Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


tytuł tłumaczy mi bardzo wiele;
jest to wiersz na "chwałę świętego" (ducha) pisany sercem;
nawet "zapodziany" człowiek "objęty" jest Jego miłością,
On "tęskni i płacze" za marnotrawnym,
dodam więcej...czeka i wystarczy jedno westchnienie
a On już jest ...
wiersz okazją do tych luźnych refleksji,
więc dziękuję Ci Judyt
:)
cieplutko pozdrawiam -
Krysia
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



no..pięknie Krzysiu, co mam powiedzieć:
dziękuję, że jesteś i że czytasz te takie(...)
hmm..jak człowiek będzie chciał, wtedy tak
odpowie na poruszenie, J. serdecznie(:
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


tytuł tłumaczy mi bardzo wiele;
jest to wiersz na "chwałę świętego" (ducha) pisany sercem;
nawet "zapodziany" człowiek "objęty" jest Jego miłością,
On "tęskni i płacze" za marnotrawnym,
dodam więcej...czeka i wystarczy jedno westchnienie
a On już jest ...
wiersz okazją do tych luźnych refleksji,
więc dziękuję Ci Judyt
:)
cieplutko pozdrawiam -
Krysia
to ja dziękuję Krysiu za te luźne Twoje cenne trafne,
chociaż nie zawsze tak jest jak byśmy chcieli,
cieplutko również bardzo, przed zimą
chowaj w kaptur nos(: J.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Twoje? i bardzo dobrze, że Twoje
mm..zastanowię się z pewnością jeszcze,
dziękuję za w końcu jakieś podowiedzi(:hurra
już myślałam, że nikt...
mm..chociaż rozposzył- kojarzy mi się
jakby już nie znalazła, 'rozporoszone po świecie baranki'
był taki zwrot
szczególnie za obecność, J. serdecznie
Grażynko - nie do końca mój i nie do końca wiersz(:
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


jaa?
tu się zdaje mówi o tym i owym'wierszem'
czy jak kto zwał, śliwowiczka- a któż to jest?
soreczki- przeproszeczki, zatem dziękczynnki
dla dziewczynki, J. serdecznie(:
za przybycie i uśmiech a teraz Flyyy Flyyy....
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


jaa?
tu się zdaje mówi o tym i owym'wierszem'
czy jak kto zwał, śliwowiczka- a któż to jest?
soreczki- przeproszeczki, zatem dziękczynnki
dla dziewczynki, J. serdecznie(:
za przybycie i uśmiech a teraz Flyyy Flyyy....

może, może :)Judyt
a śliwowiczka to tak dokładnie też nie wiem,
ale to jest albo śliwka w wódce, albo wódka w śliwce
coś w tym rozdaju w każdym razie
serdecznie :-)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


jaa?
tu się zdaje mówi o tym i owym'wierszem'
czy jak kto zwał, śliwowiczka- a któż to jest?
soreczki- przeproszeczki, zatem dziękczynnki
dla dziewczynki, J. serdecznie(:
za przybycie i uśmiech a teraz Flyyy Flyyy....

może, może :)Judyt
a śliwowiczka to tak dokładnie też nie wiem,
ale to jest albo śliwka w wódce, albo wódka w śliwce
coś w tym rozdaju w każdym razie
serdecznie :-)
hmm..aha, bez komentarza zatem
wpadłaś jak śliwka w kompot- tyle mogę,
J. wzajemnie

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Słowem mnie kochasz, słowem całujesz, pożądasz, pieścisz i adorujesz. Ja cię dotykam swoim obrazem, niby osobno, a jednak razem.   Bo to jest taka miłość śliczna, miłość platoniczna.   Odległość dla nas jest sprzymierzeńcem. Nie obiecywać, nie żądać więcej. Trwać w miłowaniu, jak w zawieszeniu, pragnienia swoje zostawiać w cieniu. Nie tracić zmysłów, nie żądać więcej, O krok się cofać, kiedy goręcej.   Bo kiedy słowo ciałem się stanie, ta nasza miłość istnieć przestanie. Codzienność zburzy i proza życia, będzie to miłość nie do użycia.   Bo to jest taka miłość śliczna, miłość platoniczna.
    • @Migrena   Niesamowita, turpistyczna wizja. Ten wiersz nie prosi o uwagę, on ją wymusza zimnym wziernikiem. Świetne metafory! Tekst, który działa na kilku poziomach jednocześnie i na każdym jest precyzyjny jak narzędzie chirurgiczne. Na powierzchni - wizyta u wenerologa, diagnoza, procedura. Dla mnie to nie jest wiersz o chorobie, ale o tym, co dzieje się z intymnością, gdy trafi w tryby systemu - medycznego, społecznego, ontologicznego. Lekarz bez twarzy to nie postać - to instytucja. Wziernik to nie narzędzie - to metafora każdego spojrzenia, które zamienia człowieka w dokumentację. "Ja przechodzi w to" - to zdanie mogłoby być kluczem do całego tekstu. Ale najbardziej uderza koniec - ulga, że jest kompletny jako "ropiejąca prawda" - człowiek w tym systemie zaczyna w nim szukać potwierdzenia własnego istnienia. Piszesz o tym w sposób magnetyczny. Świetny tekst!
    • @Łukasz Jurczyk   To wstrząsający zapis agonii. Salmakida nie zostaje zdobyta mieczem, lecz pożarta od środka przez czas, głód i beznadzieję. Narrator patrzy na to chłodnym okiem kogoś, kto widział niejedno, ale tutaj dociera do granicy człowieczeństwa. Wiersz zaczyna się od najbardziej podstawowych instynktów. Głód i pragnienie stają się jedyną rzeczywistością. Fragment o „kościach w zupie” i pytaniu „czyje” jest najbardziej makabryczny. Sugeruje, że w oblężonej twierdzy zatarły się granice moralne. Towarzyszy temu bunt przeciw bogom - chce, by „też poczuli głód”.   Rozpada się wspólnota - ludzie przestają być braćmi broni, a stają się potencjalnymi ofiarami lub oprawcami. Świetna jest teza, że prawdziwa klęska dzieje się w głowie, a nie na murach. Przeciwnikowi wystarczyło poczekać - Salmakida „umarła sama”.   "Wiatr udający życie" - kiedy wróg w końcu wchodzi do środka, nie zastaje bohaterów ani nawet godnych litości ofiar. Zastaje pustkę. Narrator nie opisuje bitwy, opisuje znikanie. „Świat się kończy , w mojej głowie , po kawałku” - gdy ginie obserwator i jego wartości, świat zewnętrzny przestaje istnieć.    Świetny tekst - jak zawsze!  Weszli. Mają tarcze z brązu, w których odbija się nasz wstyd. Słońce ich kocha. Mówią tym samym językiem co ja. Ale ich słowa są twarde jak oliwki, moje - sypią się jak popiół.
    • @bazyl_prost co znowu muchomorzę, chcesz żebym poszła?
    • @Migrena   Jeśli moje analizy mają głębię, to dlatego, że Twoje wiersze ją mają. A jeśli się uśmiechasz - to wiedz, że właśnie wywołałeś podobny uśmiech po tej stronie. Pozdrawiam. :)))
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...