Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

dociska mocno śrubę
wyciska pot rzęsisty
domowa wyżymaczka
z napędem egoisty

zakwasza ropne wrzody
napina wszystkie mięśnie
i wali wciąż po mordzie
pięściami coraz częściej

za ścianą milkną szmery
gdy spektakl się zaczyna
sąsiedzi na podsłuchu
wiedzą – nie moja wina

w ascezie nawet święty
zbyt długo nie wytrzyma
aż w końcu wyjdzie z siebie
innego wyjścia nie ma

odrzuci precz imadło
podpali włosiennicę
odpali lewym sierpem
i zacznie nowe życie

Opublikowano

Ojej! Ten wierszyk - jakby nie Twój Krysiu! Eksperymentujesz! Lepsze to niż milczenie! Ostra obserwacja życia! Wiem, że pewnie nie chodzi tu o przemoc w rodzinie, zapewne dotyczy cierpienia, granicy wytrzymałości w trudnym związku. Wewnętrznych lin bezpieczeństwa, zabezpieczeń, gwarantujących psychiczną stabilność, ale jakoś w tej formie - widzi mi się jako satyra...Nie wiem, Krysiu! Tak czy owak...Odważnie, a ja jestem zaskoczona! Ale pozytywnie, rzecz jasna. Pozdrawiam, Para:)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Nie mój??? Krysie mają różne "facjatki", takie też :) Samo życie ..."w trawie piszczy" na różne głosy...jeden z nich pojęłaś w lot! Zdolnaś Ty ma TWA i wnikliwa a słuch masz że ho ho :) Ty zaskoczona a ja czasami bywam...odważna, choć na taką...hehe, ponoć nie wyglądam :)
Dzięki za "pozytywny" odbiór.
:):)
Buziaki!!!
Krysia
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


no i właśnie, co za dużo to...rykoszetem!
i pięścią w stół - dość!!! ...zmiana rządów, a co?
trza z ikrą...żyć, psia jego...tego :)
a Krysiak to nie jakaś tam "klucha" albo "cuś"?
dziękuję :):)
buziak Magda!!!
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


podoba misie "zadra w piórze" :)
dziękuję
:):)
jeszcze dorzucę ...bywa odwrotnie, choć rzadko,
kiedy to samica naje się szaleju,
wtedy sąsiedzi zażenowani nieco ...
tylko podsłuchują
:)
serdecznie pozdrawiam -
Krysia
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


"święty" tu ...hmm...potocznie, z porzekadeł ludowych / cieszę się Twoim "rozbawieniem", m.in. o to idzie, by "ciężki kaliber" tematu nieco złagodzić :)
dziękuję Bestyjko
:):)
serdecznie pozdrawiam -
Krysia
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Wiem, nie w modzie, ale ...niezdrowe emocje tłamszone w sobie zbyt długo, wcześniej czy później, zazwyczaj eksplodują ... ;-(
Dziękuję Gamini1
:):)
Serdecznie i ciepło -
Krysia
Opublikowano

w ascezie nawet święty
zbyt długo nie wytrzyma
aż w końcu wyjdzie z siebie
innego wyjścia nie ma ( tu gubi się
rytm, a może : aż w końcu wyjdzie z siebie
urzeczywistnić klina ;) lub coś w tym rodzaju
lepiej odblokować niż zaciskać


mm..fajnie się czytało Krysiu, ciekawe co to jest
ta włosiennica, puenta zaskakuje- bardzo
pozytywnie z resztą, J. płoniaście

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


"innego wyjścia nie ma" w zestawieniu
z "wyjdzie z siebie" jest zamierzone...
podkreśla determinację w stateczności" /
natomiast "arytmi" - nie słyszę...ogłuchłam, czy co?
wszystko możliwe...gdy taki "rumor" w wierszu :)
"włosiennica" to coś w rodzaju wora pokutnego
(stosowali średniowieczni asceci)
dziękuję Judyt za pozytywne zaskoczenie
:):)
serdeczności -
Krysia
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


