i jeszcze raz pozdrawiam
W>J

[BARBARA_JANAS]

Nic pięknego nie napiszę bo wiersz iście urokliwy, baśniowy. Poetycka bajka dla dorosłych o naturze ukrywającej rozszczepione emocje. Dwie odsłony jak dwa patrzenia w siebie - świetne.
Pozdrawiam.

[Bea.2u]

Żaczko,

Czytałam i wyklarował mi się taki jeden obraz:


o zmierzchu nad jeziorem

o zmierzchu horyzont połyka krawędzie
pomiędzy rozchylonymi drzewami pękają
żagle widma białych ptaków przywołane przez wiatr
nawołują się
bez końca wduszone w wodę zarosłe ciszą

siadamy i wspólnie oczekujemy aż dzień wyznaczy brzeg


Pozdrawiam :)
/b

[adolf]

dobre :)) +

[Aleks Kleks]

wszystkim się podoba to aż głupio się przyczepić ;)
jednak najlepsza szczerość
mi się nie podoba
te rozbuchane, z rozmachem machnięte metafory
zupełnie mi nie pasują do wieczoru nad jeziorem
a "widma białych ptaków" to rodzaj jakiegoś
poetyckiego tsunami
bez urazy
pozdrawiam

[Dariusz Sokołowski]

Pierwsza lepsza;) Pzdr.

[Rachel_Grass]

nocnia zmiana? albo to jakiś skomplikowany zabieg mający się kojarzyć z nocnikiem, albo nie rozumim ;)

[Franka Zet]

Stasiu, ja bardziej drugą część jako drugą wersję, choć Basia czyta je razem, no, no - ta Basia, kobieta z rentgenem, jak ona to widzi. Przychyliłabym się do łączonej wersji Wilczej Jagódki.
Pozdrawiam :))

[f.isia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

jak dla mnie wersja one, ale bym ją nieco poddusiła
zwłaszcza na okoliczność niewidzialnych duchów tudzież wspólnego siadania połączonego z oczekiwaniem ;),
cosik mi tych okolicach tony niezbyt czysto brzmią

zdrówka, :)))

[zak stanisława]

kochani, bardzo dziękuję za uwagi
oto przychylając się do propozycji:)

krawędzie światła przenikają przestrzeń horyzontu
pomiędzy rozchylonymi wyspami pękają żagle
widma białych ptaków zaproszone przez wiatr
nawołują się bez końca krzyki wduszone w wodę
porastają ciszą

zanikają ścieżki
w zmierzchu
po szlaku miękko stąpa cień

objęci wyczekujemy kiedy noc zmieni kostium
nada kształt wilgotnej ziemi odciśniętej naszymi ciałami

I jak mówił Jacek Sojan:
- O przyrodzie można w nieskończoność

pozdrawiam serdecznie
Basiu, Bea 2u, Rachel, Franko, f.isiu, Kleksiku, adolfie, Darku,

wszystkiego dobrego!

[Stefan_Rewiński]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Boję się bab i wilkołaków!

[zak stanisława]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Boję się bab i wilkołaków!
że wilkołaków, to wiadomo, ale bab? one taki pulchne i smaczne, a te Wielkanocne to już... mniamniamy :))))
pozdrówki dla połówki :)))

[Krzysztof_Kurc]

Tak, warto było czytać, i będzie warto jeszcze nie raz.
Pozdrawiam Krzysiek

[Lady_Supay]

A dla mnie to dwie "Stasie" - peelki - tak samo prawdziwe i piękne.
Jedna - teoretycznie-nostalgiczna, w miarę spokojna i pogodzona ; druga - niby niespokojna, niepewna -przestraszona, ale jednak ufna...

Stasiu, ten wiersz jest piękny....

Serdecznie pozdrawiam.

[Fagot]

Ten wiersz to jeszcze jeden dowód na to, że słowami też można stworzyć piękny obraz :-)
Pozdrawiam

[Stefan_Rewiński]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ale Ciebie się nie boję. p.s.

[zak stanisława]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Lady, bardzo dziękuję za wdepięcie i pochylenie się nad..
miłego

[zak stanisława]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Mimo, iż mam tendencje do przegadywania :P MIło Fagocie, pozdrawiam wiosennie

[zak stanisława]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ale Ciebie się nie boję. p.s.
Jasne, jestem za daleko...
ale czarować umiem....
scmok