Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

no i stało się
śledzi mnie ninja, trzymają mnie za pięty służby wywiadowcze
to Chip i Dale, a na piersiach ich wytatuowane kotwice
skłania mnie to ku liryce

Twa dusza duszą jest – duch duchem
a w ręce Twoje moje ręce wkładam
pod powiekami źrenice lśnią szmaragdowymi rzęsami
serce bije namiętnie a z róż porywałem kolce

w sex klubach nie trafia się na mężów rodzin – tak bywa
złota rybka – franca – przeżeniła mnie na trzy życzenia
kopciuch Kopciuszek podryguje w takt hopsa sasa do lasa
krytycy wyciągają z wąsów resztki kebaba z majonezem
trzy dni to żują, przecież to kwestia samoświadomości

gdy w samotności pożądam na niebie gwiazdy błyszczą
spada jedna jak za drugą – jak sen się marzenia ziszczą
Twoje dłonie w mych dłoniach splecione są – nasze
Ty Jesteś jedyną, ja jeden wśród ptasząt

podoba się, przecież po staremu idzie nowe, pięknieją dziewczęta
pod baobabami nasze namioty – przedmurza naszej siły
klątwę rzucił dziad leśny, wplątała się we włosy na klatce piersiowej
wróć!
na klatce z piersiówki piją
ale to już było, bo

moje dłonie chwytają za Twoje dłonie, a palce drgają bezszelestnie
moja dusza do Ciebie lgnie o każdej porze, a oczy… a oczy są cudne...
chcę więcej powiedzieć... napisać... lecz miłość jest nie do opisania...
dlatego mój list do Ciebie kończę i łzami spod powiek podpisuję...
...

Opublikowano

Często zastanawiam się, czy poezja współczesna z akcentem
na "współczesna", to temat, sposób wyrażania myśli, forma wiersza?
Teraz myślę, że jest tym wszystkim po trochu.
Ciekawy, dobry tekst z tytułem właściwym dla treści - to moje
pierwsze odczucie po czytaniu, zaprzyjaźniłam się z wierszem.
Pozdrawiam serdecznie
- baba

Opublikowano

Ta jest na pewno współczesna... zagęściłeś wiersz mocno, ale treść wciąga, a to przecież najważniejsze.
Jedno mnie jednak zastanawia... zaimkom osobowym byłeś zawsze na nie, a tu sporo ich, nawet bardzo sporo... w dodatku ta.. "twa dusza"..
czego już od dawna staram się nie umieszczać w wierszach, żeby mi ktoś tego
paluszkiem nie wytykał.
Wątków z dłońmi... jakby o jeden za dużo... ale jak Cie znam, tak właśnie miało być.
Ogólnie jednak wiersz podoba się, bo są bardzo dobre momenty, które przeważają
szalę na pozytyw.
Pozdrawiam... :)

Opublikowano

Nata Kruk - bo ja w serca tworzyłem i bez szkół :)))

Fly Elika - i to jest mój tajny plan

teresa943 - to trzeba dzielić na dwa...

HAYQ - właśnie, ta głębia piękna mnie teraz też przeraża ;0

kuba skawa - jakby się Pan jaśniej wyrażał, będzie fajnie.

Dzięki i pozdrawiam!

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Wydaje mi się, że nie ma pan zbyt dobrej opinii o poezji współczesnej 2010, czemu zapragnął pan dać świadectwo. Z mojej strony jest już fajnie, bardzo fajnie.
Opublikowano

Uśmiałam się, jak dawno się nie chichrałam. ;-DDD
Parodia "romantyczności" w Twoim wykonaniu jest nie do podrobienia! Jedyna w swoim rodzaju!
Te "wywiadowcze kotwice", które skłaniają ku liryce! ;-)
No i ten "jedyny wśród ptasząt" - Ty Świntuchu! ;-)))

Ale czy nie ma tu literówki przypadkiem?:
"serce bije namiętnie a z róż porywałem kolce" - czy nie powinno być: pozrywałem?

(Ale powiem Ci tak po cichu, że ja uwielbiam dobrą lirykę. I nigdy mi jej nie będzie dosyć. :-)
Pozdrówki.

Opublikowano

kuba skawa - to zwykła matematyka. Dzięki za wgląd.

Oxyvia J. - "porywałem" to tak ładnie, osobowo brzmi. A dobrą, niepowtarzalną lirykę to ja też bardzo lubię.

bestia be - o, i bardzo mi miło

Dziękuje za wgląd i pozdrawiam.

