Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Son.-Jutrznia

Józef Bieniecki
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Józef Bieniecki

Józef Bieniecki

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Na horyzoncie cuda dnia,
Zdejmują cień opończy,
Marzenia z świtem łączy.
Słońca promieniem gra.

Na szarych polach mgielne tła,
Przegania wietrzyk rączy,
Widziadła nocy kończy.
W przesieki nocne gna.

Nadziei spływa jutrzni włos.
I chłodem ranka kąsa,
Siwe od szronu ostu wąsa.

Trąca ostrożny kos .
Wśród mgielnych panien pląsa.
Ptasząt zbudzony głos.

Józef Bieniecki

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnie komentarze

    • Natuskaa
      Do nieba nie jest daleko

      Przez Natuskaa · Opublikowano

      Mówisz "niebo", a dziecko zadziera głowę do góry. Tam w tych chmurach musiałyby żyć tłumy, siedzieć na krzesłach, spać w łóżkach... No ale, taki sposób tłumaczenia świata dzieciom przyjęto.  Śmierć - niebo i aniołki. Szczerze - myślę, że to nie do końca działa.  Wiersz do pomyślenia.   Pozdrawiam :)  
    • wiedźma
      Akt oskarżenia

      Przez wiedźma · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Poet Ka bardzo.  Dziękuję, że zajrzałaś. Pozdrawiam. 
    • Migrena
      gęstość ciemności

      Przez Migrena · Opublikowano

      ciemność ma masę osacza nas jak mokry aksamit bezwzględna krzepnąca starsza niż nasze imiona nie szukam cię wzrokiem wyrywam paznokciami pulsującą krawędź twojej obecności tam gdzie skóra przestaje być granicą twój oddech jak wrzące srebro rozsadza mnie od środka gęsty rytmiczny tętno w moich tkankach bliżej twoje ciało paruje wymyka się pod opuszkami puls wspólny to już nie dotyk ciemność nas spaja wbija kręgosłup w kręgosłup ścieramy się na pył w moich żyłach płynie twoje imię  którego już nie pamiętam rozpuszczasz się we mnie rozdziera nas skurcz w samej głębi nas twoje usta tam stajemy się bezimienni wszystko przedtem wykrwawia się z imion zostaje rozżarzony punkt skowyt ciszy cisza pęka ciemność nas przeszywa na wylot staczamy się w tę wyrwę konwulsja i nagle świat wybucha z nas                
    • Berenika97
      Waniliowe atomy

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Na liniach czasu   To wiersz z formą pantum - ten zapach który przechodzi od wanilii do „chemicznego powietrza" to świetny łuk. Powracające linijki zmieniają znaczenie za każdym razem. Na końcu coś w tej relacji sie mocno zepsuło.  Świetny tekst! :)   
    • Poet Ka
      Akt oskarżenia

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @wiedźma "Ma własne wojny prowadzone szeptem."- wymowne.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...