Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Krysiu droga
Twój wiersz pasuje mi jak ulał ( nie mylić z "lało")
:)
"lało" to by raczej pasowało do mojej "sygnalizacji"
ja o życiu w pędzie, Ty o życiu na wietrze... to riposta? :)))
zdecydowanie wybieram ... na wietrze!
u Ciebie taka harmonia w treści i w formie
jak zwasze
"znak rozpoznawczy"

cieplutko pozdrawiam
Grazyna

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


nie Grażynko, nie riposta :)
to raczej "wypiek" na łapu capu z danej chwili ...nastroju :)
"harmonia" rzekłaś? hehe, brzdąkałam kiedyś tam na akordeonie
takie tam retro np. "Na falach Dunaju" itp. (jako samouk)
dziękuję serdecznie
:):)
dobej nocki i odlotowych snów -
Krysia
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


klimaty te same? chyba coś przeoczyłeś? przecie raz latawce szybują, innym razem wściekłe kundle kąsają, raz ciepło, innym razem epoka lodowcowa, a że akurat obracam się wśród ludzi, piszę jak piszę...wena mną rządzi a ja wobec niej pokorna...owieczka ...z natury OPTYMISTKA :)
dziękuję
:):)

serdecznie i ciepło dobranoc Bestio miła-
Krysia
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Krzysiu, cieszę się, że tak myślisz / optymizm to siła, która potrafi oprzeć się życiowym huraganom / dobrze jest czasami chcieć lecieć i lecieć...na skrzydłach wiatru, by potem z radością i nowym zapalem wrócić...i "czynić sobie poddaną" ...ziemię /
dziękuję
:):):)
serdecznie i ciepło -
Krysia
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Zbyszku, Twój komentarz brzmi jak zaproszenie do "wirowania" :)
jejeku! peelka chyba oszaleje z radości ...tak myślę :)

gdy wieją wiosenne wiatry
jawi się przestrzeń otwarta
zamknij za sobą wszystko
na małą chwilę Zbyszku

albo nawet na zawsze
z Tobą polecę latawcem
będziemy lekko szybować
i jasny błękit całować

trzymając się za ręce
wirować coraz prędzej
i prędzej razem kołować
ze mną łatwo zwariować

sorki, jakby ktoś coś... to tak tylko...wirtualnie :):)
serdecznie i ciepło -
Krysia (lekko zawirowana ...z ikrą)
Opublikowano

trzymając się za ręce
chcę wirować coraz prędzej
i prędzej

razem pod błękitem kołować
kołować
ze mną łatwiej zwariować

Dziękuję Krysiu
za wirtualne zaproszenie :)))))

Serdeczności i fajowej niedzieli życzę
hym... :)))

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



wiec zawirujmy od teraz
taka słoneczna niedziela
choć niegotowy latawiec
śni w wirtualnej trawie

na serc fimamencie
wirujmy coraz prędzej
wolni pochwyćmy błękit
nie wypuszczajmy z ręki

błysk iskry w oku szaleńca
do lotu na szczyt podnieca
gdy dwoje pociąga latanie
polecą jak zwariowani

:):):)
serdecznie i cepło -
na "skrzydłach szaleństwa"
Krysia (z iskrą w oku)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Myśli i słowa  Nienazwane    W plątaninie czasu  Gubią się    I już nie wracają  Do wymyślonych snów   Chcesz to usłyszeć znów? 
    • Powoli uczę się płynąć przez szalone prądy, gorętsze od mojej krwi wiosennej; to wcale nie takie trudne, gdy dogaduję się sam ze sobą, uwolniony wreszcie z kropki na końcu zdania, które usiłowało mnie wyrzucić na brzeg.   A jednak ono nadal się pisze, jak ja, w objęciach orkanów, gdy są dla mnie czułe, bo wiedzą że się ich nie lękam. Między jednym a drugim załamaniem fali, dotykają mnie niewyobrażalnie i niosą w strzelisty sen.   Nie schładzaj mi głowy, nie nakładaj gasidła na płomień - ja trzymam ster pewną dłonią. Znam na tym oceanie każde odbicie nieboskłonu, burzliwe i słoneczne. Pamiętam. I odtwarzam na nieugaszonych mapach.   Siedzisz na plaży, troskliwie pogodna; przesypujesz beztrosko z ręki do ręki piasek, pozornie ciepły, a jednak obojętny; wypatrujesz pierwszych znaków sztormu - nie wiesz, czy uciec, czy czekać.   Pojawiam się wtedy przy tobie, nasycony, mokry od setek bryz. Odprowadzam cię do domu, w bezpieczny krąg światła, by opowiedzieć tkliwą baśń z pereł i korali. Wieszam na twojej szyi kryształowe wisiorki. Rano przynoszę do łóżka śniadanie i spokój.   Więcej nie potrzebujesz, a ja jestem dokładnie w tym miejscu, w którym chcę być, by oddychać głębią abisalu, całować ognie świętego Elma, a później powracać najwierniej.   Na moim ramieniu jarzysz się Ty - surowy, miłosny ex libris.
    • @Pisarzowiczka  Zostaję z refleksją: jak bardzo czasem potrzebujemy wyjść z siebie, żeby naprawdę do siebie wrócić :)
    • @Werka1987Jakie nicnierobienie? Zmywanie podłogi, gotowanie, mycie garów, pranie.  A przy zasypianiu - czego jeszcze nie zrobiłam :)
    • @Gosława To bardzo przejmujący wiersz o bólu, który nie krzyczy, tylko sączy się między wersami. Uderza mnie to odwrócenie, że łatwiejsza wydaje się tęsknota za nieobecną matką niż mierzenie się z emocjonalnym chłodem tej, która jest.   Też zapis głębokiej rany odrzucenia i jednocześnie rozpaczliwej potrzeby bliskości. Bardzo poruszający tekst, który długo nie puszcza.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...