ano, pojechało misie ...zdrowo :)
tylko wiesz po czym? będziesz zaskoczona...
w tym wypadku, choć jestem kobietą,
dowaliłam "domowej wyżymaczce",
która za bardzo się "rozpędziła"...
i tym razem przegięła...
he he, nie będzie miała już "kogo" wyżymać :)
dziękuję za "bardzo mi się ta nowa Krysia"
:):):)
Cieplutko i serdecznie Grażynko -
Krysia (ta sama, co zawsze)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • no to tak , automatyczne skrzynie są wygodne wiec po co się męczyć z kijem drogi teraz praktycznie wszędzie gładkie wiec nie ma sobie co wmawiać prędzej zepsujesz manualna niż automatyczna a w ruchu drogowym z ograniczeniami przepisami etc etc to nie będzie nikt lepszym czy gorszym po co się męczyć z manualem tu nawet nie ma jakiegoś poczucia większych umiejętności  raczej się tylko utrudnia sobie życie 
    • nie wyjeżdżaj sam na wakacje spójrz, macoszki piąstki pogryzły zobacz krawat raptem przyciąłeś i wystaje cisza z walizki   chodź, wyśnimy wyspy szczęśliwe dwa anyżki, złote księżyce, oglądałam prospekt w nefryty, cena warta naszych zasyceń   nie wyjeżdżaj sam na wakacje wymienimy chęci na słowa? wtedy starczy już nam na wszystko, no więc jak - czy mam się pakować?      
    • Słoneczny dzień. Na skraju polanki,w środku lasu, stoją dwie choinki – duża i mała. Matka i jej mała córeczka. Jest mroźny dzień. Dziecko zasypia. Budzą ją dziwne odgłosy. W pierwszym momencie, nie wie co się dzieje. Jeszcze się zupełnie nie rozbudziła. Najpierw otwiera kilka igieł, ale mało co dostrzega. Za chwilę patrzy kilkoma gałązkami. Widzi, że jakiś zły człowiek, podcina siekierą gardło jej matki. Drzewko, które kocha najbardziej, za chwilę ma być martwe. Zostanie stąd wzięta, a mały pieniek, co po niej pozostanie, będzie jedyną po niej pamiątką.    Patrzy jak człowiek, bierze jej matkę, odcina jeszcze kilka gałązek – i odchodzi. Maleńkie drzewko zostaje samo w lesie. Zdaje sobie sprawę, że tak naprawdę wokół niej, jest wiele różnych drzew, ale nie ma tej jednej jedynej. Czuję się bardzo samotna. Zaczyna drgać wszystkimi igłami, aż niewinny śnieg z nich zlatuje. Patrzy na pozostałość po swojej matce. W myślach wszystkich gałęzi, obiecuje ludziom zemstę. A może nawet inne dzieciaki namówi.   * Człowiek stoi w lesie. Patrzy na dorodny, piękny świerk. Będzie się nadawał na choinkę – myśli sobie. Podchodzi bliżej. Bierze siekierę i zaczyna ścinać drzewko. Coś mu jednak to ścinanie nie idzie. Takie cienkie. Powinno iść raz dwa. Uderza miarowo, bo to człowiek uparty. Byle iglak, nie będzie nim rządzić. Nachodzi go dziwaczna myśl, że to drzewko, ma chyba jakieś...porąbane serce. Zimne i twarde jak lód.   * Jest zajęty pracą. Robi swoje. Gdyby się obejrzał, to może by zdążył uciec. Albo gdyby chociaż spojrzał przed siebie. Ale się nie obejrzał i nie spojrzał. Musi udowodnić, temu drzewku, że wreszcie je pokona.   A zatem nie jest świadomy, że ze wszystkich stron, podchodzą do niego świerki. Dla obserwatora z boku, to nawet śmiesznie wygląda. Tak się niezgrabnie kołyszą, na swoich korzeniach. Co jakiś czas zlatuje z nich trochę śniegu. Ocierają się wzajemnie, co sprawia, że słyszalny jest jednostajny szum. Jakby uzgadniali szczegóły. Kto co ma robić. Człowiek nadal ich nie widzi. Ścina, jakby go jakieś zło opętało. A że ściąć nie może, to jest coraz bardziej wściekły. Jego odczucia udzielają się świerkom, które go otaczają. Też są coraz bardziej wnerwione.   Ptaki, które na nich mimo wszystko siedziały, teraz czym prędzej dały z pióra. Drzewka zamykają człowieka w potrzasku. Teraz zauważa niebezpieczeństwo. Najpierw dostaje po oczach żywicą, żeby nie wiedział gdzie uciekać. Jest zupełnie oślepiony. Świerki zaczynają „strzelać igłami’’. Wchodzą głęboko w człowiecze ciało. Chce uciekać, ale ból jest nie do zniesienia. Zaczynają owijać go gałęziami. Jedna włazi do jego ust. Morderca drzewa zaczyna się dusić. Ale najgorsze ma dopiero nadejść.   Człowiek jest niewidoczny. Za to świerki, robią się coraz większe. Mają czerwonawy odcień.Prawie widać – jak rosną. Z ich gałęzi wylatuje jakaś cuchnąca ciecz, pomieszana z żywicą. Igliwie zamienia się w strzępki jakiś lepkich tłustych kawałków. Grubsze konary, pękają, rozsadzane przez skrawki ostrych kości . Świerki są grubsze, o wiele wyższe...a przed wszystkim silniejsze. Z gałęzi tryska krew, a po pniu ześlizgują się skrawki skóry, pomieszane z włosami.    Śnieg robi się różowy. Po chwili spadają w niego, gałki oczne, jak jabłuszka z jabłoni. Sprawiają wrażenie, jakby obserwowały całe zajście – od dołu. Świerkowe cielska, nabierają pewności siebie. Odchodzą. Polować na ludzi.   Na białym śniegu, zostaje samotna siekiera.   *   Szeroka leśna ścieżka. Matka z pięcioletnią córeczką, idą na spacer. – Mamusiu… – Co mi znowu powiesz, ty moje słoneczko. – Choinki za nami idą. Czy one chcą, żebym je pogłaskała? Bo ja nawet mogę. Wiesz? – Och ty mój skarbie. Jesteśmy w lesie. To chyba nic dziwnego, że za nami idą choinki. A bombki mają? – Zobacz sama. – To ty jeszcze raz zobacz. A później powiesz mamusi. – Zobaczyłam. Nie mają bombek. Ale one śmierdzą. Jak moja kupa, wiesz? – No nie. Co ty mówisz. Aż tak nie mogą. – No odwróć się wreszcie , mamusiu. Są już całkiem blisko. Ale one duże. Jak mój tatuś. A gdzie on poszedł? Kiedy wróci on? – Poszedł po choinkę do lasu. Zawiesisz na niej swoje wycinanki. Cieszysz się? – No przecież. Cała z radości podskakuję. Aż biały puszek ze mnie leci. Widzisz jak umiem. – No to chodźmy do domu. Tatuś już na pewno czeka z choinką.   *   Ogromne świerki się zatrzymują. Pozwalają im odejść. Najstarszy świerk, nadal się wpatruje, w pieniek wystający ze śniegu.    
    • @Mel666 Super  Ostatnia zwrotka mogłaby być, za cały wiersz.    Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...