Apokryf z Czermnej

[Ludwik Perney]

Odwracam się, ale obok nikogo nie ma - obojętnie
czy jestem wzruszony, spokojny, czy kpię – zostaję sam.
To pewnie te zbyt mocno unerwione palce. Wsadzam je
w wytrawiony oczodół, przesuwam po żebrach

- chcesz, mogę wystukać rytm. Będziemy się w nim kołysać.
Ulegniemy aurze lekkiego wiatru i czerwonych blasków
płomieni odbijających się od skał; zaśniemy
z poczuciem nowej religii starej jak świat.

Obudzę się w mokrym śpiworze, zmarznięty
- jak przystało – na kość. Nie będzie za mną nikogo,
komu mógłbym wsunąć dłoń w ciepłą ranę.

[Ela_Ale]

Witam, Ludwiku. Podoba mi się ten wiersz. Pięknie dopracowany, pełen fantazji. O formę pytaj lepszych ode mnie. E.

[Gość]

Posługujesz się własnymi środkami przekazu i tak trzymaj Ludwiku.
Kiedy piszesz :
Odwracam się, ale obok nikogo nie ma - obojętnie
czy jestem wzruszony, spokojny, czy kpię – zostaję sam.
To pewnie te zbyt mocno unerwione palce. Wsadzam je
w wytrawiony oczodół, przesuwam po żebrach
- rozumiem to.
Podoba mi się to, co napisałeś.
Pozdrawiam
Jola

[Ludwik Perney]

Dziękuję za komentarze i..
dzień dobry!

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witaj serdecznie i powodzenia :-)

[Intarsja Lumiere]

Piękny i bardzo oryginalny :)