Opublikowano

No to się wyłamię, ale co mi tam. Jak dla mnie można to było napisać dwa razy krócej, mam wrażenie przegadania i lekkiego bałaganu. "Nie trafia się na mężów rodzin" - nie bardzo rozumiem, kim są ci mężowie rodzin, zgrzyta mi ten fragment. Całość oparta jest na pewnym typie humoru, którego mi chyba nie jest dane odczuwać. Pozdrawiam :)

Opublikowano

przeczytalam jeszcze raz na spokojnie i "matematycznie" licząc wychodzą mi dwa dna...jednym z nich jest duża dawka ironii. sorry, jeżeli nie tak pojmuję, może "dzieląc na dwa" pomyliłam się jako humanistka? wszystko możliwe :)
w/g mnie ten wiersz jest spojrzeniem na lirykę...z przymrużeniem OKA bądź ÓCZ czy jakoś tam :)))
serdecznie pozdrawiam -
Krystyna

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   24 czerwca 2023

       

        Przeżyłam. Myślałam, że umrę, ale przeżyłam. Gdyby mama nie trzymała mnie za rękę, byłabym pewna, że już jestem martwa.

        Kiedy ratownicy weszli do domu, wszystko wydawało się snem. Głosy się rozlewały. Z ledwością podnosiłam powieki. Czułam spalony szpinak, który gotowałam chwilę wcześniej. Pytali mnie, co brałam. Nie byłam w stanie im powiedzieć. Język mi spuchł, a ciało zesztywniało. Na noszach znosili mnie do karetki. To był trzeci raz, jak jechałam karetką, ale pierwszy na sygnałach.

        Na SORze odzyskałam mowę. 

        - Fenibut - powiedziałam lekarzom.

        Do tej pory mnie trochę bawi, że musiałam im tłumaczyć, co to jest. Znalazłam to gdzieś w internecie. Pisali, że to sowiecki lek uspokajający, neuroprzekaźnik receptorów GABA. Miał działać jak pregabalina. UWIELBIAM pregabalinę. To prawie jak alkohol, ale jest lepsza. Nie chodzi się po niej na skos i nie sepleni jak kaleka.  

        Chyba powinnam się przedstawić. Cześć, jestem Laura, a to jest mój dziennik. Mam dwadzieścia lat i jedyne osiągnięcie na moim koncie to wygranie konkursu recytatorskiego w pierwszej klasie liceum. Jestem ćpunką. Ale nie taką zwykłą, co bierze wszystko jak leci. Nie, ja lubię wiedzieć. O wszystkim, co biorę, czytam. Wiem, jak co działa, z czego jest zbudowane i jakie są konsekwencje ćpania tego. To ważna wiedza, gdyby coś poszło nie tak (wczoraj poszło k o s m i c z n i e źle). Szkoda, że nigdy nie byłam dobra z chemii. Tak to bym poszła na studia. Może w przyszłości stałabym się drugą Lori Arnold albo Walterem White’em. W sumie mogłabym iść na ASP, tyle że ciotki mi powtarzały, że po tym to tylko malowanie portretów na Krupówkach.

        Nie wiem, czy ktokolwiek poza mną przeczyta ten dziennik, ale jeśli tak - niech uczy się na moich błędach. Narkotyki to ścierwo, a ja zrozumiałam to za późno. Teraz leżę w psychiatryku i wątpię, że szybko mnie wypuszczą. 

        Zadomowiłam się na oddziale. Nie jest najgorzej. Pielęgniarki są miłe, uśmiechają się do mnie, kiedy przychodzę po papierosa. Nie możemy ich trzymać przy sobie, wydzielają nam po jednym co godzinę i to jest najbardziej przejebane. Jedzenie też mają dobre, nie to, co na innych oddziałach. Kiedy leżałam na nefrologii, dawali same pomyje.

        Miałam w planach przespać cały pobyt tutaj i obudzić się, gdy odejdą głody. Staram się nie myśleć o kreskach i blantach, ale one same do mnie przychodzą. I Dawid nie pomaga. Jeszcze trzy dni temu piliśmy razem wódkę, a teraz jest tu razem ze mną, bo pomieszał perazynę z alkoholem i fetą. Twierdzi, że ledwo go odratowali, ale ja wiem, że buja. Mógł co najwyżej dostać niewydolności wątroby. A zamknęli go, bo jest po prostu pieprznięty.

        Przed chwilą wołali na leki. Teraz papieros. Dają mi te same tabletki, co przepisał mi psychiatra, tylko dawkę zwiększyli. Przyjmuję to z ulgą, bo będzie się lepiej spało. 

        Kończy się pierwszy dzień mojej trzeźwości. To przerażające. Odkąd pamiętam, jestem na haju. Zawsze załatwię sobie pieniądze. Jeśli nie biorę od mamy, to daje mi babcia. Do tej pory nie wiedziały, na co wydaję. Żle, że się dowiedziały. Nie, nie mogę tak myśleć. Przecież chcę z tego wyjść. Kurwa, Laura, tak będzie dla ciebie lepiej, zrozum to wreszcie!

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...